😡 ԼԿՏԻ ՏԵՍՈՒՉԸ ԶՐԿԵՑ ԻՆՁ ԻՐԱՎՈՒՆՔԻՑ, ԵՐԲ ԿՆՈՋՍ ԾՆՆԴԱՏՈՒՆ ԷԻ ՏԱՆՈՒՄ — ՄԵԿ ՏԱՐԻ ԱՆՑ ՆԱ ԳՈՒՆԱՏՎԵՑ՝ ՏԵՍՆԵԼՈՎ ԻՐ ՆՈՐ ՂԵԿԱՎԱՐԻՆ 😡

Armblog.am-ը ներկայացնում է՝ Ապակեմաքրիչներն արդեն չէին դիմանում ծանրաբեռնվածությանը։

Դրանք պարզապես թաց ձյունը քսում էին ապակուն՝ մշուշոտ հետքեր թողնելով։

Արտյոմը կկոցում էր աչքերը՝ փորձելով գոնե մի բան տեսնել մայրուղին կլանած սպիտակ մրրիկի մեջ։

Թվում էր, թե հին «Օպելի» պատուհաններից այն կողմ աշխարհը դադարել է գոյություն ունենալ, և մնացել են միայն ձնաբուքն ու խավարը։ Կողքի նստատեղին Յուլյան ծանր, հեկեկոցով արտաշնչեց։

/// Winter Blizzard Crisis ///

— Արտյոմ, նորից սկսվում է… — նա այնպես ուժգին կառչեց դռան բռնակից, որ ձեռքերը դողացին։

— Մայրիկ ջան, ինձ շատ վատ եմ զգում։ 😢

Ամուսինը արագ հայացք գցեց կնոջը։

Նրա դեմքը գորշացել ու պատվել էր սառը քրտինքով, թեև մեքենայի ջեռուցիչն ամբողջ հզորությամբ միացված էր։ — Դիմացի՛ր, Յուլյա ջան, քիչ մնաց։

Հիմա այս պահակակետը կանցնենք, այնտեղից արդեն քաղաքը մոտ է։

Ճանապարհը հաստատ մաքրած կլինի։

Նրանք ամենևին չէին սպասում, որ երեխան հենց այսօր լույս աշխարհ կգա։

Բժիշկները վստահեցրել էին, որ դեռ առնվազն երկու շաբաթ ժամանակ ունեն։ Կեսօրին, ծանր աշխատանքային շաբաթից հետո լիցքաթափվելու համար, Արտյոմը ընթրիքին մեկ բաժակ մուգ գարեջուր էր խմել։

/// Unexpected Emergency ///

Ո՞վ կարող էր իմանալ, որ ընդամենը երեք ժամ անց կնոջ պտղաջրերը կհեռանան։

Շտապօգնությունից կտրականապես հրաժարվեցին գալ իրենց ամառանոցային խուլ թաղամասը։

Ասացին, որ բոլոր մեքենաները կանչերի են, ճանապարհներն էլ փակ են ձյան պատճառով։

— Եթե ուզում եք հասցնել, ինքներդ բերեք, — անտարբեր պատասխանել էր կարգավարը։

Առջևում՝ ձնախառն շիլայի միջից, առկայծեցին ճանապարհային ոստիկանության կապույտ ու կարմիր լույսերը։

Տեսուչը խավարի միջից հայտնվեց միանգամայն անսպասելիորեն՝ ծույլ շարժումով թափահարելով ցուցափայտը։ 😨

Արտյոմը մեքենան մոտեցրեց եզրաքարին՝ զգալով, թե ինչպես է ներսում կպչուն վախը մեծանում։

Նա իր համար չէր անհանգստանում, այլ կնոջ ու դեռ չծնված երեխայի։ Ապակին իջավ՝ սրահ թողնելով սառցե քամին ու արտանետվող գազերի հոտը։

😡 ԼԿՏԻ ՏԵՍՈՒՉԸ ԶՐԿԵՑ ԻՆՁ ԻՐԱՎՈՒՆՔԻՑ, ԵՐԲ ԿՆՈՋՍ ԾՆՆԴԱՏՈՒՆ ԷԻ ՏԱՆՈՒՄ — ՄԵԿ ՏԱՐԻ ԱՆՑ ՆԱ ԳՈՒՆԱՏՎԵՑ՝ ՏԵՍՆԵԼՈՎ ԻՐ ՆՈՐ ՂԵԿԱՎԱՐԻՆ 😡

