💔 ՊԱՏՐԱՆՔՆԵՐԻ ՓԼՈՒԶՈՒՄ. ՄԻ ԴԱՎԱՃԱՆՈՒԹՅԱՆ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ 💔

💔 ՊԱՏՐԱՆՔՆԵՐԻ ՓԼՈՒԶՈՒՄ. ՄԻ ԴԱՎԱՃԱՆՈՒԹՅԱՆ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ 💔

— Հանկարծ չհամարձակվես ինձ հիմարի տեղ դնել, — ձայնս վերածվեց ճիչի, բայց ստիպեցի ինձ ավելի ցածր խոսել՝ որդուս չարթնացնելու համար։

— Ես խոհանոցում էի և լսեցի, թե ինչպես է գրասենյակի կեսը բամբասում այդ մասին։ Բոլորն ամեն ինչ գիտեն, Անդրե՛յ։

Բոլորը, բացի կնոջիցդ, որն ամեն առավոտ արդուկում է վերնաշապիկներդ ու հոգ տանում երեխայիդ մասին։

Նախորդ երեկո մեկնելուց առաջ մոտեցել էի մեքենայիդ։ Ուղևորի նստատեղին մնացել էին նրա էժանագին հայլայթերի փայլերը։

Իսկ քեզանից այնպիսի սրտխառնոց առաջացնող, քաղցր օծանելիքի հոտ է գալիս, որ ուղղակի զզվում եմ։

Անդրեյը մի քայլ հետ գնաց։ Հասկանալով, որ ձևացնելն այլևս անիմաստ է, նրա դեմքի արտահայտությունը կտրուկ փոխվեց։

Հոգատար ամուսնու դիմակն ընկավ՝ մերկացնելով օտար մարդու սառն ու չարացած դեմքը։

— Լավ, ենթադրենք։ Լսեցիր, իմացար, ապրե՛ս, իսկական խուզարկու ես, — նա շպրտեց հեռախոսը սեղանին։

— Հետո՞ ինչ, ախր դու ի՛նքդ էիր դրան հասնում։

— Ե՞ս էի ուզում, — վրդովմունքից շունչս կտրվեց։ — Ես ուզում էի, որ դու ինձ դավաճանե՞ս։

— Մի հատ հայելու մեջ քեզ նայիր, — պոռթկաց նա՝ բոլորովին մոռանալով երեխայի մասին։ — Դու ուրիշ բան չգիտես, միայն՝ «Մատվեյչիկ, հիվանդություն, աշխատանք, հաշվետվություններ, ճաշ»։

Գոնե հիշո՞ւմ ես՝ վերջին անգամ երբ ենք երկուսով հանգստացել։ Անընդհատ հոգնած ես, պարզապես տնային հավի ես վերածվել։

Իսկ ինձ կին է պետք, հասկանո՞ւմ ես։ Թեթև ու ուրախ մեկը, որի հետ կարելի է լիցքաթափվել, այլ ոչ թե կոմունալ վճարումներ ու մանկաբույժներ քննարկել։

Յուրաքանչյուր բառ մտրակի հարվածի պես էր։ Նա բացարձակապես մեղքի զգացում չուներ և իր դավաճանության արդարացումն իմ մեջ էր փնտրում։

— Այսինքն… ես եմ մեղավոր, որ քեզ հավասար իմ ուսերին եմ տանում թե՛ կենցաղը, թե՛ երեխային, թե՛ աշխատանքը, — ձայնս սառցե դարձավ։

Ինձ խեղդող արցունքներն անսպասելիորեն չորացան։ Մնաց միայն բյուրեղյա մաքրության ցասումը։

— Դու կարող էիր դայակ վարձել՝ ինձ բեռնաթափելու համար։ Կարող էիր չորս տարվա ընթացքում գոնե մեկ անգամ հիվանդության թերթիկ վերցնել։

Բայց ոչ, քեզ այդպես հարմար էր. տանը պետք էր հարմարավետ կին, իսկ մեքենայի մեջ՝ «թեթև աղջիկ»։

— Վա՜յ, միայն թե պետք չէ քեզ զոհ ձևացնել, — դեմքը ծամածռեց Անդրեյը։ — Բոլոր տղամարդիկ էլ դավաճանում են, ու դրանից դեռ ոչ ոք չի մահացել։

Ես հո ընտանիքը չե՞մ լքում։ Ապահովում եմ քեզ, երեխայով զբաղվում եմ, իսկ Ալինան պարզապես լիցքաթափվելու համար է, լուրջ բան չկա։

Մի քիչ կլացես, կհանգստանաս, ու կշարունակենք ապրել։ Անիմաստ հիմարության պատճառով ընտանիքդ մի քանդիր։

Ես նայում էի այն մարդուն, որի հետ հինգ տարի կիսել էի անկողինս, ու չէի հասկանում, թե ինչպես կարող էի այդքան կույր լինել։

«Անիմաստ հիմարության պատճառով ընտանիքդ մի քանդիր»… Դավաճանությունը, գործընկերների առաջ նվաստանալն ու սուտը նրա համար ընդամենը հիմարություն էին։

— Հավաքի՛ր իրերդ, — կամացուկ ասացի ես։

— Ի՞նչ, — նա չհավատաց իր ականջներին։

— Իրերդ հավաքիր ու կորի՛ր իմ բնակարանից։ Հենց հիմա։

— Օլեսյա, պետք չէ դրամա սարքել։ Այս գիշերով ինձ ո՞ւր ես վռնդում, — նա փորձեց ծիծաղել, բայց, հայացքիս հանդիպելով, պապանձվեց։

— Գնա Ալինայի մոտ կամ մեքենայիդ հետևի նստատեղին քնիր, ինձ բացարձակապես միևնույն է։

Եթե տասը րոպեից այստեղ չեղար, ես ողջ աղբդ կհավաքեմ ու հարևանների աչքի առաջ պատշգամբից ցած կշպրտեմ։

Նա հեռացավ՝ գոռգոռալով, ինձ անգրոշ թողնելու սպառնալիքներով ու դուռը շրխկացնելով։

Երբ կողպեքը շրխկաց, ես միջանցքում սահեցի հատակին ու վերջապես ազատություն տվեցի արցունքներիս։

Լաց էի լինում այնպես, որ ամբողջ մարմինս ցավում էր. ես սգում էի ընտանիքիս, պատրանքներիս ու վստահությանս կորուստը։

Հաջորդ առավոտ արթնացա սարսափելի գլխացավով, բայց զարմանալիորեն պարզ գիտակցությամբ։

Կարգի բերեցի ինձ, հագա լավագույն կոստյումս ու անթերի դիմահարդարում արեցի։

Ես մտադիր չէի գրասենյակային բամբասկոտների առաջ խղճուկ ու լքված զոհի դեր խաղալ։

Գնացի աշխատանքի։ Անդրեյն Ալինայի հետ կանգնած էր սուրճի ապարատի մոտ, ու նրանք ինչ-որ բան էին շշնջում։

Ինձ տեսնելով՝ աղջիկը շփոթվեց, իսկ նա լարվեց։ Ես հպարտորեն բարձրացրած գլխով անցա նրանց կողքով՝ նույնիսկ չնայելով։

Ուղիղ գնացի տնօրենի աշխատասենյակ։

— Իվան Պետրովիչ, ցանկանում եմ խնդրել, որ ինձ տեղափոխեք այլ թաղամասում գտնվող մեր մասնաճյուղ՝ որպես բաժնի ղեկավար։

Հակառակ դեպքում աշխատանքից ազատման դիմում եմ գրում, քանի որ մտադիր չեմ նախկին ամուսնուս հետ նույն տարածքում աշխատել։

Տնօրենը, որն ինձ որպես մասնագետ շատ էր գնահատում, առանց ավելորդ հարցերի համաձայնեց։

Աշխատասենյակից դուրս գալուց հետո իրերս արկղի մեջ հավաքելը նույնիսկ հաճելի էր։ Իրինան ու Սվետլանան վզները երկարացրած հետևում էին ինձ։

Անդրեյը մոտեցավ սեղանիս՝ փորձելով պահպանել արժանապատվությունը.

— Լո՞ւրջ ես ասում։ Հիստերիայիդ պատճառով դուրս ես գալի՞ս գործից. ախր քեզ համար ավելի վատ կլինի։

Ես կանգ առա, վերջին թղթապանակը դրեցի արկղի մեջ, նայեցի ուղիղ նրա աչքերին և այնքան բարձր, որ ողջ գրասենյակը լսի, ասացի.

— Ո՛չ, Անդրեյ, ես աշխատանքից դուրս չեմ գալիս։ Ես պաշտոնի բարձրացում եմ ստացել։

Իսկ քեզ թողնում եմ քո աշխատատեղն ու քո անչափահասին։

Հուսով եմ՝ ձեզ հարմար կլինի լոգիստիկան քննարկել քո մեքենայի մեջ, քանի որ նորմալ հյուրանոցի համար դու, ըստ երևույթին, փող չունես։

Գրասենյակում մեռելային լռություն տիրեց։ Ալինան ամոթից կարմրեց ու վազելով դուրս եկավ սենյակից, իսկ Անդրեյը մնաց կանգնած՝ ասես ջուրը գցած մուկ լիներ։

Ես վերցրի արկղն ու ընդմիշտ հեռացա այդ գրասենյակից։

Սակայն նա անգամ չէր էլ կասկածում, թե ինչ ճակատագիր էր սպասվում դավաճան ամուսնուն ու նրա երիտասարդ սիրուհուն այս հրապարակային խայտառակությունից ընդամենը ամիսներ անց…

Իսկ թե ինչպես դասավորվեց Օլեսյայի նոր կյանքն ու ինչ ստացավ նախկին ամուսինը, կարդացեք անմիջապես առաջին քոմենթում։ 👇