Հիշու՞մ եք խորհրդային ժամանակաշրջանի լեգենդար “Գանձերի կղզի” մուլտֆիլմը։ Հավանաբար, այլևս ոչ մի այլ մուլտֆիլմում չի եղել նման գրագետ աշխատանք հեռանկարի հետ կապված։
Իսկ ինչպիսի հիանալի ռակուրսներ էին մատուցվում։ Իսկակն գլուխգործոց էր այդ ամենը։ Դէ, այս հավաքածուի մեջ ներկայացված են ժամանակակից աշխարհի խղճուկ նմանակումները, անցած տարիների մեծ նկարիչների գունատ ստվերը: Կամ էլ, գուցե, նույնպես լավ է ստացվել։
Որտե՞ղ է այստեղ հատակը, առաստաղը և մնացածը: Դու ի՞նչ ես նայում, ա՛յ կարմրահեր:
Վերևում երկինք է, հավատացեք ինձ, այլ ոչ թե ձյան անապատ, երկինք։
Տարօրինակ է երեխայի ձեռքը, անհասկանալի։
Շուն, քնած շուն, քնի մեջ թռչող շուն։
Եվ նույնիսկ երրորդ անգամ նայելուց հետո դժվար է հասկանալ, որ այդ ընդամենը գլխարկն է, այլ ոչ թե թռչող գեղեցկուհու ստվեր։
Քշում֊քշում է, իսկ հետո այնպես է տեղից պոկվում։
Խեղճ շուն, ինչպես է ապրում առանց ոտքի:
Իսկ սա ում ձեռքն է, կներեք։ Ես նայում եմ, նայում և ոչ մի կերպ չեմ հասկանում, թե ինչ է արել լուսանկարիչը:
Առաջին կուրսեցին հասել է գարեջրին և դեռ ձեռքով մատուցողուհուն է կանչում։
Դէ ինչպես պետք է տեսածը չեղարկել, խնդրում եմ ասեք:
Այ սա դեմք է… Կոկորդիլոսները լուռ նախանձում են։
Երբ բառերը չեն հասկանում, պետք է ձեռքով ցույց տալ ։ Մեծ ձեռքով։
Հե՛յ, Տոբի՛, ինչ է պատահել քեզ։
Լևիտացիան շատ ավելի տարածված է, քան մեզ թվում է։
Թափանցիկ շե՞նք, թե՞ ոչ։ Մենք պատասխան չունենք, գուցե Դուք գիտե՞ք։
Նման աշխատանքի համար Օպերատորը հաստատ կմնա առանց մրցանակի։