/// Corrupt Authority ///

— Մայոր Զուբով, — ներկայացավ ճանապարհային ոստիկանը։

Նա հսկայամարմին էր, արձակված վերարկուով, իսկ դեմքը՝ կարմրած ու կուշտ։

Տղամարդը ծամոն էր ծամում՝ լկտի հայացքով ուսումնասիրելով վարորդին։

— Այսպիսի եղանակին ո՞ւր ենք շտապում, վարո՛րդ։ Քառասունի նշանը չտեսա՞ր, իսկ դու յոթանասունով էիր սլանում։

— Ընկե՛ր մայոր, կինս ծննդաբերում է, — Արտյոմի ձայնը խզվեց ու վերածվեց ճիչի։

— Ցավերը հինգ րոպեն մեկ կրկնվում են, Աստծո սիրուն, բաց թողեք։

Զուբովն ավելի կռացավ՝ գլուխը մտցնելով մեքենայի սրահից ներս։

Նրա խոզուկի պես փոքրիկ աչքերը սահեցին Յուլյայի վրայով, ով այդ պահին կծել էր շուրթը՝ տնքոցը զսպելու համար։ 😡

— Ծննդաբերո՞ւմ է, ասում ես, — ծոր տվեց նա։

/// Moral Dilemma ///

— Բայց սրահից ալկոհոլի հոտ է գալիս, թե՞ ինձ թվաց։

Արտյոմը քարացավ, քանի որ ստելն անիմաստ էր։

— Կեսօրին մեկ բաժակ եմ խմել, այն էլ չորս ժամ առաջ։ Ես սթափ եմ, երդվում եմ, պարզապես ուրիշ ելք չկար, շտապօգնությունը հրաժարվեց գալ։

Զուբովն ուղղվեց՝ գոհունակ քմծիծաղ տալով։

Այդ ձայնի մեջ մարդկային ոչինչ չկար, այլ միայն որսը անկյուն սեղմած գիշատչի հաճույք։

— Մեկ բաժակ կլինի, թե երկու՝ օրենքը բոլորի համար մեկ է։

Դո՛ւրս արի մեքենայից, պետք է արձանագրություն կազմենք։

— Ի՞նչ արձանագրություն, — երիտասարդն ընդամենը մեկ բարակ շապիկով ցած թռավ դեպի ձյան մեջ։

— Չե՞ք տեսնում, որ կինս ուր որ է լույս աշխարհ կբերի մեր երեխային։ Եկեք ես նրան հասցնեմ, հանձնեմ բժիշկներին, հետո ինչ ուզում եք արեք՝ թեկուզ բանտ նստեցրեք ու վկայականս խլեք։

/// Legal Abuse ///

Զուբովն անշտապ հանեց ալկոտեստերն ու բացեց մունդշտուկի փաթեթավորումը։

— Փչի՛ր, թե՞ հրաժարվելու դիմում ես գրում ու ոտքով գնում։

Արտյոմը փչեց, և սարքը ծղրտաց։

Թվերը ծիծաղելի էին՝ 0.19 պրոմիլե, ինչը պարզապես աննշան շեղում էր կամ մնացորդային հետք։ Ցանկացած նորմալ մարդ կհասկանար, բայց ոչ Զուբովը։

— Դե վերջ, տեղ հասանք, — մայորը սարքը գրպանը դրեց։ 🤬

— Ոչ սթափ վիճակում մեքենա վարելու համար տրանսպորտային միջոցը տեղափոխվում է տուգանային հրապարակ, էվակուատորն արդեն գալիս է։

— Ի՞նչ եք անում, հասկանո՞ւմ եք, — Արտյոմը բռնեց նրա թևքից։

— Ձմեռ է, գիշեր, նա ոտքով ո՞նց կքայլի։

Զուբովը զզվանքով թոթափեց նրա ձեռքը։

— Իսկ ինձ դա չի հետաքրքրում, առաջ էր պետք մտածել։

/// Callousness ///

— Գոնե դուք տարեք, ձեր ծառայողական մեքենան տաք է։

— Ես տաքսու վարորդ չեմ, — մռնչաց մայորը։ Ճամփե՛քդ չափեք ու ոտքով գնացեք, ուղևորիդ էլ հետդ տար։

