😳 ԳՆԴԱՊԵՏԸ ԳԻՇԵՐԸ ՍԱՌՆԱՄԱՆԻՔԻՆ ՀՐԵՑ ՆՐԱՆ ԳՆԱՑՔԻ ՎԱԳՈՆԻՑ, ԵՐԲ ՇՈՒՐՋԲՈԼՈՐԸ ՈՉ ՄԻ ՇՈՒՆՉ ՉԿԱՐ՝ ԱՆԳԱՄ ՉԿԱՍԿԱԾԵԼՈՎ, ԹԵ ԻՐԱԿԱՆՈՒՄ ՈՎ Է ԱՅԴ ԱՂՋԻԿԸ, ԵՎ ՈՐ ՇՈՒՏՈՎ ԻՐԵՆ ՍԱՐՍԱՓԵԼԻ ՀԱՏՈՒՑՈՒՄ Է ՍՊԱՍՎՈՒՄ 😱

Armblog.am-ը ներկայացնում է՝ Գնդապետն ատեց նորեկ աղջկան հենց առաջին իսկ վայրկյանից:

Նա զորամասում հայտնվեց միանգամայն անսպասելի՝ առանց ավելորդ բառերի ու տարբերանշաններ չունեցող հասարակ համազգեստով:

Երիտասարդ էր, սառնասիրտ, նայում էր մարդկանց ուղիղ աչքերի մեջ և երբեք չէր խոնարհում հայացքը:

Այդ համարձակ կեցվածքն անմիջապես նյարդայնացրեց բարձրաստիճան սպային: Նրանք անընդհատ բախվում էին միմյանց:

/// Anger Issues ///

Առաջին լուրջ բախումը տեղի ունեցավ զորաշարման ժամանակ:

— Ո՞վ է քեզ այստեղ ուղարկել, — սառնությամբ հարցրեց տղամարդը՝ քայլելով նրա կողքով:

— Ինձ տեղափոխել են հատուկ հրամանով, — անվրդով պատասխանեց աղջիկը:

— Ի՞նչ հրաման: Այստեղ միայն ես եմ հրամաններ արձակում, — հեգնեց նա:

Աղջիկը չթեքեց հայացքը:

— Ուրեմն ձեզ դեռ ցույց չեն տվել այն:

Շարքի միջից ինչ-որ մեկը կամացուկ ծիծաղեց:

Գնդապետը կտրուկ շրջվեց: Նրա աչքերը կայծակներ էին արձակում:

/// Toxic Relationship ///

— Կարծում ես՝ յուրահատո՞ւկ ես:

— Ես քո նման տասնյակների եմ կոտրել:

— Փորձեք, — կարճ կտրեց նա:

Այդ միջադեպից հետո ղեկավարն այլևս չէր թաքցնում իր ագրեսիան: Նա փնտրում էր ցանկացած առիթ՝ աղջկան վնասելու համար:

Մարզումների ժամանակ նա կպչում էր երիտասարդ զինվորականի յուրաքանչյուր շարժմանը:

Բոլորի ներկայությամբ ձայնը բարձրացնելով՝ նվաստացնում էր անդադար:

— Ձեռքերդ նորմալ չե՞ն աշխատում:

— Հասկանո՞ւմ ես ընդհանրապես, թե ուր ես ընկել: Սա աղջիկների տեղ չէ:

/// Hidden Danger ///

Զինվորականն արհամարհում էր այդ ամենն ու հազվադեպ էր արձագանքում:

Երբեմն նա պարզապես այնպես էր նայում գնդապետին, որ տղամարդու մարմնով սարսուռ էր անցնում:

Բայց ղեկավարը շարունակում էր ձևացնել, թե ոչինչ չի նկատում:

Մի քանի օր անց զորամասը տեղափոխվեց գնացքով: Դա մի խուլ ու անհանգիստ գիշերային ճանապարհորդություն էր:

Լեռների միջով ընթացող անվերջանալի թվացող երկար գնացքում գրեթե բոլորը քնած էին խորը քնով:

Սակայն գնդապետը չէր քնում:

Նա քայլում էր վագոնով և մտածում միայն մեկ բանի մասին՝ ինչպես ազատվել այդ անտանելի նորեկից:

Նա ծրագրում էր ամեն ինչ անել անաղմուկ, հանգիստ և առանց ավելորդ հարցերի: Հանկարծ նա նկատեց աղջկան դռան մոտ կանգնած:

/// Heartbreaking Decision ///

Զինվորականը մենակ կանգնած էր ու լուռ նայում էր խավարի մեջ:

Պատուհանից այն կողմ արագորեն անցնում էին լեռները, իսկ ներքևում հոսում էր սևացած գետը:

Վագոնը թեթևակի օրորվում էր երկաթգծերի վրա:

Գնդապետն աննկատ մոտեցավ նրան: Նա կանգնեց անմիջապես աղջկա թիկունքում:

— Քունդ չի՞ տանում, — սառնությամբ հարցրեց նա:

Աղջիկը նույնիսկ չշրջվեց նրա կողմը:

— Մաքուր օդ եմ շնչում:

— Սա քեզ համար զբոսանք չէ, — քմծիծաղ տվեց գնդապետը: — Հասկանո՞ւմ ես, որ դու այստեղ ողջ չես մնա:

/// Shocking Truth ///

Զինվորականը դանդաղ թեքվեց դեպի տղամարդը:

— Դուք չափազանց ինքնավստահ եք:

Ղեկավարը ևս մեկ քայլ առաջ արեց:

— Իսկ դու չափազանց շատ ես խոսում: Նա այլևս չէր կարողանում զսպել իր զայրույթը:

Դուռը կիսաբաց էր, և սառցե օդը դաժանաբար հարվածում էր նրանց դեմքին:

Տղամարդը հանկարծակի ուժգին բռնեց նրա ուսից:

— Բավակա՛ն է:

Աղջիկն անգամ չհասցրեց լիարժեք արձագանքել այս հարձակմանը: Հաջորդեց կայծակնային և կտրուկ մի շարժում:

Գնդապետն իր ողջ ուժով հրեց նրան վագոնից դուրս:

/// Fear of Loss ///

Երիտասարդ զինվորականի մարմինը մեջքով ընկավ դեպի անհատակ խավարը:

Մեկ ակնթարթ նրանց հայացքները խաչվեցին օդի մեջ:

Ոչ մի ճիչ, ոչ մի խուճապ չկար: Պարզապես մի խորաթափանց, սառը հայացք:

Ապա նա հավերժ անհետացավ:

Ներքևում միայն մութ անդունդն էր, սուր ժայռերը, սառցե գետն ու անգութ գիշերը:

Տղամարդն անմիջապես շրխկոցով փակեց դուռը:

Ծանր մետաղը խուլ և սոսկալի ձայն հանեց: Մի քանի վայրկյան նա քարացած կանգնեց՝ ծանր շնչելով:

Ապա հանգիստ ուղղեց համազգեստն ու սառնասրտորեն հետ քայլեց դեպի իր տեղը:

Վագոնի ներսում մեռելային լռություն էր տիրում:

Բոլորը շարունակում էին մնալ խորը քնած:

Ոչ ոք ոչինչ չէր տեսել, և նա վստահ էր, որ ամեն ինչ ավարտված է: Սակայն նա անգամ չէր էլ կռահում, թե ում հետ գործ ուներ իրականում:

/// Sudden Change ///

Առավոտյան նա իրեն պահում էր սովորականի պես, նույնիսկ ավելի հանգիստ և ինքնավստահ:

Ոչ մի հարց չհնչեց նրա ուղղությամբ:

Ոչ ոք նույնիսկ չնկատեց նորեկի անհետացումը:

Անցավ մի քանի օր, և հանկարծ մի գիշեր զորամասում ամբողջությամբ անջատվեց հոսանքը: Սկզբում դրան ոչ ոք լուրջ ուշադրություն չդարձրեց:

Ապա հերթով սկսեցին շարքից դուրս գալ բոլոր կարևոր համակարգերը:

Տեսախցիկները, կապի միջոցներն ու ավտոմատ դռները դադարեցին գործել:

Գնդապետը դուրս եկավ միջանցք, որտեղ կատարյալ խավար էր տիրում:

Միայն վթարային կարմիր լույսերն էին աղոտ թարթում: Հանկարծ նա հստակ քայլեր լսեց՝ դանդաղ ու հավասարաչափ:

Նա շրջվեց և քարացավ սարսափից:

/// Seeking Justice ///

Միջանցքի վերջում հենց ՆԱ էր կանգնած:

Նույն համազգեստով ու սանրվածքով, պարզապես դեմքն էր չափազանց գունատ:

Նրա թևքի վրա արյուն էր երևում: Բայց աղջիկը կանգնած էր ուղիղ՝ կարծես ոչինչ էլ չէր պատահել:

Տղամարդու շունչը կտրվեց:

— Դու…

Աղջիկը մի քայլ առաջ արեց խավարի միջից:

— Իսկապե՞ս կարծում էիր, թե ամեն ինչ այսքան հեշտ է լինելու: Նա սարսափահար հետ քաշվեց:

— Դա պարզապես անհնար է:

— Դու չհարցրիր, թե ես ով եմ, — հանգիստ արտաբերեց աղջիկը:

Նա խուճապահար փորձեց իրեն տիրապետել:

— Ես ինքս… — փորձեց արդարանալ նա: — Այո, — ընդհատեց զինվորականը:

— Դու ճակատագրական սխալ թույլ տվեցիր:

/// Final Decision ///

Աղջիկն ավելի մոտեցավ նրան:

— Ես քո զորամասից չեմ և ձեր համակարգից էլ չեմ:

Լույսերը նորից թարթեցին: Շուրջբոլորը գտնվող բոլոր դռները միանգամից խուլ շրխկոցով փակվեցին:

Գնդապետը հասկացավ, որ բացարձակապես մենակ է այս մահաբեր հրեշի հետ:

Նա կանգ առավ ընդամենը մի քանի քայլ հեռավորության վրա:

— Ես ողջ մնացի, — շշնջաց նա, — և ես բավականաչափ ժամանակ ունեի մտածելու:

Տղամարդը փորձեց հանել հեռախոսը: Սակայն էկրանը սև էր ու անկենդան:

— Ի՞նչ ես ուզում, — կտրուկ հարցրեց նա՝ փորձելով թաքցնել դողը:

Աղջիկը նայեց ուղիղ նրա սարսափած աչքերի մեջ:

— Նույնը, ինչ դու արեցիր:

Տղամարդը սարսափած մի քայլ հետ արեց: Հանկարծ հատակը նրա ոտքերի տակ դողաց:

Նա շրջվեց և տեսավ մի բաց տեխնիկական հորան, որը նախկինում այնտեղ չկար:

Իր հուսահատ հայացքը նա նորից ուղղեց աղջկան:

Վերջինս կանգնած էր կատարյալ հանգստությամբ ու անվրդով:

— Գիշեր, ցուրտ, և ոչ մի շունչ շուրջբոլորը, — արտաբերեց նա: — Հիշո՞ւմ ես:

Գնդապետը փորձեց ամբողջ ձայնով ճչալ, բայց հենց այդ պահին լույսերն ամբողջությամբ հանգան:

Մեկ վայրկյան անց կատարյալ խավարի մեջ լսվեց մի կարճ, սոսկալի ձայն:

Եվ հետո նորից անդորր ու քար լռություն տիրեց միջանցքում:

Առավոտյան զորամասում խոսում էին, որ գնդապետն անսպասելիորեն անհետացել է: Ոչ ոք չէր հասկանում, թե ինչպես էր դա պատահել:

Տեսախցիկներն այդ պահին պարզապես չէին աշխատել:

Սակայն արխիվում պահպանվել էր ձայնագրության մի շատ կարճ խափանում:

Այնտեղ մեկ ակնթարթ երևում է, թե ինչպես է մութ միջանցքում ինչ-որ մեկը կանգնած:

Եվ այդ առեղծվածային ստվերը նայում է ուղիղ տեսախցիկի մեջ։ 😱

A ruthless colonel, intensely annoyed by a confident new female soldier in his unit, callously decides to get rid of her during a nighttime train journey through the mountains. When nobody is watching, he violently pushes the young woman out of the speeding train car into the freezing abyss below, assuming she is dead forever.

However, he severely underestimated her mysterious identity and incredible survival skills. Days later, she unexpectedly returns to the isolated military base, orchestrates a complete power failure, and corners the terrified commander to exact her brutal, terrifying, and ultimate revenge in the dark.

😱 ՀԱՎԱՆԵՑԻ՞Ք ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ։ Իսկ դուք ինչպե՞ս կվարվեիք այս դաժան գնդապետի փոխարեն: Արդյո՞ք աղջիկը ճիշտ որոշում կայացրեց՝ նրան արժանիորեն պատժելով իր արարքի համար: Կիսվեք մեկնաբանություններում ձեր կարծիքով։ 👇

⚠️ Հոդվածը պատրաստվել է հատուկ Armblog.am կայքի համար։ Նյութի ամբողջական կամ մասնակի վերահրապարակումը խստիվ արգելվում է։