🛒 Անդրեյը խանութ մտավ երեկոյան կողմ։ 🛒

Անդրեյը սուպերմարկետ մտավ երեկոյան կողմ։

Armblog.am-ը ներկայացնում է՝ Անդրեյը սուպերմարկետ մտավ երեկոյան կողմ։

Մինչև աշխատավարձը գրեթե գումար չէր մնացել, ուստի նա երկար կանգնում էր ցուցափեղկերի առաջ՝ նախապատվությունը տալով ամենաէժան ապրանքներին։ Վերցնելով անհրաժեշտ նվազագույնը՝ նա շարժվեց դեպի դրամարկղ՝ մտքում հաշվարկելով, թե ինչպես է ձգելու մինչև աշխատավարձ ստանալը։


/// Financial Stress ///

— Տղա ջան, քսան գրիվնա չի՞ գտնվի հացի համար, — լսվեց կամացուկ ձայն։

Անդրեյն անգամ չնկատեց, թե ինչպես իր կողքին հայտնվեց ալեհեր մի ծերունի։

Նա կանգնած էր ձեռնափայտին հենված ու պարզում էր դողացող ձեռքը, որի մեջ մի քանի մետաղադրամ կար։

— Ձեզ համար դժվա՞ր է, պապիկ, — կարեկցանքով հարցրեց Անդրեյը՝ գրպանները քրքրելով։

Բայց այնտեղ դատարկ էր։ Նա մեկ վայրկյան քարացավ, իսկ հետո, առանց երկար մտածելու, ծերունուն մեկնեց իր մթերքներով տոպրակը։ 🛍️

/// Unexpected Kindness ///

— Ահա, վերցրեք։

Ծերունին անսպասելիությունից շփոթվեց, հետո երախտագիտությամբ գլխով արեց՝ ուրախությունից անհասկանալի մի բան մրթմրթալով։

Անդրեյը միայն անհարմար ժպտաց, շրջվեց ու գնաց դեպի մեքենան։

Նա տուն էր գնում՝ դանդաղ ընթանալով խիտ երթևեկության մեջ։ 🚗

Ձանձրույթից զննում էր հարևան մեքենաները, բայց մտքերը մեկ է վերադառնում էին իր կյանքին, որը վերջերս ակնհայտորեն գլխիվայր էր շրջվել։

Ինչ-որ պահի նրա ուշադրությունը գրավեց մի տարօրինակ բան հենց դիմացի մեքենայի անիվի տակ։

Ուշադիր նայեց ու բառացիորեն քարացավ։ 😳

/// Life Crisis ///

«Ու դեռ ասում են, թե երկուշաբթին ծանր օր է… — մտածեց նա մեքենա նստելիս։

— Ինձ մոտ ուրբաթն էլ լավը չէ։ Նույնն էլ՝ ամբողջ շաբաթը… կամ ամիսը… Ի՞նչ եմ ասում, վերջին շրջանում ողջ կյանքս է տակնուվրա եղել»։

Մինչև ամսվա վերջ մի քանի աշխատանքային օր էր մնացել, բայց նա պլանը չէր կատարել, ինչը նշանակում է՝ հավելավճար չի լինի։ 📉

Միևնույն ժամանակ պետք էր վարկը մուծել ու այլ ծախսեր հոգալ։

🛒 Անդրեյը խանութ մտավ երեկոյան կողմ։ 🛒

Այս մասին հիշելով՝ Անդրեյն անմիջապես մտածեց Եվայի մասին. չէ՞ որ խոստացել էր երեկոն նրա հետ անցկացնել։

— Ողջույն։ Լսիր, վաղը չի ստացվի, պետք է ընկերոջս օգնեմ, — ստեց նա՝ տեսազանգով զանգահարելով։