Մայրուղու վրա միգուցե որևէ մեկին կգտնեք, հիմար բարեգործներ շատ կան։

Նա շրջվեց ու գնաց դեպի տաք խցիկը՝ բարձրաձայն շրխկացնելով դուռը։

Հաջորդ քառասուն րոպեները Արտյոմը կհիշի մինչև կյանքի վերջ։

Նա կանգնած էր սառցե քամու տակ՝ սեփական մարմնով ծածկելով կնոջը։ Մեքենաները սլանում էին կողքով՝ նրանց վրա ձյուն շպրտելով։ 😭

Ձնաբքի պայմաններում ոչ ոք չէր ցանկանում կանգնել։

Յուլյան արդեն գրեթե կախված էր նրա վրա, քանի որ վիճակն անընդհատ վատանում էր։

Նրանց վերցրեց մի հին «ԿամԱԶ»-ի վարորդ, ով ձյան մեջ հղի կին տեսնելով այնպես արգելակեց, որ կցորդիչը սահեց։

— Արագ խցիկ բարձրացեք, — գոռաց նա՝ հողաթափերով ցած թռչելով ձյան մեջ։

/// Medical Emergency ///

Ծննդատուն հասան վերջին վայրկյանին, երբ Յուլյայի վիճակն արդեն ծայրահեղ ծանր էր։

Երեխային փրկելու համար բժիշկներն իսկական պայքար մղեցին։

Երկու շաբաթ խիստ հսկողության տակ անցկացնելուց հետո ամեն ինչ բարեհաջող ավարտվեց։ Այդ ընթացքում եղան անվերջ արցունքներ ու աղոթքներ հիվանդանոցի միջանցքում։

Դատարանում Արտյոմը պարտվեց, քանի որ Զուբովն իդեալական զեկուցագիր էր գրել։

Նրան մեկուկես տարով զրկեցին վարորդական իրավունքից և երեսուն հազար տուգանք նշանակեցին։

Բայց դա մանրուք էր, գլխավորն այն էր, որ որդին ողջ մնաց։

Իսկ մայորի կուշտ ու անտարբեր դեմքը Արտյոմը հիշեց ընդմիշտ։ Անցավ մեկ տարի։

/// Career Success ///

Արտյոմը կանգնած էր իր նոր աշխատասենյակի համայնապատկերային պատուհանի մոտ։

Այժմ նա Էլեկտրական ցանցերի շրջանային մասնաճյուղի տնօրենն էր։

Կարիերան կտրուկ վերելք էր ապրել, երբ հին ղեկավարը թոշակի էր գնացել։ Բաժնետերերն այդ պաշտոնում հաստատել էին երիտասարդ ու խիստ ինժեներին։

Դուռը ճռռաց, և ներս մտավ գլխավոր էներգետիկը՝ տարեց Իլյիչը։

— Արտյոմ Սերգեևիչ, մեզ մոտ նոր աշխատող են ուղարկել որպես երրորդ կարգի էլեկտրամոնտյոր։

Ասում են՝ նախկին ոստիկան է։

— Ոստիկա՞ն, իսկ նա ի՞նչ է կորցրել այստեղ, — Արտյոմը նույնիսկ չշրջվեց։

— Նրան վռնդել են համակարգից ինչ-որ մութ պատմության պատճառով։ Կարծես թե կաշառք վերցնելիս բռնվել է, բայց գործը կոծկել են ու պարզապես հեռացրել աշխատանքից։

/// The Reversal of Fortune ///

Քանի որ գյուղում աշխատանք չկա, եկել է մեզ մոտ։

Գոռոզամտությունը շատ է, բայց օգուտը՝ զրո, հավանաբար վկայականն էլ գնել է։

— Ի՞նչ է ազգանունը, — հարցրեց տնօրենը։

— Զուբով, Գենադի Զուբով։

Արտյոմը դանդաղ շրջվեց։

Սենյակում քար լռություն տիրեց, որը խախտվում էր միայն օդորակիչի միալար խշշոցով։

— Զուբով, ուրեմն… — կամացուկ արտաբերեց նա։ Թող վաղը հերթափոխի դուրս գա ենթակայանում, ես անձամբ կգամ նրա թույլտվությունը ստուգելու։ 😈

Հաջորդ օրը ենթակայանում բավականին աղմկոտ էր։

Բրիգադը պատրաստվում էր միացումների անջատմանն ու վերամիացմանը։

Զուբովը կանգնած էր մի կողմ և ծույլ-ծույլ ծխում էր։

Աշխատանքային հագուստը նրա վրա պարկի պես էր կախված, իսկ սաղավարտը ծոծրակին էր հրված։ Նա ավելի ծերացած ու լղոզված տեսք ուներ, բայց հայացքում դեռ կարդացվում էր նույն լկտիությունը։

