ՍԿԵՍՈՒՐՍ ՏԱՔ ԱՊՈՒՐԸ ԼՑՐԵՑ ՎՐԱՍ, ԵՐԲ ԱՍԱՑԻ, ՈՐ ՓՈՐՍ ՈՒԺԵՂ ՑԱՎՈՒՄ Է ԵՎ ՊԵՏՔ Է ՀԻՎԱՆԴԱՆՈՑ ԳՆԱՄ. «ՀԵՐԻ՛Ք Է ՁԵՎԱՑՆԵՍ, ՈՉ ՈՔ ՔՈ ՓՈԽԱՐԵՆ ԸՆԹՐԻՔ ՉԻ ՊԱՏՐԱՍՏԵԼՈՒ» 😲😨

Բայց հենց այդ պահին ամուսինս մտավ խոհանոց, և տեղի ունեցավ մի բան, որն ինձ լիակատար շոկի ենթարկեց… 😢

Առավոտյան բութ ցավ հայտնվեց մեջքիս ներքևի հատվածում։

Սկզբում թույլ էր, բայց կեսօրին ուժեղացավ։

Երեկոյան արդեն դժվարանում էի ուղիղ կանգնել։

Հենվեցի խոհանոցի սեղանին՝ մի ձեռքս լվացարանին, մյուսը՝ փորիս։

— Ինձ լավ չեմ զգում, — ասացի՝ փորձելով խուճապի չմատնվել։ — Կարծում եմ՝ պետք է հիվանդանոց գնամ։

Սկեսուրս նույնիսկ չշրջվեց գազօջախից։

— Ոչ մի տեղ էլ չես գնա, մինչև ընթրիք չպատրաստես, — սառը պատասխանեց նա։ — Հերիք է հորինես։ Դուք՝ ջահելներդ, բոլորդ նույնն եք։ Մի փոքր ցավում է, ու միանգամից ողբերգություն եք սարքում։

Ցավի հերթական ալիքը ստիպեց ինձ կռանալ։

— Խնդրում եմ, — շշնջացի։ — Ինչ-որ բան այն չէ… Վախենում եմ երեխայի համար։ Ուղղակի ուզում եմ ստուգվել։

Նա կտրուկ շրջվեց։

— Ամբողջ օրը նստած էիր, մինչ ես եփում-թափում էի, — ասաց նա զայրացած։ — Գոնե կարող ես օգնել։ Ձեր սերունդը ամեն ինչ դրամատիզացնում է։

Փորձեցի քայլ անել դեպի դուռը։

— Ես ոչինչ չեմ հորինում, — ասացի՝ զգալով, թե ինչպես են արցունքները խեղդում։ — Իսկապես վախենում եմ։

Երբ ձեռքս մեկնեցի դեպի դուռը, սկեսուրս բռնեց թևիցս այնքան ուժեղ, որ ցավացրեց։

— Ոչ մի տեղ էլ չես գնա, — սիսինաց նա։ — Քմահաճույքներիդ պատճառով մեզ չես խայտառակելու հիվանդանոցում։

Այդ պահին ցավը հարվածեց նոր ուժով։ Աչքերիս դիմաց մթնեց, ոտքերս թուլացան։

— Մեկ է՝ գնալու եմ, — ասացի՝ հազիվ կառավարելով ձայնս։ — Պարտավոր եմ։

Հետո ամեն ինչ շատ արագ կատարվեց։

Սկեսուրս կորցրեց ինքնատիրապետումը։ Նա վերցրեց կաթսան գազօջախի վրայից, և տաք ապուրը թռավ ուղիղ վրաս։

Եռման հեղուկը թափվեց փորիս ու կրծքավանդակիս։

Մի վայրկյան նույնիսկ չէի կարողանում շնչել։ Հետո եկավ ցավը՝ այրող, անտանելի։

Ես ճչացի։ Ոտքերս ծալվեցին, և ես փլվեցի խոհանոցի սառը սալիկներին՝ ձեռքերս սեղմելով փորիս։

Պառկած էի հատակին՝ մտածելով միայն մեկ բանի մասին. «Խնդրում եմ… թող երեխայի հետ ամեն ինչ կարգին լինի»։

Եվ հենց այդ պահին ամուսինս մտավ խոհանոց։

Եվ տեղի ունեցավ մի բան, որին ամենաքիչն էի սպասում 😢😢

Նա տեսավ ինձ հատակին պառկած։

Տեսավ հետքերը հագուստիս վրա։ Եվ դատարկ կաթսան մոր ձեռքերում։

— Ի՞նչ արեցիր, — հարցրեց նա ցածրաձայն։

Սկեսուրս փորձեց ինչ-որ բան ասել, բայց նա արդեն կողքիս էր։ Զգուշորեն բարձրացրեց ինձ ու ամուր գրկեց։

— Վե՛րջ, մենք գնում ենք։ Հենց հիմա։

Հիվանդանոցում մեզ անմիջապես ընդունեցին։ Բժիշկները վազվզում էին, հարցեր տալիս, սարքեր միացնում։

Որոշ ժամանակ անց բժիշկը դուրս եկավ ամուսնուս հետ խոսելու։

— Ձեր բախը շատ է բերել, — ասաց նա լրջորեն։ — Մի փոքր էլ, և մենք չէինք հասցնի։

Նա դադար տվեց, հետո ավելացրեց.

— Կինդ կարող էր չփրկվել։ Երեխան՝ նույնպես։

Մի քանի օր անց, երբ ինձ արդեն տեղափոխել էին սովորական հիվանդասենյակ, ամուսինս ասաց.

— Ես դիմում եմ գրել։

Ես նայեցի նրան։

— Մորս դեմ։ Հղի կնոջը վնաս պատճառելու համար։

Ես չպատասխանեցի։ Պարզապես գլխով արեցի։

Եվս մի քանի օր անց սկեսուրս եկավ հիվանդանոց։

Նա ծերացած տեսք ուներ։ Ձեռքերը դողում էին, աչքերը կարմրած էին։

— Ես… դիտավորյալ չէր, — ասաց նա դռան մոտ։ — Իսկապես կարծում էի, թե ձևացնում ես… Որ ուղղակի չես ուզում տանը օգնել… Երբեք չէի մտածի, որ այդքան լուրջ է…

Նա նստեց աթոռին ու սկսեց լաց լինել։

— Խնդրում եմ… ասա նրան, որ հետ վերցնի բողոքը։ Ես նրա երեխայի տատիկն եմ։ Հիմա ամեն ինչ հասկանում եմ։ Այլևս երբեք նման բան չի կրկնվի…

Ես լուռ նայում էի նրան։ Եվ հիմա չգիտեմ՝ ինչ անել։