— Հանգստյան օրերին առանց ինձ կյոլա գնա՞ս։ 📱

/// Toxic Relationship ///

Նա փորձում էր ժպտալ՝ ձևացնելով, թե ամեն ինչ նորմալ է։

— Առանց քե՞զ, — նեղացած ձգեց Եվան։

— Գուցե այդ դեպքում ուրիշի՞ն գտնեմ։ Քո մոտ կամ ժամանակ չկա, կամ էլի ինչ-որ բան…

Նա չավարտեց միտքը՝ ձևացնելով, թե ուսումնասիրում է իր մատնահարդարումը։

Անդրեյն անմիջապես հասկացավ ակնարկը. դրա գումարը նա ուշացումով էր ուղարկել, այն էլ՝ պարտքով։ 💅

Այս հանգստյան օրերին նա պարզապես գումար չուներ ռեստորանների, ակումբների կամ զվարճանքների համար, ուստի շարունակեց ստել։

— Մի՛ սկսիր։ Հաջորդ շաբաթ անպայման կհանդիպենք։

Իսկ մինչ այդ ընկերուհիներիդ կանչիր, ուտելիք, շամպայն պատվիրեք…

— Ուզում էի նոր զգեստս հագնել… — հառաչեց նա։ 👗

/// Financial Stress ///

Անդրեյն ակամա պատկերացրեց, թե ինչպես են նրան նայելու այլ տղամարդիկ։

Եվան գեղեցիկ էր, և նա հաճախ զարմանում էր, որ նա իր հետ է, միևնույն ժամանակ վախենում էր, որ ավելի հարուստ մեկին կգտնի։

— Մյուս անգամ կհագնես։ Ես հիմա քեզ գումար կփոխանցեմ, — ասաց նա։ 💸

Եվան անմիջապես ուրախացավ, ժպտաց ու օդային համբույր ուղարկեց։

— Կկարոտեմ, — ավելացրեց նա ու անջատեց հեռախոսը։

— Կփոխանցեմ… — մռայլ մրթմրթաց Անդրեյը։

— Բայց ի՞նչ։

Քարտին երեք հազարից մի փոքր ավելի էր մնացել, այն էլ՝ պարտքով վերցրած։ 💳

Նա այնուամենայնիվ երկու հազար ուղարկեց նրան, ի պատասխան սրտիկ ստացավ և մի փոքր հանգստացավ։

Միացրեց մեքենան։

/// Nostalgic Memory ///

Փոխանցման տուփը փոխելիս տհաճ ճռռոց լսվեց։

— Միայն ոչ հիմա… — շշնջաց նա՝ շոյելով ղեկը։

Այս մեքենան նրա համար յուրահատուկ էր՝ հոր նվերը տասնութամյակին։ 🚗

Հայրը երեք տարի առաջ էր մահացել, ու ավտոմեքենան նրա հիշատակն էր դարձել։

— Հավելավճար ստանամ, անպայման սերվիս կտանեմ, — ասաց նա։

Մեքենան կարծես լսեց նրան ու սկսեց հարթ ընթանալ։ 🛠️

Անդրեյը շարունակում էր մտածել աշխատանքի մասին։

Ժամանակին ամեն ինչ հիանալի էր ընթանում, նա նույնիսկ վարկով բնակարան էր վերցրել։ Բայց հիմա անհաջողությունների շրջան էր սկսվել. գործարքները տապալվում էին, ջանքերն արդյունք չէին տալիս։ 📉

/// Desperate Situation ///

Նա քիչ մնաց անցներ անհրաժեշտ խանութը, բայց հասցրեց շրջադարձ կատարել։

Մոտ հազար էր մնացել, պետք էր մթերք գնել ևս մի քանի օրվա համար։

Կրկին ամենաէժանն ընտրեց։

Մանկության տարիներին ընտանիքը համեստ էր ապրում, ուստի նա սովոր էր հասարակ ուտելիքի։ 🍞

Ի տարբերություն Եվայի, որը, կարծես, նույնիսկ եփել չգիտեր։

«Հետաքրքիր է, ընդհանրապես գիտի՞» — միտք ծագեց նրա գլխում։ 🍳

Ու հանկարծ նա նորից լսեց այն նույն ձայնը.