/// Negligence at Work ///

— Է՛յ դու, — գոռաց նա վարպետի վրա, — էլի երկա՞ր ենք չարչարվելու, ես ճաշի պետք է գնամ։

— Զուբո՛վ, ստուգի՛ր սխեման, — արձագանքեց վարպետը։

— Վեցերորդ խցիկն է, վերանորոգման ենք հանում։

Արտյոմն այս ամենին հետևում էր կարգավարական կետի պատուհանից։

Նա տեսավ, թե ինչպես նախկին մայորը մոտեցավ խցիկներին՝ անգամ չնայելով փոխանջատումների ձևաթղթին։

— Վեցերո՞րդ, թե՞ հինգերորդ, ի՞նչ տարբերություն, — փնթփնթաց Զուբովն ու բռնեց լծակից։

Նա սխալվեց։

Նախկին ոստիկանը մոտեցավ չորրորդ խցիկին, որն ամբողջական ծանրաբեռնվածության տակ էր գտնվում։

— Սպասի՛ր, — ճչաց վարպետը, բայց արդեն ուշ էր։ 😱

/// The Explosion ///

Զուբովը քաշեց անջատիչը։

Աղմուկն այնպիսին էր, կարծես կայծակը հարվածեց շենքին։ Կուրացուցիչ փայլատակում, կայծերի խուրձ, վառված պլաստմասայի ու օզոնի հոտ տարածվեց։

Զուբովին ալիքը հետ շպրտեց, և նա վայր ընկավ՝ դեմքը ձեռքերով ծածկելով։

Կողքին կանգնած երկու տղաները ծանր վնասվածքներ ստացան։

— Շտապօգնություն կանչեք, անջատե՛ք հոսանքը, — Արտյոմի հրամանները հնչեցին հստակ ու կոշտ։

Երբ ծուխը ցրվեց, Արտյոմն իջավ ներքև։

Զուբովը նստած էր հատակին՝ դեմքին քսելով մուրն ու արցունքները։ Նա լուրջ վնասվածք չէր ստացել, քանի որ փայլատակումը կողք էր գնացել, բայց վախից դարձել էր դողացող մի ողորմելի արարած։

— Ես չէի ուզում… շփոթեցի… այնտեղ թվերը ջնջված էին… — թոթովում էր նա՝ ատամները կափկափելով։

Արտյոմը մոտեցավ ընդհուպ։

Նրա կոշիկները ճռռացին կոտրված ապակիների վրա։

— Ոտքի՛ կանգնիր։

/// Face to Face ///

Զուբովը բարձրացրեց գլուխը։

Կարմրած աչքերը հանդիպեցին տնօրենի ծանր հայացքին։

Սկզբում նա չհասկացավ, հետո ուշադիր նայեց, և հանկարծ դեմքը գունատվեց։

— Դու… այն «Օպելի»… վարո՞րդն ես… — խռպոտ ձայնով կմկմաց նա։

— Այո, այն նույն վարորդը, — գլխով արեց Արտյոմը։ — Ում դու ցրտին ոտքով ճանապարհեցիր ծննդաբերող կնոջ հետ։

Զուբովը փորձեց վեր կենալ, բայց ոտքերը չէին ենթարկվում։

Նա չոչ անելով մոտեցավ Արտյոմին՝ կեղտոտ ձեռքերով կառչելով նրա տաբատից։

— Տնօրե՛ն, Արտյո՛մ Սերգեևիչ, ներիր ինձ։

Հիմարություն եմ արել, մի՛ կործանիր։

/// Begging for Mercy ///

Վարկեր ունեմ, մայրս էլ ծանր հիվանդ է։

Ես ամեն ինչ կփոխհատուցեմ, տղաներին էլ կվճարեմ, միայն թե ոստիկանություն մի կանչիր։ Խայտառակ կերպով կհեռացնեն, հետո էլ կնստեցնեն։ 😭

— Կնստեցնեն, — հանգիստ հաստատեց Արտյոմը։ — Անպայման կնստեցնեն։

— Դե մարդ եղիր, — ոռնաց Զուբովը, — մենք տղամարդ ենք, չէ՞, սխալվել եմ, ո՞ւմ հետ չի պատահում։

Արտյոմը զզվանքով մեկ քայլ հետ գնաց։

— Սխալվե՞լ ես… Դու չես սխալվել, դու թքած ունեցար կանոնների վրա, իսկ այն ժամանակ՝ մարդկության։

