ԵՐԲ ՀԱՅՏԱՐԱՐԵՑԻ, ՈՐ ՀՂԻ ԵՄ, ԲԱԽՎԵՑԻ ԴԱՏԱՊԱՐՏՄԱՆ… ԵՎ ԶԳԱՑԻ, ԹԵ ԻՆՉՊԵՍ ԵՆ ԴՌՆԵՐԸ ՓԱԿՎՈՒՄ ԻՄ ԱՌՋԵՎ

Տասնյոթ տարեկանում ես մտածում էի, որ անհանգստանալու եմ քննությունների, ստուգողականների և ամառային պլանների մասին։

Դա մի ժամանակ էր, երբ առջևում թվում էր, թե միայն դպրոցական խնդիրներ են ու ճամփորդելու երազանքներ։

Բայց դասագրքերի առաջ նստելու փոխարեն՝ ես գրկումս եմ պահում երկու փոքրիկ էակի… երկու սրտիկ, որոնք կարծես լցնում են ամբողջ աշխարհը։ ❤️

Երբ իմացա հղիությանս մասին, դժվար էր հավատալ, որ դա իրականություն է։

Ես այնքա՜ն ժամանակ էի ծախսել քննությունների նախապատրաստվելու, ապագայի պլաններ կառուցելու վրա, իսկ հիմա ամեն ինչ գլխիվայր շրջվել էր։

Մարմինս, մտքերս… ամեն ինչ փոխվեց։

Բայց գլխավորն այն էր, որ հասկացա՝ այս նոր աշխարհում ինձ սպասում էին երկու փոքրիկ հրաշքներ, որոնք երբեք չէին լինելու հին պլանների մի մասը։

Երբ պատմեցի ընտանիքիս հղիությանս մասին, կարծում էի՝ խոսքերս աջակցություն կգտնեն, բայց աշխարհն այլ կերպ վարվեց։

Աջակցության փոխարեն լսեցի բազում կշտամբանքներ և հարցեր, որոնք ցավ էին պատճառում։ 💔

Ինձ թվում էր՝ կորցրել եմ ամեն ինչ, ինչ կարող էի ունենալ իմ տասնյոթ տարեկանում։

Այդ պահին զգացի, թե ինչպես են դռները փակվում, իսկ գրկախառնությունները՝ դառնում ավելի հազվադեպ։

Ամեն ինչ փոխվեց, և ես ինքս չգիտեի՝ ինչպես ուժ գտնել չհանձնվելու համար։

Բայց ժամանակ անցավ։

Եվ ահա ես գրկել եմ երեխաներիս՝ երկու ամենահրաշալի հրեշտակներին։

Մահճակալիս կողքի աթոռը դեռ դատարկ է, բայց ես ինձ մենակ չեմ զգում։

Որովհետև այս փոքրիկ ձեռքերում, նրանց հայացքներում ես գտնում եմ ինձ անհրաժեշտ ողջ ուժը։ ✨

Հայտնվելով այս նոր դերում՝ հանկարծ հասկացա, որ ամենակարևորը ոչ թե այն է, ինչ կորցնում ես, այլ այն, ինչ գտնում ես։

Չնայած բոլոր դժվարություններին՝ ես գտա իմ տեղը։

Ծննդաբերության օրը կողքիս էին միայն ամենամտերիմները։

Դա այնպես չէր, ինչպես պատկերացնում էի, բայց ես այլևս չէի զգում դատարկ տեղերի ցավը։

Գիտեի, որ նրանք այստեղ են՝ կողքիս, և որ ես պետք է ուժեղ լինեմ հանուն նրանց։

Իմ աշխարհը դարձավ շատ ավելի մեծ ու պայծառ, քան երբևէ։

Ես այլևս չէի փորձում լցնել այն աթոռներով, այլ սովորեցի փնտրել դրա մեջ այլ բան՝ սեր, համբերություն, հոգատարություն։ 🙏

Սկսեցի հասկանալ, որ մայրությունը կախված չէ նրանից, թե ինչ տեսք ունես կամ քանի հոգի կա շուրջդ։

Այլ նրանից, թե ինչ ես դու տալիս այս փոքրիկ հոգիներին, որոնք վստահել են քեզ իրենց կյանքը։

Սովորում եմ խիզախ լինել, նույնիսկ երբ վախենում եմ։

Սովորում եմ չվախենալ սխալներից, որովհետև կյանքում չկան կատարյալ պահեր, բայց կա շանս՝ կառուցելու ինչ-որ իրական բան։