— Տղա ջան, քսան գրիվնա չի՞ գտնվի հացի համար։ 👴

/// Unexpected Encounter ///

Դիմացը կանգնած էր նույն ծերունին։

Կողքին նստել էր մի փոքրիկ, գզգզված, ճերմակած մազերով շուն։

Շունն ուշադիր նայում էր Անդրեյին։ 🐕

— Բնակարանի վարձը կտաս, դեղեր կառնես ու վերջ… Իսկ ես նաև իրեն ունեմ, — ծերունին գլխով ցույց տվեց շանը։

— Նրան չես բացատրի, որ պետք է մինչև թոշակ սպասել… 😔

Անդրեյը նորից ստուգեց գրպանները՝ դատարկ էր։

Եվ նորից մեկնեց մթերքներով տոպրակը։

— Վերցրեք։

Ծերունին շնորհակալություն հայտնեց՝ չթաքցնելով ուրախությունը։ 😊

/// Act of Kindness ///

— Որտե՞ղ եք ապրում։

— Եկեք տանեմ, — առաջարկեց Անդրեյը։

— Դե, մոտակայքում ենք… շնորհակալ եմ քեզ, տղա ջան… 🚶

Անդրեյը շփոթվեց։

— Չարժե…

— Իսկ դու այսօր երջանկություն կգտնես, եթե ինքդ կողքով չանցնես։

— Ու սև շերտը կավարտվի, — հանկարծ ավելացրեց ծերունին՝ ինչ-որ յուրահատուկ հայացքով նայելով նրան։ ✨

— Եթե երջանկություն գտնեմ, հաստատ կողքով չեմ անցնի, — ծիծաղեց Անդրեյն ու գնաց։

/// Turning Point ///

Նա տուն էր գնում՝ չզղջալով, որ առանց գնումների մնաց։ 🚗

Ուրբաթ երեկո, խցանումներ, իրարանցում… Մեքենաները հազիվ էին առաջ շարժվում։ Եվ հանկարծ նա նորից ինչ-որ բան նկատեց դիմացի մեքենայի անիվի տակ։

Անդրեյն ուշադիր նայեց ու քարացավ։ 😳

Կատվի ձագ էր։

Փոքրիկ, սև, հենց ճանապարհի մեջտեղում։ 🐈‍⬛

— Այս ի՞նչ օր է… — արտաշնչեց նա ու դուրս թռավ մեքենայից։

Նա զգուշորեն վերցրեց փոքրիկին։ 🤲

/// Saving a Life ///

— Ինչպե՞ս ես այստեղ հայտնվել։

Կատվի ձագը խղճալի մլավեց։

Տանն Անդրեյը նրա դիմաց շիլայով ափսե դրեց։ 🥣

— Ինչ ունենք, դրանով ենք հարուստ…

Կատվի ձագն ագահորեն ուտում էր։

— Արի այսպես պայմանավորվենք. այսօր ինձ մոտ ես մնում, իսկ վաղը քեզ համար ապաստարան կգտնեմ, — ասաց Անդրեյը՝ անկյունում մի լաթ փռելով։ 🐈