Միայն թե այն ժամանակ զոհասեղանին որդուս կյանքն էր, իսկ հիմա՝ աշխատակիցներիս առողջությունը։

Ենթակայանի դարպասների մոտ արդեն կանգնում էր փարոսիկներով միացված մեքենան։

— Սիրո՞ւմ ես օրենքը, մայո՛ր, — հարցրեց Արտյոմը՝ նայելով ոտքերի տակ սողացող մարդուն։

/// Karma Returns ///

— Դու ինձ այն ժամանակ ասացիր, որ օրենքը բոլորի համար մեկ է։

Այնպես որ, օրենքի ողջ խստությամբ էլ պատասխան տուր։ Աշխատանքի պաշտպանության կանոնների խախտում, որն անզգուշությամբ առաջացրել է առողջության ծանր վնաս։

— Պետք չէ, — գոռաց Զուբովը, երբ դռան մեջ հայտնվեցին ոստիկանները։

Այս անգամ ոչ ինքնավստահություն կար, ոչ էլ քմծիծաղ։

Միայն խղճուկ ու կոտրված մի մարդուկ էր մնացել, ում թևերից բռնած քարշ տվեցին դեպի մեքենան։

Դատավարությունը ցուցադրական բնույթ ստացավ։

Արտյոմը տուժած տղաների համար լավագույն փաստաբաններին վարձեց։

Զուբովը ստացավ մեկ տարվա ազատազրկում և հսկայական տուգանք, որը ստիպված կլինի վճարել մինչև կյանքի վերջ։

Երեկոյան Արտյոմը տուն վերադարձավ։

Յուլյան կերակրում էր մեկամյա Դանիելին։

Փոքրիկը ծիծաղում էր՝ ուտելիքը քսելով սեղանին։

— Ինչո՞ւ ես այսպես մտախոհ, — հարցրեց կինը։

/// The Boomerang Effect ///

— Ոչինչ, պարզապես մի հին ծանոթի հանդիպեցի, — ամուսինը մոտեցավ ու համբուրեց նրան՝ շնչելով հարազատ բույրը։

Պարզվում է, որ կյանքում ամեն ինչ իր տեղն է վերադառնում։

— Ի՞նչն է վերադառնում։

— Բումերանգը, Յուլյա ջան, ամեն ինչի համար պետք է պատասխան տալ։

Նա նստեց սեղանի շուրջ ու ժպտաց որդուն։

Պատուհանից դուրս ձյուն էր գալիս, բայց այժմ այն ոչ թե սարսափելի էր թվում, այլ հարմարավետ ու հանգիստ։ 🙏


A pregnant woman goes into premature labor during a severe snowstorm. Her husband drives her to the hospital, but a corrupt traffic police officer stops them. The officer unfairly impounds the car over a minor misunderstanding, forcing the desperate couple to walk in the freezing blizzard. Miraculously, a passing truck driver saves them, and the baby survives. A year later, the husband becomes the director of a local electrical network. By pure coincidence, the disgraced ex-officer is hired there as an electrician. When the ex-officer makes a critical, dangerous mistake, the director ensures he faces the full legal consequences.


❤️ ՀԱՎԱՆԵՑԻ՞Ք ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ։ ❤️ Արդյո՞ք Արտյոմը ճիշտ վարվեց՝ չներելով նախկին տեսուչին։ Արժե՞ր մոռանալ հին վիրավորանքը, թե՞ նման մարդիկ պարտադիր պետք է կրեն իրենց պատիժը օրենքի ողջ խստությամբ։ Կիսվեք մեկնաբանություններում ձեր կարծիքով։ 👇

⚠️ ԿԱՐԵՎՈՐ ԾԱՆՈՒՑՈՒՄ: Այս հոդվածը կրում է բացառապես տեղեկատվական բնույթ և չի կարող դիտարկվել որպես բժշկական խորհրդատվություն։ Ցանկացած առողջական խնդրի դեպքում անհրաժեշտ է խորհրդակցել որակավորված մասնագետի հետ։ Մի՛ զբաղվեք ինքնաբուժմամբ։

⚠️ Հոդվածը պատրաստվել է հատուկ Armblog.am կայքի համար։ Նյութի ամբողջական կամ մասնակի վերահրապարակումը խստիվ արգելվում է։

Ապակեմաքրիչներն արդեն չէին դիմանում ծանրաբեռնվածությանը։

Դրանք պարզապես թաց ձյունը քսում էին ապակուն՝ մշուշոտ հետքեր թողնելով։

Արտյոմը կկոցում էր աչքերը՝ փորձելով գոնե մի բան տեսնել մայրուղին կլանած սպիտակ մրրիկի մեջ։

