Armblog.am-ը ներկայացնում է՝ Մենք հանդիպում էինք մոտ վեց ամիս։
Դա հանգիստ ժամանակաշրջան էր, երբ դեռ ուշադրություն չես դարձնում մանր տարօրինակություններին և կարծում ես, թե հետագայում ամեն ինչ ավելի լավ է լինելու։
Սերգեյը հուսալի մարդու տպավորություն էր թողնում՝ կայուն աշխատանք ուներ, կոկիկ էր, սիրում էր խոսել կյանքից։
Նա հաճախ էր դատողություններ անում հավասարության և ժամանակակից հայացքների մասին։
Մենք հաճախ էինք ընթրում տանից դուրս, երկար զբոսնում էինք, քննարկում ծրագրերը և թվում էր՝ լավ ենք հասկանում միմյանց։
Ինչպես պարզվեց հետո՝ մենք տարբեր բաներ էինք հասկանում։
Ես խոսում էի գործընկերության մասին, իսկ նա՝ իր սեփական հարմարավետության։
Համատեղ կյանքի թեման ծագեց անսպասելի՝ սովորական ընթրիքի ժամանակ։
Նա ապուր էր ուտում և ի միջի այլոց ասաց.
— Լսի՛, գուցե արդեն միասի՞ն ապրենք։ Հոգնել եմ այսկողմ-այնկողմ գնալուց։ Կարող ենք նորմալ բնակարան վարձել և ապրել միասին։
Ես ուրախացա, քանի որ վաղուց էի սպասում այդ քայլին։
Բայց հետո խոսակցությունը գնաց բոլորովին այլ ուղղությամբ, քան ես սպասում էի։
— Միայն թե արի միանգամից քննարկենք ամեն ինչ, — շարունակեց նա հանգիստ տոնով։ — Ես ազնվության կողմնակից եմ։ Բոլոր ծախսերը կիսում ենք հավասար՝ վարձը, կոմունալները, մթերքը։ Հիսուն-հիսուն։
Ես ուսերս թոթվեցի.
— Տրամաբանական է։
— Հրաշալի է, — գլխով արեց նա։ — Ուրեմն պայմանավորվենք նաև մնացածի մասին։
Ես ավելի ուշադիր նայեցի նրան։
— Ինչի՞ մասին կոնկրետ։
Նա թեթևակի ժպտաց և ասաց.
— Դե, կենցաղի հարցում ամեն ինչ պարզ է։ Դու կին ես։ Եփել, մաքրել, լվանալ… կարծում եմ՝ դա քո վրա է։ Ես դեմ չեմ երբեմն օգնել, եթե տրամադրություն ունենամ, բայց ընդհանուր առմամբ տնտեսությունը քո գոտին է։ Դու չէ՞ որ սիրում ես կարգուկանոն և հարմարավետություն։ 🧹
Ես լուռ լսում էի և փորձում իմաստավորել լսածս։
— Այսինքն՝ գումարը մենք ներդնում ենք հավասար, — ճշտեցի ես, — իսկ մնացած ամեն ինչը իմ պարտականությո՞ւնն է։
— Դե հա, — հանգիստ պատասխանեց նա։ — Ընտանիքների մեծ մասն այդպես էլ ապրում է։ Դա նորմալ է։
Ես չսկսեցի վիճել կամ ձայնս բարձրացնել։
Պարզապես համաձայնեցի, բայց մեկ պայմանով։ 🤔
— Լավ, — ասացի ես։ — Այդ դեպքում արի հաշվենք։ Մենք երկուսս էլ աշխատում ենք լրիվ դրույքով և տուն ենք գալիս հոգնած։ Եթե ես վերցնում եմ ինձ վրա ամբողջ կենցաղը, նշանակում է՝ ծախսում եմ դրա վրա իմ անձնական ժամանակն ու ուժերը։
Նա լարվեց, բայց լռում էր։
— Ուստի ես տարբերակ ունեմ, — շարունակեցի ես։ — Մենք վարձում ենք տնային օգնական։ Նա կմաքրի, կպատրաստի և կօգնի կենցաղում։ Վճարում ենք դրա համար նույնպես հավասար՝ ինչպես բնակարանի համար։ Այդպես ազնիվ կլինի։
Սերգեյը խոժոռվեց։
— Սպասի՛ր, — ասաց նա։ — Ինչի՞ համար ընդհանրապես մեկին վճարել։ Կինը առանց այն էլ պետք է դա անի անվճար։
— Գուցե, — պատասխանեցի ես։ — Բայց պարտավոր չէ դա անել անվճար, եթե մենք խոսում ենք հավասար պայմանների մասին։
Նա երկար լռեց, հետո վեր կացավ սեղանից։
— Ես այդպես չեմ ուզում, — ասաց նա։ — Ինձ հարմար չէ վճարել մի բանի համար, ինչը նորմալ ընտանիքում կինն ինքն է անում։
Այդ երեկո մենք այլևս ոչնչի մասին չպայմանավորվեցինք։
Եվ չսկսեցինք միասին ապրել։
Որովհետև ես հասկացա՝ եթե մարդը հենց սկզբից իմ աշխատանքը համարում է ինքնին ենթադրվող և անվճար մի բան, հետագայում ամեն ինչ միայն ավելի վատ է լինելու։
😱 ՀԱՎԱՆԵՑԻ՞Ք ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ
Իսկ դուք համաձա՞յն եք հերոսուհու որոշման հետ։ Ճի՞շտ վարվեց, թե՞ պետք է զիջեր։ Կիսվեք մեկնաբանություններում ձեր կարծիքով։ 👇
⚠️ ԿԱՐԵՎՈՐ ԾԱՆՈՒՑՈՒՄ. Այս հոդվածը կրում է բացառապես ժամանցային բնույթ։ Յուրաքանչյուր զույգ ինքն է որոշում իր հարաբերությունների կանոնները։
⚠️ Հոդվածը պատրաստվել է հատուկ Armblog.am կայքի համար։ Նյութի ամբողջական կամ մասնակի վերահրապարակումը խստիվ արգելվում է։
