«ՆԱ ՈՒՂՂԱԿԻ ԸՆԿԵՐՈՒՀԻ Է, ՄԵՆՔ ՀՈ ԵՐԵԽԱ ՉԵ՞ՆՔ»։ ՏՂԱՄԱՐԴՍ ԱՄԵՆ ՕՐ ՇՓՎՈՒՄ ԷՐ ՆԱԽԿԻՆ ԿՆՈՋ ՀԵՏ, ԻՍԿ ԵՍ ՁԵՎԱՑՆՈՒՄ ԷԻ, ԹԵ ԻՆՁ ՄԵԿ Է

Armblog.am-ը ներկայացնում է՝

Քառասունվեց տարեկան եմ և միշտ ինձ համարել եմ ադեկվատ, հավասարակշռված կին։ Առանց իստերիկաների, առանց տեսարանների, առանց հեռախոսներ ստուգելու և ամեն մանրուքի համար կասկածելու։

Երբ Սերգեյը մեր հարաբերությունների երկրորդ ամսում պատմեց, որ նորմալ հարաբերություններ է պահպանել նախկին կնոջ հետ, ես գլխով արեցի և ասացի, որ դա ճիշտ է։ Հասուն մարդիկ են, քաղաքակիրթ բաժանվել են, երեխաներ չունեն, ինչո՞ւ պիտի իրար վատը ցանկանան։

— Մենք երբեմն զանգում ենք իրար, — ասաց նա այն ժամանակ հանգիստ տոնով։ — Նա աշխատանքի հետ կապված խորհուրդներ է հարցնում, ես էլ երբեմն կենցաղային հարցերով եմ դիմում։ Նորմալ է, չէ՞։

— Իհարկե նորմալ է, — պատասխանեցի ես ու իսկապես այդպես էի մտածում։

«ԼԵՆԱՆ ԿՀՈՒՇԻ, ՆԱ ԴՐԱՆԻՑ ԼԱՎ Է ՀԱՍԿԱՆՈՒՄ»

Առաջին զանգը նրանից լսեցի, երբ ընթրում էինք Սերգեյի տանը։ Հեռախոսը թրթռաց, նա նայեց էկրանին, ներողություն խնդրեց ու դուրս եկավ պատշգամբ։

Խոսեց մոտ տասնհինգ րոպե։ Ես ուտում էի մակարոնը և թերթում հեռախոսիս լրահոսը՝ ձևացնելով, թե ինձ համար միևնույն է։ Վերադարձավ, նստեց այնպես, կարծես ոչինչ չէր եղել.

— Լենան էր, հարկերի մասին էր հարցնում, հայտարարագրի հետ կապված հարց ուներ։

— Ա՜, պարզ է, — ասացի ես։

Մեկ շաբաթ անց բազմոց էինք ընտրում նրա բնակարանի համար։ Ես ցույց էի տալիս նկարները, նա նայում էր, գլխով անում, հետո հանկարծ ասաց.

— Արի մի հատ Լենային ցույց տամ, նա դիզայնից լավ է հասկանում, լավ ճաշակ ունի։

Մի պահ քարացա.

— Ինչի՞ համար։

— Դե նա ութ տարի ապրել է այստեղ, գիտի՝ ինչը կսազի։ Ուղղակի նկարը կուղարկեմ, կարծիքը կհարցնեմ։

Լռեցի։ Նա ուղարկեց։ Հինգ րոպեից եկավ պատասխանը՝ երկար հաղորդագրությամբ, թե որ բազմոցն է ավելի լավը, որ կտորն է պրակտիկ, որտեղ է ավելի էժան։

Սերգեյը բարձրաձայն կարդում էր, գլխով անում ու ասում՝ «Հաստատ, ճիշտ է ասում»։ Իսկ ես նստած էի կողքին ու զգում էի՝ ոնց է ներսս կծկվում, բայց ինքս ինձ համոզում էի. «Դե մեծ բան չի, խորհուրդ հարցրեց, դա նորմալ է»։ 😐

«ՉԵՄ ԿԱՐՈՂ ՈՒՂՂԱԿԻ ՉՊԱՏԱՍԽԱՆԵԼ»

Մի անգամ պառկած էինք անկողնում, արդեն գրեթե քնում էինք, երբ նրա հեռախոսը լուսավորվեց պահարանի վրա։ Ձգվեց, վերցրեց, բացեց հաղորդագրությունը։ Աչքի պոչով տեսա՝ Լենայից է։ Սկսեց պատասխան գրել։

— Սերյոժ, ժամը գիշերվա մեկն է, — ասացի ցածրաձայն։

— Հա, դե հարցնում է՝ որտեղից էի առել պատի ներկը, ուզում է իրեն էլ նույնից առնի։

— Գիշերվա մեկի՞ն։

— Դե երևի հիմա է հիշել։ Արագ պատասխանեմ՝ վերջ։

Պատասխանեց։ Հետո ևս մեկ հաղորդագրություն նրանից, մեկն էլ՝ իրենից։ Նամակագրությունը ձգվեց տասը րոպե։

Պառկած նայում էի առաստաղին ու մտածում՝ ինչո՞ւ է ինձ այսքան տհաճ։ Ախր ոչինչ չի կատարվում։ Նա ուղղակի պատասխանում է ներկի մասին հարցին։ Բայց ներսս եռում էր։

— Սերյո՛ժ, — կանչեցի, երբ նա վերջապես դրեց հեռախոսը։

— Հը՞։

— Ինձ տհաճ է, որ դու նրա հետ նամակագրվում ես, երբ մենք պառկած ենք անկողնում։

Նա շրջվեց դեպի ինձ, զարմացած նայեց.

— Դու ի՞նչ է, լու՞րջ։ Մենք ուղղակի կենցաղային հարցեր ենք քննարկում։ Դու խանդո՞ւմ ես Լենային։ Մենք քսան տարի է՝ ծանոթ ենք, այնտեղ վաղուց ոչինչ չկա։

— Ես չեմ խանդում, ինձ ուղղակի տհաճ է։

— Լսիր, դե ես չեմ կարող ուղղակի վերցնել ու չպատասխանել մարդուն։ Մենք լավ ենք բաժանվել, չեմ ուզում կոպիտ լինել։

Լռեցի։ Շրջվեցի կողքի, մեջքով դեպի նա։ Նա գրկեց ինձ, համբուրեց ուսս ու հինգ րոպեից քնեց։ Իսկ ես դեռ մեկ ժամ պառկած մտածում էի. «Գուցե իսկապես չափազանցնո՞ւմ եմ։ Գուցե ես եմ բարդույթավորված, իսկ նա պարզապես ադեկվատ մարդ է, ով կարողանում է նորմալ շփվել անցյալի մարդկանց հետ»։ 🤔

ԾՆՆԴՅԱՆ ՕՐԸ, ՈՐՆ ԱՄԵՆ ԻՆՉ ԻՐ ՏԵՂԸ ԴՐԵՑ

Ծննդյանս օրը շաբաթ էր։ Սերգեյը խոստացել էր, որ ամբողջ օրը միասին կանցկացնենք՝ կգնանք քաղաքից դուրս, կընթրենք ռեստորանում։ Սպասում էի այդ օրվան, նոր զգեստ էի գնել, գրանցվել վարսավիրի մոտ։

Առավոտյան եկավ ծաղկեփնջով, համբուրեց, ասաց, որ շատ գեղեցիկ եմ, ու մենք շարժվեցինք։

Ամեն ինչ հիանալի էր, մինչև մեքենայի մեջ զանգեց նրա հեռախոսը։ Լենան էր։ Նա անջատեց, բայց մեկ րոպեից նորից զանգեց։

— Կներես, ես արագ, — ասաց նա ու վերցրեց։

Խոսակցությունը տևեց կես ժամ։ Լենան պատմում էր աշխատանքի ինչ-որ խնդրի մասին, Սերգեյը լսում էր, խորհուրդ տալիս, ծիծաղում նրա կատակների վրա։

Ես նստած էի կողքին, նայում էի պատուհանից ու զգում, թե ինչպես է տոնական տրամադրությունս գոլորշիանում։ Երբ նա վերջապես ավարտեց, հարցրի.