Թվում էր, թե հին «Օպելի» պատուհաններից այն կողմ աշխարհը դադարել է գոյություն ունենալ, և մնացել են միայն ձնաբուքն ու խավարը։
Կողքի նստատեղին Յուլյան ծանր, հեկեկոցով արտաշնչեց։

— Արտյոմ, նորից սկսվում է… — նա այնպես ուժգին կառչեց դռան բռնակից, որ ձեռքերը դողացին։

— Մայրիկ ջան, ինձ շատ վատ եմ զգում։ 😢

Ամուսինը արագ հայացք գցեց կնոջը։

Նրա դեմքը գորշացել ու պատվել էր սառը քրտինքով, թեև մեքենայի ջեռուցիչն ամբողջ հզորությամբ միացված էր։
— Դիմացի՛ր, Յուլյա ջան, քիչ մնաց։

Հիմա այս պահակակետը կանցնենք, այնտեղից արդեն քաղաքը մոտ է։

Ճանապարհը հաստատ մաքրած կլինի։

Նրանք ամենևին չէին սպասում, որ երեխան հենց այսօր լույս աշխարհ կգա։

Բժիշկները վստահեցրել էին, որ դեռ առնվազն երկու շաբաթ ժամանակ ունեն։
Կեսօրին, ծանր աշխատանքային շաբաթից հետո լիցքաթափվելու համար, Արտյոմը ընթրիքին մեկ բաժակ մուգ գարեջուր էր խմել։

Ո՞վ կարող էր իմանալ, որ ընդամենը երեք ժամ անց կնոջ պտղաջրերը կհեռանան։

Շտապօգնությունից կտրականապես հրաժարվեցին գալ իրենց ամառանոցային խուլ թաղամասը։

Ասացին, որ բոլոր մեքենաները կանչերի են, ճանապարհներն էլ փակ են ձյան պատճառով։

— Եթե ուզում եք հասցնել, ինքներդ բերեք, — անտարբեր պատասխանել էր կարգավարը։

Առջևում՝ ձնախառն շիլայի միջից, առկայծեցին ճանապարհային ոստիկանության կապույտ ու կարմիր լույսերը։

Տեսուչը խավարի միջից հայտնվեց միանգամայն անսպասելիորեն՝ ծույլ շարժումով թափահարելով ցուցափայտը։ 😨

Արտյոմը մեքենան մոտեցրեց եզրաքարին՝ զգալով, թե ինչպես է ներսում կպչուն վախը մեծանում։

Նա իր համար չէր անհանգստանում, այլ կնոջ ու դեռ չծնված երեխայի։
Ապակին իջավ՝ սրահ թողնելով սառցե քամին ու արտանետվող գազերի հոտը։

— Մայոր Զուբով, — ներկայացավ ճանապարհային ոստիկանը։

Նա հսկայամարմին էր, արձակված վերարկուով, իսկ դեմքը՝ կարմրած ու կուշտ։

Տղամարդը ծամոն էր ծամում՝ լկտի հայացքով ուսումնասիրելով վարորդին։

— Այսպիսի եղանակին ո՞ւր ենք շտապում, վարո՛րդ։
Քառասունի նշանը չտեսա՞ր, իսկ դու յոթանասունով էիր սլանում։

— Ընկե՛ր մայոր, կինս ծննդաբերում է, — Արտյոմի ձայնը խզվեց ու վերածվեց ճիչի։

— Ցավերը հինգ րոպեն մեկ կրկնվում են, Աստծո սիրուն, բաց թողեք։

Զուբովն ավելի կռացավ՝ գլուխը մտցնելով մեքենայի սրահից ներս։

Նրա խոզուկի պես փոքրիկ աչքերը սահեցին Յուլյայի վրայով, ով այդ պահին կծել էր շուրթը՝ տնքոցը զսպելու համար։ 😡

— Ծննդաբերո՞ւմ է, ասում ես, — ծոր տվեց նա։

— Բայց սրահից ալկոհոլի հոտ է գալիս, թե՞ ինձ թվաց։

Արտյոմը քարացավ, քանի որ ստելն անիմաստ էր։

Ամբողջ պատմությունը առաջին մեկնաբանությունում։ 👇
🔷ՀՂՈՒՄԸ ՔՈՄԵՆԹՈՒՄ🧐⬇️

Կիսվել սոց․ ցանցերում
X