Վարորդը հանկարծակի կանգնեցրեց ավտոբուսը, բոլորը սպասում էին, թե ինչ է լինելու հաջորդիվ:
Այսպիսով, պատկերացրեք, որ կիսադատարկ միկրոավտոբուսը դանդաղ երթևեկում է քաղաքի փողոցներով:
Ավտոբուսի կանգառից բարձրացավ բավականին հմայիչ, իմ կարծիքով, երեսուն տարեկան մի կին։
Ես նրան մանրամասն չեմ նկարագրի, համառոտ կասեմ `ամեն ինչ տեղը տեղին էր:
Իսկ նրա հետևից անմիջապես ավտոբուսի մեջ է ցատկում մոտավորապես նույն տարիքի տղամարդ և, ըստ երևույթին, ծանր պայուսակով։
Միկրոավտոբուսը կտրուկ շարժվեց և իներցիայով այս մարդը ընկավ այդ կնոջ վրա և կանգնեց նրա ոտքին։
«Դու, իրոք կարծես փիղ լինես, – ասաց նա, – միթե հնարավոր չէ ավելի զգույշ լինել»:
Տղամարդը մեղավոր հայացքով նայեց նրան և ներողություն խնդրեց: Բայց նա չհանգստացավ:
«Անհրաժեշտ էր բռնվել»։
Եվ այդ ժամանակ տղամարդը արտասանեց այն բառերը, որոնցով նա փորձեց առավելագույնս ցավ ու վիշտ արտահայտել:
«Տիկին, բայց դուք տեսաք, որ ես դիտավորյալ չարեցի, մանավանդ որ ներողություն խնդրեցի ձեզանից, էլ ի՞նչ կարող եմ անել, որպեսզի դուք հանգստանաք»:
Անձամբ ես այդ պահին նրանից սպասում էի ցանկացած պատասխան, բայց նույնիսկ ես, իմ բնածին ցինիզմով և զինվորի կոպտությամբ, մտածել անգամ չէի կարող, թե ինչի է ունակ կանացի խելքը:
Այսպիսով, պատրա՞ստ եք:
«Ի՞նչ, ի՞նչ, ամուսնացի՛ր ինձ հետ»:
Վարորդը անակնկալից կանգնեցրեց ավտոբուսը, սրահում գերեզմանի լռություն տիրեց:
Նույնիսկ հնգամյա աղջիկը, որը նստած էր իմ հետևում և ամբողջ ընթացքում ինչ–որ բան էր մրթմրթում, լռեց: Սա, հավանաբար, տևեց մեկ րոպե կամ ավելի:
(Ես ուզում եմ նշել, որ այդ պահին կնոջ դեմքի վրա կատակի նշույլ անգամ չկար)։
Եվ այդտեղ ես արդեն չկարողացա զսպել ինձ (ինչպես կարող էր դա լինել առանց ինձ), ասացի:
«Հե՜յ, մարդ, դու ինչ–որ բան կպատասխանե՞ս, նայիր, լսարանը քեզ է սպասում»:
Նա նայեց ինձ, հետո բոլորիս, նայեց կնոջը և ասաց:
– Ես հաջորդին դուրս եմ գալիս, դուք ինձ հե՞տ եք գալիս։
– Այո, – պատասխանեց նա հաստատուն ձայնով։
«Բրավո», – գոռացի ես, և ամբողջ միկրոավտոբուսը սկսեց ծափահարել առանց որևէ հրամանի։
Նրանք իսկապես դուրս եկան հաջորդ կանգառին, և ես լսեցի, թե ինչպես ձեռքը տալով` ելքի մոտ նա ասաց:
– Իմ անունը Լյուդմիլա է։
Դուռը փակվեց:
