Լինում են այնպիսի իրեր, որոնց նշանակությունը չեն կարող բացատրել նույնիսկ ամենագետ որոնողական համակարգերը:
Այս դեպքերում հույսի վերջին շողքն են դառնում Համացանցի բազմաթիվ օգտատերերը, որոնց գիտելիքների պարկերում կարող են որոշակի տեղեկություններ գտնվել այս կամ այն իրի մասին:
Հարյուրամյա պատմություն ունեցող իրեր, հեղինակային ինստալյացիաներ, նեղ մասնագիտական իրեր – այս ամենը միայն իր տեսքով բազմաթիվ հարցեր կարող է առաջացնել:
Ի ուրախություն բոլորիս, մեզ հաջողվեց պարզել որոշ իրերի նշանակությունը:
42-գծային ամրոցային և պաշարային թնդանոթ՝ 1877 թվականի օրինակով, որը կրակում էր հենց այսպիսի 107 մմ կալիբրի գնդակներով:
Ահեղ թակա՞րդ: Իրականում սա պարզապես հարմարանք է՝ ջեռոցում կարտոֆիլ տապակելու համար:
Սարսափերի այս գնդիկը ոչ այլ ինչ է, քան պարզապես բոսորագույն թիթեռի թրթուրն է (Phobetron pithecium):
Վինտաժային սրիչ դանակների և սայրերի համար: Այն 100 տարվա պատմություն ունի:
Այսպիսի խառնարաններ մնում են կակղամորթի որսից հետո:
Տաքացուցիչ ձեռքերի համար: Ածխային փայտիկը վառում էին, ինչից հետո փակում էին տուփի կափարիչը: Օդի համար որոշակի անցքեր էին մնում, և այս հարմարանքը պահպանում էր իր ջերմությունը մի քանի ժամվա ընթացքում:
Այս դիսկն օգտագործում են գինին հավասարաչափ լցնելու համար: Չէի՞ն կարող ավելի խառը պատկերել հրահանգավորումը:
Անսովոր գրտնակ, որը լցնում են սառը ջրով: Հենց այսպիսի հրաշքի օգնությամբ կարելի էր խրթխրթան հաղ ստանալ:
Եվրոպայի գլխավոր ավազակ՝ Դավիթ Սևի ստեղծագործությունը՝ «Էմբրիոն» անվանմամբ:
Ցանկացած կար անող կպատասխանի, որ սա կարերը քանդելու հարմարանք է:
Պրեսավորված աղբ, որն այսպիս տեսքով օգտագործում են նավերի վրա:
Եվ այսպիսի պտուտակաբանալիներ դեռ գոյություն ունեն: Ամեն ինչ պարզ է. մեծ հեղույսների համար անհրաժեշտ են մեծ պտուտակաբանալիներ:
Վստահ ենք, որ սա պարզապես փոքր անհասկանալի կաթիլ էր տարօրինակ իրերի օվկիանոսում: Չգիտեմ, դուք ինչպես, բայց ես արդեն ուզում եմ փորձել տապակած կարտոֆիլը, որը պատրաստվել է № 2 նկարում պատկերված իրի օգնությամբ:
