«ԻՐ ԱՇԽԱՏԱՎԱՐՁԸ 420 ՀԱԶԱՐ ԷՐ, ԻՄԸ՝ 68 ՀԱԶԱՐ։ ԵՐԲ ՌԵՍՏՈՐԱՆՈՒՄ ՔԱՐՏՍ ՀԱՆԵՑԻ, ՆԱ ԱՍԱՑ՝ ՄԻ ԾԻԾԱՂԵՑՐՈՒ»։ ԵՐԵՔ ԱՄԻՍ ԱՆՑ ԼՍԵՑԻ՝ «ԴՈՒ ՎԶԻՍ ԵՍ ՆՍՏԱԾ»

Armblog.am-ը ներկայացնում է՝ Առաջին անգամ նա իմ քարտը հրեց Պուշկինի փողոցի իտալական ռեստորանում։ Մատուցողը բերեց տերմինալը, հաշիվը մոտ յոթ ու կես հազար էր՝ ծովամթերք էինք վերցրել ու գինի։

Ես ձեռքս տարա պայուսակս՝ դրամապանակս հանելու, Կոնստանտինը բռնեց ձեռքս.

— Ի՞նչ ես անում։

— Ուզում եմ վճարել իմ կեսը։

Նա ծիծաղեց, նույնիսկ մատուցողը ժպտաց.

— Նատա՛շ, պետք չէ։ Ծիծաղելի է նայվում։

Կպցրեց իր քարտը։ Դուրս եկանք փողոց, մայիսի սկիզբն էր, տաք էր։ Ասացի.

— Կոստյա՛, ինձ իսկապես անհարմար է։ Արի գոնե իմ մասը ես վճարեմ։

Նա գրկեց ուսերս.

— Լսի՛ր, ես նորմալ աշխատավարձ եմ ստանում։ Չորս հարյուր քսան հազար ռուբլի՝ ամսական (մոտ 2 մլն դրամ): Ես այդ փողերը չեմ զգա։ Իսկ դու որքա՞ն ես վաստակում։

— Վաթսունութ հազար (մոտ 300 հազար դրամ):

— Ահա տեսնո՞ւմ ես։ Ինչի՞դ է պետք ծախսել աշխատավարձիդ գրեթե տասներորդ մասը մեկ ընթրիքի վրա։ Ես հանգիստ կարող եմ ինձ թույլ տալ երկուսիս էլ կերակրել։

Տրամաբանական էր հնչում։ Համաձայնեցի։

Մենք հանդիպում էինք երկու շաբաթ, նա միշտ ինքն էր վճարում։ Սրճարանում, կինոյում, տաքսու համար։ Ես փորձում էի առաջարկել, նա հրաժարվում էր։ Ասում էր, որ դա իր հաճույքն է։

Մեկ ամիս անց ես տեղափոխվեցի նրա մոտ։ Ավելի ճիշտ՝ նա առաջարկեց, իսկ ես մտածեցի՝ ինչու ոչ։ Վարձով եմ ապրում մեկ սենյականոց բնակարանում, վճարում եմ քսանութ հազար, ապրում եմ մենակ, խնայողություն չկա։ Նա ունի երեք սենյականոց բնակարան լավ թաղամասում, հիփոթեքը գրեթե փակված է։

Ասաց.

— Տեղափոխվի՛ր։ Տեղը հերիքում է։ Եվ ընդհանրապես, ինձ հաճելի է, երբ կողքիս ես։

Տեղափոխվեցի երկու ճամպրուկով։

Կոնստանտինը աշխատում էր ֆինանսական վերլուծաբան, անընդհատ նստած էր նոութբուքի դիմաց, զանգահարում էր հաճախորդներին, գնում էր հանդիպումների։

Ես աշխատում էի ատամնաբուժարանում որպես ադմինիստրատոր, գրաֆիկս՝ ութից հինգը։ Գալիս էի նրանից շուտ, ընթրիք էի պատրաստում, մաքրում։ Նա գալիս էր ուշ, հոգնած, ընթրում էինք, մի բան նայում, քնում։

Մի անգամ շաբաթ օրը գնացինք հիպերմարկետ։ Մեկ շաբաթվա մթերք վերցրինք՝ սայլակը լիքն էր։ Դրամարկղում հաշիվը եղավ տասնմեկ հազար։

Կոնստանտինը վճարեց քարտով, տոպրակները դրեցինք մեքենան։ Ասացի.

— Կո՛ստ, արի կեսը ես տամ։ Կամ գոնե իմ մթերքների համար։

Նա գործի գցեց մեքենան.

— Նատա՛շա, էլի սկսեցի՞ր։ Ինձ ափսոս չէ։ Ի՞նչ տարբերություն։

— Դե անհարմար է։ Դու անընդհատ վճարում ես։

Ուսերը թափ տվեց.