/// Unexpected Companion ///

Կատվի ձագն ուշադիր նայեց նրան։

— Չեմ կարող քեզ պահել։

Բացի այդ, Եվան ալերգիա ունի…

Նա պառկեց բազմոցին՝ սերիալ դիտելու։ 📺

Կատվի ձագը կամաց մլավում էր։

— Վախենո՞ւմ ես։ Լավ, արի այստեղ…

Նա փոքրիկին դրեց իր կողքին։ Նա կպավ ու սկսեց մռռալ։

Այդպես էլ քնեցին։ 😴

/// Mystical Dream ///

Անդրեյը երազում տեսավ այն նույն ծերունուն։

— Այսօր երջանկություն կհանդիպես, եթե կողքով չանցնես, — ասում էր նա։ ✨

— Չհանդիպեցի, — պատասխանեց Անդրեյը։

Ծերունին հանկարծ մլավեց ու վերածվեց մեծ սև կատվի։ 🐈‍⬛

Անդրեյն արթնացավ։ Կատվի ձագն իսկապես մլավում էր կողքին։

— Կարծես թե մնում ես…

Առավոտյան նա պատրաստվում էր աշխատանքի։ 👔

/// New Day ///

— Դու տան գործերով զբաղվիր, ես էլ գնամ գումար վաստակելու, — ասաց նա։

Կատվի ձագը նստած ուշադիր նայում էր։

Արդեն դռան մոտ Անդրեյին թվաց, թե նա իրեն աչքով արեց։

Ժպտաց։ 😉

Վերելակում՝ հաջորդ հարկում, մի աղջիկ բառացիորեն բախվեց նրան։

— Օյ, կներեք, — ծիծաղեց նա։ 🤭

/// Fateful Meeting ///

— Ամեն ինչ կարգի՞ն է։

— Հա, պարզապես բարձրակրունկների սովոր չեմ։

Այսօր հարցազրույցի եմ։ Ի՞նչ եք կարծում, լավ տպավորություն թողնո՞ւմ եմ։ 👠

Անդրեյը շփոթվեց։ Աղջիկը շատ հաճելի էր։

— Հա։ Միայն թե… — նա ցույց տվեց վերնաշապիկի վրայի բիծը։ 👚

— Վա՜յ… մուրաբա է… — տխրեց նա։

— Փոխեք զգեստը, ես ձեզ կտանեմ, — անսպասելիորեն ասաց նա։ 🚗

Այդպես նա ծանոթացավ Լիզայի հետ։

/// Spark of Romance ///

Երեկոյան նրանք սուրճ էին խմում, զրուցում, ծիծաղում։

Նրա հետ հեշտ էր, բոլորովին այլ կերպ, քան Եվայի հետ։ ☕

Իսկ աշխատավայրում նրան ևս մեկ անակնկալ էր սպասվում. խոշոր հաճախորդը համաձայնեց մեկ տարվա պայմանագիր կնքել։

Դա նշանակում էր հավելավճար ու կայունություն։ 💼

Կյանքը կարծես սկսում էր կարգավորվել։

Երեկոյան նա նորից գնաց խանութի մոտ, բայց ծերունին այնտեղ չէր։ Վաճառողուհին ասաց, որ երբեք նրան չի տեսել։ 🛒

Անդրեյը խաղող գնեց ու գնաց Լիզայի մոտ։

/// Deepening Connection ///

Նրանք նորից հանդիպեցին, երկար զրուցում էին, ծիծաղում։

Երեկոն անցավ ջերմ ու թեթև մթնոլորտում։ 🍇

— Եթե հնարավոր լիներ, ես կատվի ձագ կպահեի, — ասաց Լիզան։

— Բայց տանտիրուհին թույլ չի տալիս… 🐈

Անդրեյը ժպտաց։ Նա արդեն գիտեր, թե ինչ է նշանակում, երբ տանը քեզ սպասում է մի փոքրիկ, տաքուկ արարած։

Քնելուց առաջ նա քորեց կատվի ձագի ականջի հետևը։ 😻

/// Happy Resolution ///

— Դո՞ւ ինձ երջանկություն բերեցիր։

— Համ պայմանագիրը, համ էլ ծանոթությունը… ✨

— Մյաու, — պատասխանեց նա։

Մի քանի օր անց զանգահարեց Եվան։ 📱

— Ո՞ւր ես կորել։

— Մեզ ավելի լավ է բաժանվել, — հանգիստ ասաց Անդրեյը։ 💔

— Դե լավ էլի, — նետեց նա ու անջատեց հեռախոսը։

/// New Chapter ///

Անդրեյը նայեց հայելուն ու ժպտաց։ 😊

Այսօր նա գնում էր Լիզայի մոտ ու մի փոքր հուզվում էր։

Կատվի ձագը քսվեց նրա ոտքին։ 🐈‍⬛

— Ճիշտ ես։ Ամեն ինչ լավ է լինելու։

— Մյաու, — վստահ պատասխանեց նա։

Այսպես մի փոքրիկ բարությունն ու պատահական հանդիպումը ամբողջությամբ փոխեցին նրա կյանքի ընթացքը։


Andrey, struggling with financial difficulties and a demanding girlfriend, shares his meager groceries with an old man outside a supermarket. The old man predicts his luck will soon change if he doesn’t walk past his happiness. On his way home, Andrey rescues a black kitten from the road. The next morning, a chance encounter in his building’s elevator introduces him to Liza, a charming girl who is completely different from his ex. Soon, his career takes a positive turn, and he realizes the kitten and his acts of kindness truly brought him unexpected happiness.


