Մի երեկո շրջելով իր տան բակում` Կոնստանտինը լսեց մի արտասովոր ձայն, որը հիշեցնում էր երեխայի լաց։
Տղամարդուն թվաց, թե ինչ–որ կենդանի է փորձանքի մեջ ընկել և օգնություն է խնդրում:
Ձայնը գալիս էր աղբարկղից: Տղամարդը զարմացավ, երբ վերջապես գտավ լացի աղբյուրը:
Փոքրիկը դադարեց լացել միայն այն ժամանակ, երբ հայտնվեց իր փրկչի ձեռքում։
Կոնստանտինը շտապեց օգնություն խնդրել պատկան մարմիններից: Երեխային ընդունեցին խնամակալության մարմինները, որից հետո տվեցին որդեգրման:
20 տարի անց հասունացած Աննան որդեգրող ծնողներից իմացավ իր կյանքի պատմությունը։
Աղջիկը որոշեց, որ ամեն գնով պետք է տեսնի իր փրկչին: Աննան գտավ Կոնստանտինին և երախտագիտության խոսքերով դիմեց արդեն տարեց տղամարդուն:
Հին ծանոթների հանդիպումը տեսախցիկով լուսանկարվել է տեղական հեռուստատեսության աշխատողների կողմից: Աննան շտապեց դիմել բոլոր մայրերինէ հորդորելով չլքել իրենց երեխաներին։
