ՉՈՐԵՔՇԱԲԹԻ ՀԻՎԱՆԴԱՑԱ, ԻՍԿ ՈՒՐԲԱԹ ՕՐԸ ԱՄՈՒՍԻՆՍ ՀԱՐՑՐԵՑ․ «ԻՍԿ ԱՅՍՕՐ ԿԱՐԿԱՆԴԱԿ ՉԵ՞Ս ՊԱՏՐԱՍՏԵԼՈՒ»․ ԵՍ ՊԱՏԱՍԽԱՆԵՑԻ, ԲԱՅՑ ՈՉ ԱՅՆ, ԻՆՉ ՆԱ ՍՊԱՍՈՒՄ ԷՐ

Armblog.am-ը ներկայացնում է՝ ամեն ինչ սկսվեց ոչ թե հիվանդությունից։ Եվ նույնիսկ ոչ նրանից, որ երեք օր շարունակ պառկած էի անկողնում՝ սարսափելի անգինայով։ Ամեն ինչ սկսվեց կարկանդակից։

Ես ու Իգորը միասին ապրել ենք քսաներեք տարի։ Չեմ կարող ասել, թե դժբախտ էինք, ավելի շուտ՝ սովորական, միապաղաղ և չափված-ձևված։ Նա աշխատում էր որպես աշխղեկ, ես՝ հաշվապահ առևտրային ընկերությունում։ Դուստրս մեծացավ, մեկնեց Պետերբուրգ՝ սովորելու։

Մենք մնացինք երկուսով մեր եռասենյականոց բնակարանում։ Առավոտյան նա գնում էր օբյեկտ, ես՝ գրասենյակ։ Երեկոյան նա վերադառնում էր յոթին, ես՝ ութին։ Ընթրում էինք, միացնում հեռուստացույցը, պառկում քնելու։ Հանգստյան օրերին նա գնում էր ամառանոց՝ ջերմոցը փորփրելու, ես տունն էի մաքրում կամ ընկերուհիներիս հետ կինո գնում։

Սովորական զույգի կյանք՝ առանց կրքի, բայց և առանց սկանդալների։

Չորեքշաբթի առավոտյան արթնացա կոկորդի սարսափելի քերոցով։ Կեսօրին ձայնս կտրվեց, երեկոյան ջերմությունս քառասուն էր։ Զանգեցի ամուսնուս.

— Իգոր, հիվանդացել եմ։ Վեր կենալ չեմ կարող։

— Պարզ է, — պատասխանեց նա։ — Պառկիր, լավացիր։ Ես այսօր ուշ կլինեմ, օբյեկտում հանձնում-ընդունում կա։

Նա վերադարձավ գիշերվա տասնմեկին։ Ննջասենյակ մտնելով՝ հարցրեց.

— Ո՞նց ես։

— Վատ, — խզզացի ես։

— Ասպիրին խմիր։ Ես գնացի քնելու, վաղը շուտ պիտի արթնանամ։

Պառկեց հյուրասենյակի բազմոցին։ Ոչ թե որովհետև վախենում էր վարակվելուց, այլ որովհետև վերջին երեք տարին հենց այնտեղ էր քնում։ «Այդպես հարմար է», — ասում էր։

Հինգշաբթի ես ընդհանրապես տեղիցս չշարժվեցի։ Գլուխս պայթում էր, կոկորդս այնպես էր ցավում, որ կուլ տալն անհնար էր։ Իգորը առավոտյան գնաց՝ առանց ներս մտնելու։ Երեկոյան եկավ մի տոպրակ կարկանդակներով (չեբուրեկիներով).

— Ես օբյեկտում կերել եմ։ Քեզ թողեցի, եթե կուզես։

Ես չէի ուզում։ Ընդհանրապես ուտել չէի կարող։

«ԻՍԿ ԿԱՐԿԱՆԴԱԿ ՉԵ՞Ս ՍԱՐՔԻ»

Ուրբաթ առավոտյան մի փոքր թեթևացա։ Ջերմությունս իջավ մինչև 37,2։ Վեր կացա, հասա խոհանոց, կիտրոնով թեյ սարքեցի։ Նստեցի սեղանի մոտ։ Իգորը դուրս եկավ լոգարանից՝ կոճկելով վերնաշապիկը.

— Օ՜, արդեն ոտքի՞ ես։ Հրաշալի է։ Մտածում էի՝ մի ամբողջ շաբաթ պառկելու ես։

Ես նայեցի նրան թեյի գոլորշու միջից.

