Դավաճանված մարդը չի կորցնում ինչ–որ աներևակայելի կարևոր բան իր համար, այլ ավելի շուտ նետում է այն ճյուղերը, որոնք թույլ չեն տալիս նրան շարունակել իր կյանքը և հասնել նոր բարձունքների:
Երբ մարդ հրաժեշտ է տալիս իր անցյալին, նա նոր ճանապարհ է ստանում դեպի իր ապագա: Քանի որ հենց այն ցավն ու տառապանքն է, որ մարդն այդ պահին զգում է, դառնում է այն, ինչը կօգնի նրան ստանալ նույնքան ուժեղ շնորհ։
Մեր ֆիզիկական աշխարհը աներևակայելիորեն ամուր կապված է աստղայինի հետ, և մեր հույզերը կամուրջ են այս աշխարհների միջև: Եվ ամենաուժեղ կապը, որն օգնում է մեզ գնալ մեր ճանապարհով, մեր մտավոր ցավն է։
Հաճախ դա տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ մարդը հասնում է այն կետին, որտեղ նա կանգ է առնում, և նրան չի հաջողվում այն հաղթահարել: Նման պահերին միայն ցավն է կարողանում հեռացնել բոլոր սահմանափակումները նրանից և սթափեցնել նրա միտքը, որպեսզի նա կարողանա գտնել ուղիներ, որոնք կօգնեն նրան առաջ շարժվել: Հենց ցավն է խթանն այն բանի, որ մարդը սկսի ինչ–որ բան փոխել իր կյանքում և առաջ շարժվել, այս մեթոդը դրվել է մեզանում ի ծնե: Հետևաբար, մարդը, ով առաջ է գնում, պարզապես չի կարող չտառապել։
Որպեսզի մարդ իրեն դրսևորի և առաջ շարժվի, նա պետք է դրա դիմաց ինչ-որ բան կորցնի: Այս ամենը պայմանավորված է նրանով, որ այս պահին կատարվում է ընտրություն, որի դեպքում մարդը պետք է ընտրի` ապրել իր անցյալով, թե գնալ դեպի ապագա:
Մարդը եսասեր էակ է, հետևաբար յուրաքանչյուրը ցանկանում է լինել իր կյանքում գլխավորը և վերահսկել այն ամենը, ինչ տեղի է ունենում դրանում: Այս պահին նա հերքում է Արարչին և ճակատագիրը և սկսում է փորձեր կատարել: Միայն թե ինչպես էլ դուք ամեն ինչ լավ պլանավորեք, միևնույնն է ձեր բոլոր ծրագրերը կձախողվեն, և դուք ոչինչ չեք կարող անել դրա հետ։
Եվ նման պահերին մարդու մոտ սկսում են ծնվել ցավն ու վախը, որ նա կկորցնի իր ունեցածը և իր կյանքը կփոխվի, քանի որ մարդը ավելի շատ վախենում է փոփոխություններից, քան ցավից։
Հետևաբար, հարկ է հիշել, որ ձեր կյանքում դավաճանությունը պատառաքաղ է, որի միջոցով կարող եք կատարել այնպիսի ընտրություն, որը թույլ է կտա ձեզ անցնել կյանքի ճանապարհով:
