«ԵԹԵ ՆՎԱԳԵՍ ԴԱՇՆԱՄՈՒՐԻ ՎՐԱ, ԱՅՍ ՌԵՍՏՈՐԱՆԸ ՔԵԶ ԿՆՎԻՐԵՄ, ԻՍԿ ԵԹԵ ՈՉ՝ ԴՈՒՐՍ ԿՇՊՐՏՎԵՍ ԱՅՍՏԵՂԻՑ ԱՌԱՆՑ ԼՈՒՄԱՅԻ», — ԱՍԱՑ ՍԵՓԱԿԱՆԱՏԵՐԸ՝ ՓՈՐՁԵԼՈՎ ՆՎԱՍՏԱՑՆԵԼ ԽՈՀԱՐԱՐՈՒՀՈՒՆ։ ԲԱՅՑ ՀԵՆՑ ԱՂՋԻԿԸ ՄՈՏԵՑԱՎ ՌՈՅԱԼԻՆ, ՏԵՂԻ ՈՒՆԵՑԱՎ ԱՆՍՊԱՍԵԼԻՆ… 🎹

«Եթե նվագես դաշնամուրի վրա, այս ռեստորանը քեզ կնվիրեմ, իսկ եթե ոչ՝ դուրս կշպրտվես այստեղից առանց լումայի», — ասաց սեփականատերը՝ փորձելով նվաստացնել խոհարարուհուն։ Բայց հենց աղջիկը մոտեցավ ռոյալին, տեղի ունեցավ անսպասելին…

Աննան տանում էր տաք մսով սկուտեղը, երբ ինչ-որ մեկի ձեռքը կտրուկ բռնեց նրա դաստակից։

— Կանգնի՛ր։

Նա ցնցվեց։ Դա Մարկն էր՝ ռեստորանի սեփականատերը, մի մարդ, ումից այստեղ վախենում էին անգամ տասը տարվա փորձ ունեցող մատուցողները։

— Այդ ի՞նչ ասացիր դաշնամուրի մասին, — աչքերը կկոցեց նա։

Աննան միանգամից չհասկացավ, թե ինչի մասին է խոսքը։

— Ես… ես պարզապես ասացի, որ ռոյալը լարված չէ։

Մարկը քմծիծաղ տվեց և շրջեց նրան դեպի սրահը։ Սեղանների շուրջ նստած էին մոտ քառասուն հոգի՝ գործարարներ, նրանց կանայք։

— Լսեցի՞ք, — բարձրաձայնեց նա։ — Պարզվում է՝ մեր խոհարարուհին նաև երաժիշտ է։

Ինչ-որ մեկը ծիծաղեց։

— Երևի կոնսերվատորիայո՞ւմ ես սովորել, — հեգնանքով հարցրեց Մարկը։

Աննան լռում էր։

— Դե՞։ Սովորե՞լ ես, թե՞ ոչ։

— Ոչ, — ցածրաձայն պատասխանեց նա։

Սրահում մի փոքր լռություն տիրեց։

— Այ քեզ անակնկալ, — ձգեց Մարկն ու ծափ զարկեց։ — Էմմա՛, մոտեցի՛ր։

Նրան մոտեցավ դուստրը։ Իդեալական սանրվածք, Աննայի տարեկան աշխատավարձից թանկ զգեստ, սառը հայացք։

Բոլորը գիտեին նրա պատմությունը։ Լավագույն դասախոսները, թանկարժեք ակադեմիաները, համերգներն արտասահմանում։ Մարկը բազմիցս պարծեցել էր, որ նա նվագում է «հանճարի պես»։

Մարկը գրկեց դստեր ուսերն ու նայեց Աննային։

— Նայի՛ր։ Հիմա Էմման կնվագի։ Հետո կնվագես դու։

Եթե դու ավելի լավ նվագես, ես քեզ համար ռեստորան կգնեմ։ Սեփականը։ Քո անունով։

Իսկ եթե ոչ՝ հենց այսօր դուրս կշպրտվես այստեղից։ Առանց աշխատավարձի։ 😠

Նա ցույց տվեց ռոյալը։

Սրահում լռություն տիրեց։

Աննան զգաց, թե ինչպես են ականջները վառվում։ Բոլորը նրան էին նայում։ Ոչ թե որպես մարդու, այլ որպես զվարճանքի։

Նա դանդաղ սրբեց ձեռքերը գոգնոցին և քայլ արեց դեպի դաշնամուրը։ Եվ հետո տեղի ունեցավ անսպասելին…

Էմման նստեց, ուղղեց զգեստն ու սկսեց նվագել։

Դա… լավ էր։ Մաքուր։ Ճիշտ։ Պրոֆեսիոնալ։ Հյուրերը քաղաքավարի գլխով էին անում, ինչ-որ մեկն անգամ ծափահարեց։

Մարկը ժպտում էր՝ գոհ մնալով։

— Այ այսպես, — ասաց նա։ — Իսկ հիմա՝ դու։

Նա նայեց Աննային։ Սրահում նորից լռություն տիրեց։

Աննան դանդաղ մոտեցավ դաշնամուրին։ Նստեց։ 🎹

Եվ առաջին իսկ նոտաներից սրահում ինչ-որ բան փոխվեց։

Դա պարզապես երաժշտություն չէր։ Նա նվագում էր այնպես, կարծես ապրում էր յուրաքանչյուր ստեղնի մեջ։ Առանց ցուցադրական ժեստերի, առանց թատրոնի, բայց այնպես, որ շատերի շունչը կտրվեց։ 😢

Երբ նա ավարտեց, մի քանի վայրկյան ոչ ոք չէր ծափահարում։

— Ոչ… — Մարկը տարուբերեց գլուխը։ — Այդպես չի լինում։ Գուցե դու միայն այս մեղեդին գիտես։ Նվագի՛ր մեկ ուրիշը։

Աննան գլխով արեց։ Եվ նորից սկսեց նվագել։ Ամենաբարդ ստեղծագործությունը։ Առանց նոտաների։ Ոչ մի տեղ չնայելով։ Միայն հիշողությամբ։

Այժմ արդեն ոչ ոք չէր կասկածում։

Երբ վերջին նոտան լռեց, դահլիճը պայթեց ծափահարություններից։ 👏

Մարկը նայում էր նրան այնպես, կարծես առաջին անգամ էր տեսնում։

— Որտե՞ղ… որտե՞ղ ես սովորել սա, — հարցրեց նա։

Աննան ոտքի կանգնեց։

— Ինձ սովորեցրել է տատիկս, — հանգիստ ասաց նա։ — Նա դաշնակահարուհի էր։

Սրահում նորից լռություն տիրեց։

Մարկը դանդաղ արտաշնչեց, իսկ հետո ժպտաց՝ արդեն առանց հեգնանքի։

— Ստիպված եմ խոսքս պահել, — ասաց նա։ — Ռեստորանը քոնը կլինի։

Աննան լուռ գլխով արեց։ 🙏

❤️ ՀԱՎԱՆԵՑԻ՞Ք ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ։

Ի՞նչ եք կարծում, Մարկն իսկապե՞ս կպահի իր խոստումը և ռեստորանը կտա Աննային, թե՞ դա պարզապես պահի ազդեցության տակ ասված խոսք էր։

Կիսվեք մեկնաբանություններում ձեր կարծիքով։ 👇