Նկարիչ Ջեյմս Բրանտը ապացուցում է, որ մարդը ոչնչացնելուց բացի կարող է նաև շրջակա տարածքը գեղեցկացնել։
Նա արտ-օբյեկտներ է ստեղծում, որոնք մանդալաներ են հիշեցնում։ Եվ այս ամենը պատրաստվում է քարերից, ճյւղերից, տերևներից ու կոներից։ Նա կարծում է, որ այդպիսի իրերից կարելի է հրաշալի կոմպոզիացաներ ստեղծել, միայն թե մի քիչ ֆանտազիա է պետք։
Նա իր աշխատանքը անվանում է “փխրուն պոեզիա”։
Վայր մեդիտացիայի համար։
Գույնի ներդաշնակություն։
Կարծես թե սրանք ճյուղեր չեն, այլ ծածկված թակարդ։
Իսկական խճանկար։
Որքա՞ն ժամանակ է նա նույն չափսի տերևներ փնտրել։
Նախշերի կալեյդոսկոպ։
Բնությունն ինքը չէր կարող այսպիսի բան անել։
Աշտարակ։
Սունկ հավաքողների համար անտառի գլոբուսը անսպասելի կլինի։
Գրողի ծոցն ուղարկեք իրերի չդասավորվածությունը։
Ճաշատեսակ կրակի վրա։
Քարերի հիերարխիա։
Կան ավազե ամրոցներ և կան քարե։։
Քառակուսային էքսպերիմենտ։
Կարծես ջուրը գնացել է շրջաններով։
Ուլունքները դուրս են եկել կաղնուց։
Կանաչ օազիս։
Նման է հողմաղացի, բայց իրականում պարզապես տերևներ են։
Նրանք հրաշալի են թե’ առանձին, թե’ կոմպոզիցիայով։
Լավայի կուտակումներ։
Ամուր սարդոստայն։
Հին կառույցներ։
Դեպի ուրիշ աշխարհ։
Խորտակված երկիր։
Հեղինակը երբեմն լուսանկարվում է իր աշխատանքների հետ։
Վտանգավոր ձագար։
Օրնամենտը անտառում։
Գաղտնի հղում։
Ջեյմս Բրանտը սովորել է Բայամ Շոուի արվեստի դպրոցում(Լոնդոն)։ Ավարտելուց հետո փորձում էր մուտք գործել դեպի արվեստի ավանդական ուղղություններ, սակայն դրանց բոլորի մեջ նա սահմանափակումնեն էր տեսնում ինքնարտահայտվելու համար։
Իսկ Դուք երբևէ փորձե՞լ եք նման բաներ ստեղծել։