— Նա գիտի՞, որ այսօր իմ ծննդյան օրն է, ու դու ինձ հետ ես։

— Դե, երևի չէ։ Ես իրեն չեմ ասել։

— Պարզ է։

— Լսիր, դե ի՞նչ է եղել որ։ Մարդը վատ վիճակում էր, խորհուրդ էր պետք։ Ի՞նչ պիտի անեի, անջատեի՞։

— Իմ ծննդյան օ՞րը։ Այո՛, պետք է անջատեիր։

Նա հոգոց հանեց.

— Դու վերջերս շատ լարված ես դարձել։ Ես ոչ մի վատ բան չեմ անում։ Ուղղակի շփվում եմ մի մարդու հետ, ում հարյուր տարի է՝ ճանաչում եմ։

Չպատասխանեցի։ Օրվա մնացած մասը անցավ մշուշի պես։ Ընթրեցինք, նա նվեր տվեց, հաճելի խոսքեր ասաց, բայց ես արդեն ուրախություն չէի զգում։ Զգում էի, որ մենք երեքով ենք, ոչ թե երկուսով։ 💔

«ԴՈՒ ՈՒՂՂԱԿԻ ՉԵՍ ՀԱՍԿԱՆՈՒՄ՝ ԻՆՉ Է ՀԱՍՈՒՆ ՀԱՐԱԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆԸ»

Մեկ շաբաթ անց որոշեցի վերջապես խոսել։ Նստեցի կողքին, երբ նա ֆուտբոլ էր նայում, ու ասացի.

— Սերյո՛ժ, ինձ իսկապես անհարմար է, որ Լենան այսքան հաճախ է ներկա քո կյանքում։ Մե՛ր կյանքում։

Նա անջատեց հեռուստացույցի ձայնը, շրջվեց դեպի ինձ.

— Եվ ի՞նչ ես առաջարկում։ Դադարե՞մ շփվել նրա հետ։ Մենք ադեկվատ, հասուն մարդիկ ենք, դպրոցական չենք։ Նա ինձ համար ոչ ոք է, ուղղակի մարդ անցյալից, ում հետ նորմալ հարաբերություններ ունեմ։

— Բայց նա գրում է քեզ ամեն օր։ Զանգում է։ Կարծիքդ է հարցնում ցանկացած առիթով։ Նա քեզ օգտագործում է որպես էմոցիոնալ աջակցություն, իսկ դու սահմանները չես տեսնում։

— Ի՞նչ սահմաններ։ Մենք ուղղակի շփվում ենք։ Դու պարզապես չես հասկանում՝ ինչ է հասուն հարաբերությունը։ Այնտեղ տեղ չկա խանդի ու հիմար արգելքների համար։

Այ հենց այդ «դու չես հասկանում»-ը ինձ հունից հանեց։ Կարծես ես ինչ-որ թերզարգացած եմ, որը չի հասել իր մակարդակին։

Վեր կացա, գնացի խոհանոց, ջուր լցրեցի։ Նստեցի սեղանի մոտ ու հանկարծ հասկացա. ես արդեն երեք ամիս է՝ արդարացնում եմ նրա պահվածքը։ Ես ինքս ինձ ասում եմ, որ ժամանակակից եմ, բարդույթներ չունեմ, սեփականատեր չեմ։ Բայց իրականում ես ուղղակի վախենում եմ ասել նրան ճշմարտությունը՝ ինձ սա դուր չի գալիս, ու ես չեմ ուզում այսպես ապրել։ 🙅‍♀️

ԻՆՉՈՒ ԵՍ ՀԵՌԱՑԱ

Ես տեսարան չսարքեցի։ Չգոռացի, չպահանջեցի ընտրել իմ ու նրա միջև։ Պարզապես հաջորդ օրը հավաքեցի իրերս, որոնք թողել էի նրա տանը, ու ասացի.