❤️ ՀԱՎԱՆԵՑԻ՞Ք ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ։

Արդյո՞ք պատահականություն էր Անդրեյի հանդիպումը խորհրդավոր ծերունու և փոքրիկ կատվի հետ, թե՞ բարությունը միշտ վերադառնում է։ Կիսվեք մեկնաբանություններում ձեր կարծիքով։ 👇

⚠️ Հոդվածը պատրաստվել է հատուկ Armblog.am կայքի համար։ Նյութի ամբողջական կամ մասնակի վերահրապարակումը խստիվ արգելվում է։

🛒 Անդրեյը խանութ մտավ երեկոյան կողմ։ 🛒

Երկար պտտվում էր ցուցափեղկերի արանքում՝ ընտրելով ամենամատչելի մթերքները. հաշվում էր յուրաքանչյուր կոպեկը, քանի որ աշխատավարձին դեռ մի քանի օր կար, իսկ գումար գրեթե չէր մնացել։ Հավաքելով ուտելիքի համեստ պաշար՝ շարժվեց դեպի դրամարկղը՝ մտքում հաշվարկելով, թե ինչպես այնպես անի, որ գնումները գոնե երկու օր հերիքեն։

— Տղա ջան, քսան գրիվնա չի՞ գտնվի հացի համար, — կողքից լսվեց մի կամացուկ, դողացող ձայն։

Անդրեյն անգամ չնկատեց, թե ինչպես մոտեցավ ալեհեր ծերունին։ Նա կանգնած էր մի փոքր կուչ եկած ու պարզել էր ափը, որի մեջ մի քանի մանրադրամ կար։

— Ձեզ համար դժվա՞ր է, պապիկ, — կարեկցանքով հարցրեց երիտասարդն ու մեքենայաբար ձեռքը տարավ գրպանները։

Բայց բանկային քարտից բացի այնտեղ ոչինչ չկար, դրա վրա էլ չնչին գումար էր մնացել։ Մեկ վայրկյան քարացավ, ապա, առանց երկար մտածելու, ծերունուն մեկնեց մթերքներով տոպրակը։

— Ահա, վերցրեք, պապիկ։

Տարեց տղամարդը շփոթված ընդունեց տոպրակը. նրա դեմքին միաժամանակ արտացոլվեցին և՛ զարմանք, և՛ երախտագիտություն։ Սկսեց ինչ-որ բան կցկտուր մրթմրթալ, ասես չհավատալով նման հաջողությանը։

Անդրեյը միայն անհարմար գլխով արեց, շրջվեց ու գնաց դեպի մեքենան։ Նստելով ղեկին՝ դանդաղ դուրս եկավ ճանապարհ ու միացավ մեքենաների հոսքին։

Ձանձրույթից սկսեց զննել հարևան ավտոմեքենաները, բայց մտքերը մեկ է վերադառնում էին սեփական կյանքին, որը վերջերս ակնհայտորեն գլխիվայր էր շրջվել։

«Ասում են՝ երկուշաբթին ծանր օր է… Ինձ մոտ ուրբաթն էլ լավը չէ։ Նույնն էլ՝ ամբողջ ամիսը… Ի՞նչ եմ ասում, հիմա ողջ կյանքս է տակնուվրա եղել», — մտածում էր նա՝ ամուր սեղմելով ղեկը։

Մինչև ամսվա վերջ մի քանի աշխատանքային օր էր մնացել, բայց պլանն այդպես էլ չէր կատարել, ինչը նշանակում է, որ հավելավճար նորից չի լինի։ Իսկ վարկը մուծել էր պետք, այլ ծախսերն էլ ոչ ոք չէր չեղարկել։