Ամեն օրվա, ամեն պահի հետ ես ավելի ու ավելի եմ հավատում իմ ուժին։

Սովորում եմ նայել նրանց աչքերի մեջ և հասկանալ, որ նրանց պետք է ոչ թե կատարյալ աշխարհ, այլ որ ես լինեմ կողքին։

Կարևորը ոչ թե այն է, թե որքան երկար եմ նրանց հետ, այլ այն, թե ինչպես եմ սիրում նրանց։

Սովորում եմ լսել նրանց լռությունը և հասկանալ, որ այդ լռությունը վախ չէ, այլ խաղաղություն։ 🕊️

Մի պահ հասկացա, որ սերը կախված չէ տարիքից կամ հանգամանքներից։

Սերը այն է, երբ կարող ես նայել այդ փոքրիկ դեմքերին ու տեսնել նրանց մեջ ամբողջ աշխարհը։

Այն բացատրություններ չի պահանջում և հարցեր չի տալիս։

Սերը խնդրում է միայն մեկ բան՝ լինել կողքին, երբ նրանք ունեն քո կարիքը։

Լինել այն մարդը, ով պատրաստ է աջակցել, նույնիսկ եթե ամբողջ աշխարհը անցնում է ստվեր։

Գիտեմ, որ երբեմն դժվար է լինելու։

Գիտեմ, որ ապագայի հանդեպ վախը գալու է նորից ու նորից։

Երբեմն լաց եմ լինելու, որովհետև հույզերը կխեղդեն ինձ։

Բայց ես սովորել եմ չթաքցնել դա երեխաներիցս։

Սովորել եմ թույլ տալ ինձ զգալ, որովհետև հենց դա է ինձ դարձնում կենդանի մարդ, այլ ոչ թե պարզապես պարտականություններ կատարող մեքենա։

Ես չեմ ձևացնի, թե ամեն ինչ միշտ հեշտ է։

Բայց ես կլինեմ նրանց կողքին, որովհետև ուզում եմ, որ նրանք հիշեն ոչ թե իմ ցավը, այլ իմ ջերմությունը։ ❤️

Ես սովորեցի նայել նրանց աչքերին և հասկանալ, որ չնայած բոլոր դժվարություններին՝ նրանք իմ իրական երջանկությունն են։

Ես սկսեցի տեսնել նրանց մեջ այն ամենը, ինչ ինձ պետք էր հասկանալ առաջ շարժվելու համար։

Նրանք իմ աշխարհը լցրին իմաստով, որը ես չէի գտնի առանց նրանց։

Ժամանակ անցավ, և ես նկատեցի, որ ամեն ինչ սկսել է փոխվել։

Ընտանիքս սկսեց աջակցել ինձ, և ոչ միայն խոսքով, այլև գործով։

Մայրս, ով նախկինում այդքան օտարացած էր նայում ինձ, հիմա գրկում է, երբ աջակցության կարիք ունեմ։

Նա հասկացավ, որ ամենակարևորը կողքին լինելն է։

Դատապարտելու փոխարեն նա սովորեց աջակցել, և ես զգացի, որ երեխաներս դարձան այն կապող օղակը, որն ինձ վերադարձրեց ընտանիքիս։ 👨‍👩‍👧‍👦

Ամեն օր ես դառնում էի ավելի ինքնավստահ։

Ընկերները, որոնց կորցրել էի, վերադարձան, և մենք նորից գտանք ընդհանուր թեմաներ։

Ես չէի ամաչում իմ պատմությունից, որովհետև գիտեի՝ ես շատ բանի միջով եմ անցել, և դա ինձ ավելի ուժեղ է դարձրել։ 💪

Ես սովորեցի ապրել սիրով և չվախենալ դրանից։

Սերը կատարյալ պահերը չեն, ոչ էլ անհոգ օրերը, այլ այն փոքրիկ ուրախությունները, որոնք մենք գտնում ենք ամեն օր։

Երեխաներս սովորեցրին ինձ չվախենալ կյանքից, չվախենալ սխալներից։

Ես սովորեցի ներել և լինել ներված։

Սովորեցի մարդկանց մեջ տեսնել ոչ թե նրանց թուլությունները, այլ ուժը։

Վախերիս ստվերում մնալու փոխարեն՝ ես սովորեցի նայել լույսին։

Եվ այդ լույսը ոչ միայն իմ երեխաներն են, այլև իմ ամբողջ կյանքը, որն այժմ լցված է նոր իմաստով։ ✨

❤️ ՀԱՎԱՆԵՑԻ՞Ք ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ

Իսկ դուք ինչպե՞ս կվարվեիք, եթե լինեիք հերոսուհու ընտանիքի տեղը։

Կիսվեք մեկնաբանություններում ձեր կարծիքով։ 👇