— Գիտե՞ս, հասկացա, որ այն հարաբերությունները, որտեղ ես ստիպված եմ անընդհատ ձևացնել, թե ինձ ինչ-որ բան չի հուզում, ինձ համար չեն։ Դու կարող ես շփվել ում հետ ուզում ես, դա քո իրավունքն է։ Բայց ես չեմ ուզում լինել մի զույգի մեջ, որտեղ իմ կարծիքը անվանում են «հասունության չհասկացվածություն»։

Նա փորձեց ինձ կանգնեցնել, ասում էր, որ ես սխալ եմ հասկացել, որ պատրաստ է ավելի քիչ շփվել նրա հետ։ Բայց ես այդ ամենն արդեն լսել էի իմ գլխում՝ ավելի վաղ։ Գիտեի, որ եթե մնամ, մեկ ամսից ամեն ինչ կվերադառնա հին հունին։

Որովհետև խնդիրը Լենայի մեջ չէր։ Խնդիրն այն էր, որ Սերգեյի համար իմ անհանգստությունը ավելի քիչ կարևոր էր, քան բոլորի համար «լավը» լինելու իր ցանկությունը։

Հիմա անցել է չորս ամիս։ Երբեմն մտածում եմ՝ գուցե շա՞տ կտրուկ վարվեցի։ Գուցե պետք էր ուղղակի համակերպվե՞լ։ Բայց հետո հիշում եմ, թե ինչպես էի պառկած նրա կողքին ու ինձ ավելորդ էի զգում, ու հասկանում եմ՝ ո՛չ։ Հարաբերությունները, որտեղ դու ստիպված ես քեզ անընդհատ համոզել «դա նորմալ է», արդեն իսկ նորմալ չեն։

Տղամարդիկ հաճախ շփոթում են համբերատարությունը անտարբերության հետ։ Նրանք կարծում են՝ եթե կինը լռում է, ուրեմն նրան մեկ է։ Բայց իրականում նա պարզապես վախենում է թվալ «այն սկանդալիստը», ում բոլորը քննադատում են։ Վախենում է, որ եթե ասի «ինձ սա տհաճ է», իրեն կանվանեն ոչ ադեկվատ։ Ու նա լռում է, համբերում, արդարացնում։ Մինչև կուտակվում է այնքան, որ անհնար է դառնում շնչել։

Թուլությունը այն չէ, երբ ասում ես «ինձ սա դուր չի գալիս»։ Թուլությունը այն է, երբ ձևացնում ես, թե քեզ ամեն ինչ գոհացնում է, մինչդեռ իրականում ներսից քանդվում ես։

🤔 ՀԱՎԱՆԵՑԻ՞Ք ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ

Իսկ դուք ինչպե՞ս եք վերաբերվում, երբ տղամարդը շփվում է նախկինի հետ՝ ասելով «մենք ուղղակի ընկերներ ենք»։ Արժե՞ արդյոք բարձրաձայնել անհանգստությունը, թե՞ դա խանդի ու անհասունության նշան է։ Կիսվեք մեկնաբանություններում ձեր կարծիքով։ 👇

⚠️ ԿԱՐԵՎՈՐ ԾԱՆՈՒՑՈՒՄ. Այս հոդվածը կրում է բացառապես տեղեկատվական բնույթ և չի կարող դիտարկվել որպես հոգեբանական խորհրդատվություն։ Հարաբերություններում խնդիրների դեպքում խորհուրդ է տրվում դիմել մասնագետի։

⚠️ Հոդվածը պատրաստվել է հատուկ Armblog.am կայքի համար։ Նյութի ամբողջական կամ մասնակի վերահրապարակումը խստիվ արգելվում է։