— Երբ ափսոս լինի, կասեմ։

Լռեցի։ Մի կողմից՝ հարմար է։ Մյուս կողմից՝ զգացողություն կա, որ ես ինչ-որ բան պարտք եմ։ Չնայած նա ինքն է հրաժարվում։

Հետո եղավ նրա ծննդյան օրվա պատմությունը։ Ժամացույց գնեցի՝ էժան չէր, բայց ոչ էլ աստղաբաշխական, քսաներկու հազարանոց։ Մեկ ամիս հաշվում էի, գումար էի հետ գցում։

Հանձնեցի երեկոյան, բացեց տուփը, նայեց.

— Շնորհակալություն։ Սիրուն են։

Հագավ, պտտեց ձեռքին։ Վերջ։ Ոչ մի հիացմունք։ Երեկոյան հանեց, դրեց սեղանի դարակը։ Այլևս չկրեց։

Մեկ շաբաթ անց հարցրի.

— Քեզ դուր չեկա՞ն ժամացույցները։

— Նորմալ են։ Ուղղակի ես արդեն լավը ունեմ։

Ցույց տվեց իրենը՝ «Օմեգա», արժեն մոտ հարյուր հիսուն հազար։ Հասկացա՝ իմ քսաներկու հազարը նրա համար մանրուք է։ Մի բան, որի վրա ուշադրություն չի դարձնում։

Անցավ երկու ամիս։ Մի երեկո Կոնստանտինը տուն եկավ ջղայնացած։ Պայուսակը նետեց մի կողմ, նստեց բազմոցին, խորասուզվեց հեռախոսի մեջ։

Հարցրի.

— Ի՞նչ է պատահել։

— Նախագիծը տապալվեց։ Պարգևավճար չեն տա։

Նստեցի կողքին.

— Ափսոս։ Բայց աշխատավարձը մնում է, չէ՞։

Նայեց ինձ որպես ապուշի.

— Նատա՛շ, իմ աշխատանքի դեպքում աշխատավարձը եկամտի մեկ երրորդն է։ Հիմնականը բոնուսներն են։ Իսկ դրանք չեն լինելու։

Գլխով արեցի։ Լռեցինք։ Հետո ավելացրեց.

— Ընդհանրապես գժվել կարելի է։ Երեք սենյականոցի կոմունալը՝ տասնհինգ հազար։ Մեքենան սպասարկել։ Մթերք անընդհատ գնել երկուսիս համար։

Զգուշացա.

— Կո՛ստ, ակնարկում ես, որ ես պե՞տք է մասնակցեմ ծախսերին։

Ձեռքը թափ տվեց.

— Դե չէ։ Ուղղակի բարձրաձայն եմ մտածում։

Բայց նստվածքը մնաց։ Հաջորդ օրը փոխանցեցի նրան տասը հազար՝ նշումով. «Մթերքի համար»։ Ընդունեց, գրեց. «Շնորհակալություն»։ Առանց սմայլիկների, առանց «պետք չէր» բառերի։ Ուղղակի վերցրեց։

Եվս մեկ շաբաթ անց վիճեցինք։ Մանրուքի պատճառով՝ մոռացել էի գնել նրա սիրած պանիրը։

Եկավ, բացեց սառնարանը.

— Լո՞ւրջ։ Ես խնդրել էի, չէ՞։

— Մոռացել եմ։ Վաղը կգնեմ։

— Նատա՛շ, դե դու տանն ավելի շուտ ես լինում։ Դժվա՞ր է մտնել խանութ։

Բարկացա.

— Ես էլ եմ աշխատում։ Տանը նստած չեմ։

Քմծիծաղեց.

— Աշխատում ես։ Վաթսունութ հազարով։ Շատ լուրջ կարիերա է։ Ինձ էլ կտեղավորե՞ս։

Քարացա։ Նա շարունակեց՝ արդեն ավելի հանգիստ.

— Ես դա նկատի չունեի։ Պարզապես դու կարող էիր գտնել մի բան ավելի լավ աշխատավարձով։ Այդ ժամանակ կմասնակցեիր ծախսերին նորմալ ձևով, ոչ թե ամիսը մեկ տասը հազարով։

— Ես չեմ խնդրել ինձ պահել։

— Դու ապրում ես իմ բնակարանում։ Ուտում ես իմ ուտելիքը։ Դու արդեն կես տարի է՝ վիզիս ես նստած։

Կարծես գլխիս տային։ Կանգնած էի ու նայում էի նրան։ Շրջվեց, գնաց սենյակ, փակեց դուռը։

Նա վաստակում է չորս հարյուր քսան հազար։ Վճարում է հիփոթեքը՝ մոտ հիսուն հազար։ Կոմունալը՝ տասնհինգ։ Մեքենա, բենզին, ապահովագրություն՝ ևս քսան հազար։ Մնում է երեք հարյուր երեսունհինգ հազար։ Եվ նա ասում է, որ ես նրա վիզին եմ նստած։

Վեր կացա, գնացի ննջասենյակ։ Կոնստանտինը պառկած էր անկողնուն, նայում էր պլանշետին։ Հարցրի.

— Դու իրոք կարծում ես, որ ես ձրիակե՞ր եմ։

Աչքերը չբարձրացրեց.

— Ես դա չասացի։

— Դու ասացիր, որ ես վիզիդ եմ նստած։

— Դե ուրիշ ո՞նց անվանեմ։ Դու բնակարանի համար չես վճարում, ուտելիքի համար չես վճարում, ես քեզ տանում եմ իմ մեքենայով։ Քո կարծիքով՝ ի՞նչ է դա։

Նստեցի մահճակալի եզրին.

— Կոստյա՛, ես առաջարկում էի մասնակցել։ Դու հրաժարվում էիր։ Ասում էիր, որ քեզ ափսոս չէ։

Վերջապես նայեց ինձ.

— Ինձ ափսոս չէ, երբ ես նորմալ վաստակում եմ։ Իսկ հիմա պարգևավճար չի լինելու։ Եվ հանկարծ նկատելի է դառնում, թե որքան է ծախսվում երկուսիս վրա։

— Այսինքն՝ քանի դեռ քեզ մոտ ամեն ինչ լավ է, ես լավն եմ։ Իսկ երբ խնդիրներ են՝ ես մեղավո՞ր եմ։

Լռեց։ Վեր կացա.

— Հասկանալի է։ Վաղը տեղափոխվում եմ։

Վեր թռավ.

— Ի՞նչ եղավ։ Ես քեզ տնից դուրս չեմ անում։

— Պետք չէ։ Ես ինքս եմ գնում։ Չեմ ուզում ձրիակեր լինել։

Իրերս հավաքեցի երկու ժամ։ Նա պտտվում էր շուրջս, փորձում էր ասել, որ սխալ եմ հասկացել, որ պարզապես հոգնել է, պոռթկացել։ Ես լուռ էի, հագուստս դասավորում էի ճամպրուկների մեջ։

Տաքսի կանչեցի, գնացի իմ բնակարան։

Նա գրում էր երեք օր շարունակ։ Ներողություն էր խնդրում, խնդրում էր վերադառնալ, խոստանում էր այլևս այդպես չասել։ Չպատասխանեցի։ Որովհետև հասկացա մի բան. նա երբեք ինձ հավասարը հավասարի պես չի դիտարկել։

Նրա համար ես հարմարավետություն էի, որը գումար չարժե, քանի դեռ իր մոտ ամեն ինչ լավ է։ Իսկ երբ վատացավ՝ ես դարձա բեռ։

Եվ հարցը փողի մեջ չէ։ Հարցն այն է, որ նա ի սկզբանե ինձ իրավունք չտվեց վճարելու։ Ձեռքը թափ էր տալիս, ծիծաղում, ասում էր՝ «մի ծիծաղեցրու»։ Իսկ հետո հաշիվ ներկայացրեց։ Ոչ թե ռուբլով, այլ բառերով։ Ասաց, որ ես նստած եմ իր վզին, թեև ինքն էր ստեղծել այդ իրավիճակը։

Տղամարդիկ, ովքեր հրաժարվում են կնոջից փող վերցնել, հաճախ դա անում են ոչ թե առատաձեռնությունից, այլ վերահսկելու ցանկությունից։ Ցույց տալու, թե ով է գլխավորը։ Ով շատ է վաստակում, նա էլ ձայնի իրավունք ունի։

Իսկ հետո, երբ պետք է, հանում են այդ խաղաքարտը. «Ես քեզ պահում եմ»։ Եվ կինը մեղավոր է դուրս գալիս, չնայած պարզապես ընդունել էր խաղի կանոնները, որոնք տղամարդն ինքն էր սահմանել։

Անցել է չորս ամիս։ Կոնստանտինը այլևս չի գրում։ Ապրում եմ իմ մեկ սենյականոցում, վճարում եմ քսանութ հազար, քիչ-քիչ հետ եմ գցում։ Ոչ ոքի ոչինչ պարտք չեմ։ Եվ գիտե՞ք ինչ. ես հանգիստ եմ։

😱 ՀԱՎԱՆԵՑԻ՞Ք ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ Նորմա՞լ է արդյոք, եթե բարձր աշխատավարձով տղամարդը հրաժարվում է կնոջից գումար վերցնել, իսկ հետո նրան ձրիակեր անվանում։ Պե՞տք է կինը պնդի, որ վճարի իր մասը, նույնիսկ եթե տղամարդը հրաժարվում է։ Կիսվեք մեկնաբանություններում ձեր կարծիքով։ 👇

⚠️ ԿԱՐԵՎՈՐ ԾԱՆՈՒՑՈՒՄ. Այս հոդվածը կրում է բացառապես տեղեկատվական բնույթ։ Ֆինանսական հարաբերությունները յուրաքանչյուր զույգի անձնական որոշումն են։

⚠️ Հոդվածը պատրաստվել է հատուկ Armblog.am կայքի համար։ Նյութի ամբողջական կամ մասնակի վերահրապարակումը խստիվ արգելվում է։