— Իգոր, ես անգինա ունեի։ Երեք օր շարունակ ջերմությունս գրեթե քառասուն էր։

Նա ուսերը թոթվեց.

— Դե բոլորն էլ հիվանդանում են։ Ես, օրինակ, անցած ամիս գրիպով ոտքի վրա էի, պառկելու ժամանակ չկար։

Իր համար սուրճ լցրեց, նստեց դիմացս։ Հանեց հեռախոսը, սկսեց թերթել նորությունները, հետո հանկարծ, առանց էկրանից կտրվելու, հարցրեց.

— Լսի՛ր, իսկ այսօր կաթնաշոռով կարկանդակ (запеканка) չե՞ս պատրաստելու։ Վաղուց չեմ կերել։

Ես դանդաղ դրեցի բաժակը սեղանին։ Գիտակցաբար։

— Իգոր, դու լո՞ւրջ ես, — հարցրի ես՝ հազիվ զսպելով ձայնս։

Նա աչքերը բարձրացրեց.

— Ի՞նչը լուրջ։

— Դու իսկապես հարցնում ես կարկանդակի մասի՞ն, — ձայնս մի փոքր բարձրացավ։ — Ես երեք օր պառկած էի բարձր ջերմությամբ, և դու ոչ մի անգամ չհետաքրքրվեցիր՝ արդյոք ինձ պե՞տք է ինչ-որ բան գնել, բերել, օգնել։ Իսկ հիմա հարցնում ես՝ կթխե՞մ քեզ համար։

Նա հոնքերը կիտեց.

— Դե ես բժիշկ չեմ։ Ի՞նչ կարող էի անել։ Մեծ կին ես, ինքդ էլ հասկանում ես՝ ինչ է պետք։

— Կարելի էր գոնե հարցնել՝ ինչպես եմ ինձ զգում։

— Դե հարցրել եմ։ Չորեքշաբթի հարցրի, — նրա ձայնի մեջ ջղայնություն նկատվեց։

— Մեկ անգամ՝ երեք օրվա ընթացքում։ Մե՛կ։

Իգորը մի կողմ դրեց հեռախոսը.

— Լենա, էս ի՞նչ ես անում։ ՊՄՍ է, ի՞նչ է։ Մի կարկանդակի համար սկանդալ ես սարքում։

— Կարկանդակի համար չէ, — ասացի ես։ — Այլ նրա համար, որ ես քեզ համար ընդհանրապես գոյություն չունեմ։ Ես կամ միայն այն ժամանակ, երբ պետք է եփել, լվանալ, հավաքել։ Իսկ այնպես՝ ես չկամ։

Նա աչքերը վեր տնկեց.

— Դե սկսվեց… Կանայք միշտ էլ մոծակից փիղ են սարքում։ Ես քեզ զոռով չեմ ամուսնացրել ինձ հետ, կարող էի բաժանվել, եթե վատ լիներ։

— Իսկ քեզ վատ չէ։ Քեզ հարմար է, — պատասխանեցի ես՝ վեր կենալով։

Գնացի ննջասենյակ, հագնվեցի։ Իգորը մտավ հետևիցս.

— Ո՞ւր ես հավաքվել։ Գործի գնալու համար դեռ շուտ է։

— Մայրիկի մոտ եմ գնում։ Մի քանի օրով։

— Մայրիկի՞ մոտ։ Ինչո՞ւ հանկարծ։

Ես կոճկեցի բաճկոնս.

— Ինձ պետք է մտածել։

— Ինչի՞ մասին մտածել, — նա իսկապես չէր հասկանում։

— Այն մասին, թե ինչիս է պետք ամուսին, որը չէր նկատի, եթե ես մեռնեի։ Կնկատեր միայն այն ժամանակ, երբ կարկանդակ թխող չէր լինի։

Նա փնչացրեց.

— Դրամատիզացնում ես։ Կմնաս մորդ մոտ, կհանգստանաս, կգաս։

ՀԵՌԱՑՈՒՄ ԵՎ ԽԱՂԱՂՈՒԹՅՈՒՆ

Ես վերցրի պայուսակս և դուրս եկա տնից։ Գնացի մայրիկի մոտ։

Մայրս բացեց դուռը, տեսավ դեմքս.

— Ի՞նչ է պատահել։

— Մա՛մ, կարելի՞ է մի քիչ քեզ մոտ մնամ։

— Իհարկե, անցի՛ր։

Մայրիկի մոտ մնացի մեկ շաբաթ։ Իգորը զանգում էր օրը մեկ անգամ.

— Դե ի՞նչ, ե՞րբ ես տուն գալիս։ Մաքուր գուլպաներս վերջացել են։

— Ինքդ լվա։

— Դե ես չեմ կարողանում, դու գիտես։

— Կսովորես։

Երկրորդ շաբաթվա ընթացքում նա դադարեց զանգել։ Ես՝ նույնպես։ Պարզապես ապրում էի մայրիկի մոտ, այնտեղից գնում աշխատանքի։ Մայրս ավելորդ հարցեր չէր տալիս, պարզապես կերակրում էր, երբեմն գրկում։

Երեք շաբաթ անց հասկացա՝ ինձ մոտ խաղաղություն է տիրում։ Չկա ընթրիք պատրաստելու ճնշումը։ Չկա մեղքի զգացում, եթե վերնաշապիկը չեմ արդուկել։ Չկա ջղայնություն, որ նա նստած է բազմոցին ու հեռուստացույց է նայում, մինչ ես աման եմ լվանում։

Շաբաթ օրը ես զանգեցի նրան.

— Իգոր, մենք պետք է խոսենք։

— Հա, ասա՛։ Ե՞րբ ես գալիս։

— Երբեք։ Ես ուզում եմ բաժանվել։

Դադար եղավ, հետո.

— Կարկանդակի՞ պատճառով։

— Կարկանդակի պատճառով չէ։ Քսաներեք տարվա ընթացքում ես քեզ համար կահույք եմ դարձել։ Կահույք, որը եփում է և հավաքում։

— Լենա, դե հիմարություն է։ Արի տուն, կքննարկենք։

— Քննարկելու բան չկա։ Երկուշաբթի կդիմեմ ապահարզանի համար։

Անջատեցի հեռախոսը։

Նա եկավ մեկ ժամ անց։ Նստել էր մայրիկի խոհանոցում, թեյ էր խմում, համոզում էր վերադառնալ, խոստանում էր փոխվել, ասում էր, որ սիրում է, խնդրում էր չքանդել ընտանիքը։

Ես նայում էի նրան ու հասկանում՝ նա չի փոխվի։ Որովհետև նա չգիտի՝ ինչպես այլ կերպ ապրել։ Նրա համար նորմալ է, որ կինը սպասարկում է կենցաղը։ Դա չարություն չէ, եսասիրություն չէ, պարզապես նրա իրականությունն է։ Այդպես ապրել է նրա մայրը, տատը, այդպես ապրել է նա ինքը։

Բայց ես այլևս չեմ ուզում։

Բաժանվեցինք արագ։ Կիսելու բան չկար, բնակարանն իմն էր, նա տեղափոխվեց քրոջ մոտ։ Երբեմն հանդիպում ենք խանութում։ Բարևում ենք։ Հարցնում է՝ ինչպես են գործերս։ Պատասխանում եմ՝ լավ։

Վերջերս իմացա՝ հանդիպում է մի կնոջ հետ։ Ինձնից տասնհինգ տարով փոքր է, խոհարար է աշխատում։ Եփում է, մաքրում, ամեն ինչում գոհացնում։

Ես ուրախ եմ նրա համար։ Նա գտավ այն, ինչ փնտրում էր։ Իսկ ես գտա իմ հանգստությունը։

Ապրում եմ մենակ արդեն մեկ տարի։ Չեմ ձանձրանում։ Երբեմն կարկանդակ եմ թխում։ Բայց միայն այն ժամանակ, երբ ես ինքս եմ ուզում։

😱 ՀԱՎԱՆԵՑԻ՞Ք ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ

Դուք երբևէ զգացե՞լ եք, որ զուգընկերոջ համար դուք պարզապես սպասարկող անձնակազմ եք, այլ ոչ թե հարազատ մարդ։ Ի՞նչը կարող էր փրկել այս ընտանիքը։

Կիսվեք մեկնաբանություններում ձեր կարծիքով։ 👇

⚠️ ԿԱՐԵՎՈՐ ԾԱՆՈՒՑՈՒՄ. Այս հոդվածը կրում է բացառապես տեղեկատվական բնույթ և չի կարող դիտարկվել որպես հոգեբանական խորհրդատվություն։ Ընտանեկան ճգնաժամերի դեպքում խորհուրդ է տրվում դիմել մասնագետի։

⚠️ Հոդվածը պատրաստվել է հատուկ Armblog.am կայքի համար։ Նյութի ամբողջական կամ մասնակի վերահրապարակումը խստիվ արգելվում է։