Ծախսերի մասին հիշելով՝ հանկարծ գիտակցեց, որ խոստացել է ընկերուհուն՝ Եվային, երեկոն նրա հետ անցկացնել։ Հանեց հեռախոսն ու տեսազանգով միացավ նրան։

— Ողջույն։ Լսիր, վաղը չի ստացվի, քանի որ պետք է ընկերոջս օգնեմ, — ստեց նա՝ փորձելով անբռնազբոսիկ երևալ։ — Գուցե հանգստյան օրերին առանց ի՞նձ կյոլա գնաս։

Նա ժպտում էր, չնայած հոգու խորքում տհաճ էր։

— Առանց քե՞զ, — Եվան նեղացած շրթունքները ծռեց։ — Գուցե այդ դեպքում ես ուրիշի՞ն գտնեմ, քանի որ քո մոտ անընդհատ կամ ժամանակ չկա, կամ էլի ինչ-որ բան…

Նա չավարտեց միտքը՝ ցուցադրաբար զննելով իր մատնահարդարումը։

Անդրեյն անմիջապես հասկացավ ակնարկը։ Մեկ շաբաթ առաջ աղջիկը գումար էր ուզել հենց այդ մատնահարդարման համար, իսկ նա կարողացել էր փոխանցել միայն մի քանի օր անց, այն էլ՝ ընկերոջից պարտք վերցնելով։

Հիմա պարզապես միջոցներ չուներ նրան ռեստորան կամ որևէ այլ տեղ տանելու համար։ Այդ պատճառով որոշեց նույն ոգով շարունակել։

— Մի՛ սկսիր, հաջորդ շաբաթ անպայման կհանդիպենք, — խոստացավ նա։ — Իսկ մինչ այդ հավաքիր ընկերուհիներիդ, ուտելիք պատվիրեք, շամպայն գնեք ու կհանգստանաք։

— Ուզում էի նոր զգեստս հագնել… — հառաչեց Եվան։

Տղան ակամա պատկերացրեց, թե ինչպես են այդ զգեստով նրան նայում այլ տղամարդիկ։ Նա գեղեցիկ էր, ու երիտասարդը հաճախ էր իրեն բռնացնում այն մտքի վրա, որ չի հասկանում, թե ինչպես է հաջողվել նրան պահել։

Եվ հոգու խորքում վախենում էր կորցնել նրան, հատկապես, եթե հայտնվեր ավելի ապահովված մեկը։

— Մյուս անգամ կհագնես, — ասաց նա։ — Հիմա քեզ գումար կփոխանցեմ։

Եվայի դեմքն անմիջապես մեղմացավ, նա ժպտաց ու օդային համբույր ուղարկեց։

— Կկարոտեմ, — ասաց նա ու անջատեց հեռախոսը։

Անդրեյը նայեց հեռախոսին ու մռայլ քմծիծաղ տվեց։ — Կփոխանցեմ… բայց հատկապես ի՞նչ։

Քարտին երեք հազարից մի փոքր ավելի էր մնացել, այն էլ՝ պարտքով վերցված գումարներ։ Մի փոքր մտածելուց հետո նա այնուամենայնիվ Եվային երկու հազար փոխանցեց, իսկ ի պատասխան սրտիկ ստանալով՝ թեթևացում զգաց։

Գործի գցեց մեքենան։ Փոխանցման տուփը փոխելիս ինչ-որ տհաճ ճռռոց լսվեց։

— Միայն ոչ հիմա… — մրթմրթաց նա՝ շոյելով ղեկը։

Մեքենան հին էր, բայց սիրելի. հոր նվերն էր տասնութամյակին։ Հայրը երեք տարի առաջ էր մահացել, ու այժմ ավտոմեքենան ոչ միայն փոխադրամիջոց էր, այլև հիշատակ։

— Հավելավճար ստանամ, անպայման սերվիս կտանեմ, — կամաց ասաց նա։

Մեքենան, ասես հասկանալով նրան, մեղմորեն շարժվեց տեղից։

Անդրեյն առաջ շարժվեց՝ մտածելով աշխատանքի մասին։ Ժամանակին ամեն ինչ լավ էր ընթանում, նա նույնիսկ համարձակվել էր վարկով բնակարան վերցնել։

Բայց վերջին շրջանում ասես սև շերտ էր սկսվել. ինչքան էլ ջանք էր թափում, գործարքները տապալվում էին, պլանները՝ չէին կատարվում։

Մտքերի մեջ խորասուզված՝ քիչ մնաց անցներ անհրաժեշտ խանութը։ Հասցրեց վերջին պահին շրջադարձ կատարել։

Մնացել էր մոտ հազար գրիվնա. պետք էր մթերք գնել հանգստյան և դրան հաջորդող ևս մի քանի օրերի համար։ Նա կրկին ամենաէժանն ընտրեց։

Մանկությունից սովոր էր հասարակ ուտելիքի, քանի որ ընտանիքը համեստ էր ապրում։ Ի տարբերություն Եվայի, որն, ի դեպ, երբեք չէր եփում։

«Հետաքրքիր է, ընդհանրապես գիտի՞» — միտք ծագեց նրա գլխում։

Եվ հենց այդ պահին լսեց. — Տղա ջան, քսան գրիվնա չի՞ գտնվի հացի համար։

Նրա դիմաց նույն ծերունին էր կանգնած։ Կողքին նստել էր մի փոքրիկ, գզգզված շուն. ժամանակին, հավանաբար, սև էր եղել, բայց հիմա արդեն ճերմակել էր։

Շունն ուշադիր նայում էր Անդրեյին՝ գլուխը մի փոքր թեքած։ Ծերունու հագուստը հին էր ու մաշված, բայց՝ մաքուր, իսկ ալկոհոլի հոտ չկար։

— Բնակարանի վարձը կտաս, դեղեր կառնես ու վերջ… — կամաց ասում էր նա։

— Իսկ ես նաև իրեն ունեմ, — տղամարդը գլխով ցույց տվեց շանը, — նրան չես բացատրի, որ պետք է մինչև թոշակ սպասել…

Անդրեյը նորից մեքենայաբար ձեռքը տարավ գրպանները, չնայած արդեն գիտեր, որ դատարկ են։ Ու այդ ժամանակ, առանց տատանվելու, մեկնեց մթերքներով տոպրակը։

— Վերցրեք։

Ծերունին քարացավ, հետո երախտագիտությամբ վերցրեց տոպրակը, իսկ աչքերը փայլեցին։

— Շնորհակալ եմ քեզ… շնորհակալ եմ, տղա ջան…

— Որտե՞ղ եք ապրում. եկեք տանեմ, — առաջարկեց Անդրեյը։

— Դե այստեղ, մոտակայքում… հարևան շենքում, շատ շնորհակալ եմ քեզ, — կրկնում էր ծերունին՝ տոպրակը կրծքին սեղմելով։

Անդրեյը շփոթվեց։ — Արժե՞ խոսել, պապիկ…

Նստեց մեքենան ու քշեց դեպի տուն։ Դանդաղ ընթանում էր հոսքի մեջ՝ նորից կողքերն անցորդներին զննելով։

Եվ հանկարծ հայացքը խաչվեց դիմացի մեքենայի անիվի մոտ գտնվող ինչ-որ տարօրինակ բանի հետ։

Նա կկոցեց աչքերն ու… հաջորդ վայրկյանին բառացիորեն քարացավ տեսածից։ Այն, ինչ հայտնվել էր անիվի անմիջապես տակ, ստիպեց նրան վայրկենապես սեղմել արգելակը։

Իսկ թե ինչ ցնցող տեսարանի ականատես եղավ տղան, և ինչպես դա փոխեց նրա կյանքը, կարդացեք անմիջապես քոմենտներում։ 👇

Կիսվել սոց․ ցանցերում
X