ԵՍ ՔՆԱԾ ԷԻ 39,5°C ՋԵՐՄՈՒԹՅԱՄԲ, ԵՐԲ ՍԿԵՍՈՒՐՍ ՍԱՌԸ ՋՈՒՐ ԼՑՐԵՑ ՎՐԱՍ ԵՎ ՀՐԱՄԱՅԵՑ ԴԻՄԱՎՈՐԵԼ ՀՅՈՒՐԵՐԻՆ. ԵՎ ԵՍ ՀԵՆՑ ԱՅԴՊԵՍ ԷԼ ՎԱՐՎԵՑԻ

Armblog.am-ը ներկայացնում է՝ 39,5°C ջերմություն, ցավ ամբողջ մարմնում, կոկորդս կարծես հղկաթղթով քերեին, գլուխս պայթում էր, իսկ ականջներումս անդադար աղմուկ էր։

Որոշեցի գոնե մի փոքր ննջել՝ փաթաթվելով վերմակի մեջ։ Ուզում էի մի պահ մոռանալ այդ անտանելի ցավի մասին։

Թվում էր, թե քունը միակ փրկությունն է։

Սկզբում տարօրինակ, լարված մղձավանջներ էի տեսնում։ Կարծես մածուցիկ ցեխի միջով էի անցնում, իսկ ինչ-որ մեկը ձեռքիցս քաշում էր դեպի խորքը։

Բայց հանկարծ սառցե ջրի շիթը հարվածեց դեմքիս։

Ես ցնցվեցի, շնչակտուր եղա և փորձեցի բացել աչքերս։ Գլխավերևումս մի կերպար տեսա։

— Դեռ քնա՞ծ ես, — կոպիտ, խռպոտ ձայնը հազիվ հասավ ականջներիս։

Սկեսուրս էր։

Դեմքը քարացած էր, շրթունքները սեղմված էին՝ վերածվելով բարակ, գրեթե սպիտակ գծի։ Ձեռքերը բռունցք էր արել։

Կանգնել էր գլխավերևումս, կարծես ինձ ինչ-որ ամոթալի բանի վրա էր բռնացրել։

— Վե՛ր կաց, — գրեթե գոռաց նա։ — Մեկ ժամից հյուրերը գալու են։

Ամեն ինչ պետք է փայլի։ Մաքրի՛ր, սեղա՛ն գցիր։ Այստեղ անբանի պես մի՛ նստիր։

Ուզում էի ինչ-որ բան ասել, բայց ուժ չունեի։ Հազիվ վեր կացա և փորձեցի սրբել սառը ջուրը դեմքիցս։ Մարմնովս թեթև դող անցավ։

— Մամ… Ջերմությունս 39,5 է… — ձայնս թույլ էր հնչում։ — Ես նույնիսկ գլուխս չեմ կարողանում բարձրացնել…

Բայց նա պարզապես ձեռքը թափ տվեց.

— Օ՜յ, վե՛րջ տուր։ Բոլորն էլ երբեմն հիվանդանում են։ Ես էլ եմ վատ զգացել, բայց ամեն ինչ արել եմ։ Հյուրերի մոտ ինձ չխայտառակե՛ս։

Այդ պահին իմ մեջ ինչ-որ բան կոտրվեց։

Նրա խոսքերը պարզապես դաժան չէին. դրանք անտարբեր էին, սառը, ինչպես այն ջուրը, որը նոր լցրել էր վրաս։

Եվ հետո ես արեցի մի բան, որի համար սկեսուրս հետագայում աղիողորմ ներողություն էր խնդրում, բայց ինձ արդեն մեկ էր։ 😱😨

Դանդաղ վեր կացա անկողնուց։ Ոտքերս դողում էին, աշխարհը պտտվում էր աչքերիս առջև։

Անցա նրա կողքով՝ առանց մի բառ ասելու։ Հեռախոսը պահարանի վրա էր։ Վերցրի այն և հենց նրա աչքի առաջ հավաքեցի 103։

— Ալո, շտապօգնությո՞ւնն է։

Ինձ շատ վատ եմ զգում… Ջերմությունս գրեթե 40 է, ուժեղ թուլություն, ցավ կոկորդում և գլխում… Այո, հասցեն սա է։

Լսելով դա՝ սկեսուրս քմծիծաղ տվեց.

— Ի՞նչ ես անում։ Մեկ ժամից հյուրեր ենք ունենալու։

— Դուք հյուրեր ունեք, — առաջին անգամ բարձրաձայն ասացի դա՝ հանգիստ և հստակ, առանց սովորական արդարացումների։ — Իսկ ես ինֆեկցիա ունեմ և ջերմություն։ Եվ սա իմ բնակարանն է։

Մինչ ես պայուսակս էի հավաքում, նա վազվզում էր խոհանոցում՝ ինչ-որ բան մրթմրթալով «խելագար հարսի» մասին։

Քսան րոպե անց, երբ շտապօգնությունը ժամանեց, ես պատրաստ էի։ Բժիշկը չափեց ջերմությունս, զննեց կոկորդս և ասաց.

— Գնում ենք հիվանդանոց։ Վիճակը լուրջ է։

Վերարկուս վերցրի և դուրս գալուց առաջ նայեցի սկեսրոջս.

— Եթե ես վերադառնամ, դու և քո հյուրերն այստեղ անելիք չունեք։ Եվ առանց իմ թույլտվության այլևս ոտք չդնես այստեղ։ Երբե՛ք։

Նա բերանը բացեց, որ ինչ-որ բան ասի, բայց ես շրխկացրի դուռը նրա քթի առաջ։ Այդ պահին հասկացա, որ իմ առողջությունն ավելի կարևոր է, քան նրա քմահաճույքները։ 🚑🚪

😱 ՀԱՎԱՆԵՑԻ՞Ք ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ Իսկ դուք ինչպե՞ս կվարվեիք։ Արդյո՞ք հարսը ճիշտ արեց՝ վտարելով սկեսրոջը, թե՞ պետք է զիջեր հանուն հյուրերի։ Կիսվեք մեկնաբանություններում ձեր կարծիքով։ 👇

⚠️ ԿԱՐԵՎՈՐ ԾԱՆՈՒՑՈՒՄ. Այս հոդվածը կրում է բացառապես տեղեկատվական բնույթ և չի կարող դիտարկվել որպես բժշկական խորհրդատվություն։ Ցանկացած առողջական խնդրի դեպքում անհրաժեշտ է խորհրդակցել որակավորված մասնագետի հետ։ Մի՛ զբաղվեք ինքնաբուժմամբ։

⚠️ Հոդվածը պատրաստվել է հատուկ Armblog.am կայքի համար։ Նյութի ամբողջական կամ մասնակի վերահրապարակումը խստիվ արգելվում է։