Մեզանից յուրաքանչյուրի մոտ աշխատանքային օրեր են եղել, երբ հերթափոխի ավարտին մնում էր միայն քնի դեմ պայքարել։
Այսօրվա հավաքածուն նվիրված է նենգ Մորֆեյի հետ մենամարտում պարտված մարդկանց:
Այս հոդվածի հերոսներից մեկը քնում է օդանավակայանում, մյուսները քնում են մետրոյում կամ հենց աշխատավայրում: Նրանցից յուրաքանչյուրին կարելի է միայն կարեկցել։
Հոգնել է, քնել է, բայց ոճի զգացողությունը չի կորցրել։
“Զարմուհին դպրոցից է եկել”։
Հոր և աղջկա ազգանունների նմանությունը միանգամից երևում է։
Շատ է հոգնած: Երբ միացնում ես սուրճի սարքը և մոռանում ես դնել բաժակը։
Կարծես թե սուպերմարկետում տղան հասկացավ կյանքը…
Կասկած չկա, որ իմ տոտեմային կենդանին այս տեսքն ունի։
Այն մարդու դեմքը, ում աշխատանքում երկրորդ շաբաթն է տևում ավրալը։
Մանեկեն, ով հասկանում է, թե դու ինչ ես զգում։
Թվում է, թե այդ տղան ծառայության մեջ շատ է շփվում մարդկանց հետ…
Երկուշաբթիի առավոտը հենց այդպես է նայվում:
“Ամուսնու հեռախոսից լուսանկար է եկել։ Ամուսինս աջ կողմում քնած մորուքավորն է: Իսկ նրա կողքի տղային ես չգիտեմ”։
Իմ բոլոր ծրագրերը հանգստյան օրերին մեկ լուսանկարում։
Քնել անծանոթի ուսին մետրոյում։ Ինչու՞, ոչ…
Ուսանողական առավոտ…
“Աշխատավայրում այսօր ինչ-որ խելագարություն է տեղի ունենում ։ Ուղարկեք օգնություն”։
Ձախողում մատրիցայում, այլ կերպ չես անվանի։
Երիտասարդ հայրիկի առօրյան։
Իսկ այդ տղան գիտի իմաստը փոքրիկ կենցաղային ճարպկությունների։
“Շուտով մեր քննություններն են։ Հենց նոր իմ ընկերն ընկավ աթոռից, հինգ րոպե ծիծաղում էր, իսկ հետո կես ժամ քնեց”։
Լուսանկարը արվել է ոտքերի վրա անցկացված 36-ժամյա հերթափոխից անմիջապես հետո: Բժիշկներին չես նախանձի։
Այո՛, այս նման է մահացու հոգնածության։ Եվ մեզանից շատերին, ավաղ, նման վիճակը շատ ծանոթ է…
