ԽՈՐԹ ՈՐԴՈՒՆ ԱՔԱՑԻՆԵՐՈՎ ԴՈՒՐՍ ՀԱՆԵՑԻՆ ՏՆԻՑ, ԻՍԿ ՀԵՏՈ ԼԱՑ ԵՂԱՆ ՆՐԱ ՀԱՄԱՐ, ԵՐԲ ԱՐԴԵՆ ՇԱՏ ՈՒՇ ԷՐ… ՈՐՈՎՀԵՏԵՎ ՀԱՐԱԶԱՏՆԵՐԸ ՕՏԱՐ ԴՈՒՐՍ ԵԿԱՆ, ԻՍԿ ՕՏԱՐՆԵՐԸ՝ ԲՈԼՈՐԻՑ ՀԱՐԱԶԱՏ

Ինչպե՞ս կարող են խորթ որդուն աքացիներով տնից վտարել, իսկ հետո լաց լինել նրա համար, երբ արդեն շատ ուշ է։

Որովհետև հարազատները օտար դուրս եկան, իսկ օտարները՝ բոլորից հարազատ։

Իրինա Պոսոխովան բացեց աչքերը, սովորության համաձայն շոշափեց փորը և ժպտաց։

Սակայն մի փոքր պառկելուց և մանկան լացը լսելուց հետո վեր թռավ։

Նրա հիվանդասենյակում իր ծնած որդին չկար։

Կինը, խալաթը վրան գցելով, դանդաղ քայլեց դեպի բուժքրոջ սեղանը։

— Որտե՞ղ է որդիս։ Ի՞նչ է պատահել նրան, — սկսեց հարցաքննել նա։

Բուժքույրն անմիջապես վեր կացավ։

— Հիմա կկանչեմ մանկական բուժքրոջը, նա ձեզ ամեն ինչ կասի։

Մինչ Իրինան սպասում էր, մոտեցավ և կողքին կանգնեց ևս մեկ կին՝ շատ երիտասարդ, գունատ ու նիհար։

Տեսնելով բուժքույրերին՝ նա անմիջապես դիմեց նրանց.

— Ես ուզում եմ հրաժարվել երեխայից։ Ո՞ւմ պետք է դիմեմ։

Հերթապահ բուժքույրը քարացավ։

— Հիմա կճշտեմ վարիչից, թե ինչ է պետք անել։ Սպասեք։

Մանկական բուժքույրը գլխով արեց Իրինային.

— Խնդրում եմ, եկեք իմ հետևից։ Ձեր երեխան հիմա քնած է, ես նրան կերակրել եմ։ Նա շատ թույլ է, պառկած է ինկուբատորում (կուվեզում), պետք չէ անհանգստացնել։ Քունը նրան հիմա շատ է պետք։

Մեկ րոպե անց Իրինան մեծ ապակու հետևից զննում էր թափանցիկ բոքսում քնած փոքրիկին։

— Անկեղծ ասեք, ի՞նչ եք կարծում, նա կապրի՞, — հազիվ լսելի շշնջաց Իրան։ 😢

Բուժքույրը զարմանքով նայեց նրան։

— Ես որտեղի՞ց իմանամ։ Շուտով բժիշկը կգա ստուգայցի, նրան էլ կհարցնեք։

— Բայց դուք վաղուց եք այստեղ աշխատում և տեսել եք նման երեխաների, — աղաչեց կինը։ — Երեկ բժիշկներն ասացին, որ իմ փոքրիկի շանսերը շատ քիչ են։

— Ամեն ինչ լավ կլինի, տրամադրվեք լավին, — մեղմորեն գրկեց նրա ուսը բուժաշխատողը։

Նայելով որդու թուլացած մարմնին, որը շրջապատված էր սարքավորումներով ու խողովակներով, Իրինան սարսափելի անելանելիություն զգաց։

Երկար կանգնել չէր կարողանում, ուստի ծանր քայլերով վերադարձավ հիվանդասենյակ։

Մեկ ամիս անց Պոսոխովան դուրս գրվեց հիվանդանոցից՝ երկու երեխաների հետ։

Այնպես ստացվեց, որ Իրինան չկարողացավ աչք փակել այն փաստի վրա, որ կողքի սենյակում նորածինը մնացել էր առանց մոր։

Այժմ Իլյուշան դարձել էր նրա որդեգրած տղան։ ❤️

Մայրիկին ու երեխաներին դիմավորեց Իրինայի ամուսինը՝ Վադիմ Պոսոխովը։

— Վերցրու Իլյային, — խնդրեց կինը, — իսկ ես Կիրյուշային կտանեմ։ Բարեկամներին ասե՞լ ես այնպես, ինչպես խնդրել էի։

Վադիմը գլխով արեց։

— Բոլորը կարծում են, թե մեզ մոտ երկվորյակներ են ծնվել։ Ոչ մի հոգի չգիտի, որ երեխաներից մեկը որդեգրված է։

Տուն հասնելուն պես ամուսինները զբաղվեցին երեխաներով։

Իսկ երբ նրանք քնեցին, նստեցին խոհանոցում՝ զրուցելու։

— Իրիշ, — ասաց Վադիմը, — ինչի՞դ էր պետք որդեգրման այս ամբողջ կրկեսը։ Դու… կարծում էիր, որ մեր որդին չի՞ ապրի։

Իրինան գլխով արեց։

— Այո, Վադյուշ։ Եթե Կիրիլի հետ մի բան պատահեր, ես չէի դիմանա։ Բացի այդ, քո հայրն ու մայրը ինձ կհոշոտեին։ Մեր ամուսնությունն առանց այն էլ մազից է կախված… Եթե Կիրյուշան չլիներ, դու ինձնից կհեռանայիր։

Վադիմը վեր կացավ սեղանի մոտից և գրկեց կնոջը։

— Ես երբեք ձեզ չեմ լքի։ Շնորհակալ եմ քեզ որդուս համար։

Իրայի հարազատ որդին նիհար էր և հիվանդոտ։

Վատ էր սովորում և ինքնամփոփ լինելու պատճառով չէր կարողանում լեզու գտնել մարդկանց հետ։

Կիրյուշան մշտապես բուժման կարիք ուներ, ամբողջ մանկությունն անցկացրեց մոր հետ հիվանդանոցներում։

Իրայի սկեսուրն անմիջապես սկսեց օգնել երիտասարդ ընտանիքին. նա վերցնում էր երկրորդ թոռանը և հաճույքով զբաղվում նրանով։

Ի հակադրություն եղբորը՝ որդեգրված Իլյան մեծանում էր ամուր և առողջ։ 💪

Նա ձգտում էր դեպի մարդիկ։

Իր անմիջականությամբ նա արագ գրավեց տատիկի ու պապիկի սրտերը՝ դառնալով նրանց սիրելին։

Ինչը զարմանալի չէր՝ հաշվի առնելով, որ հետագայում տղան սիրելի էր ամենուր՝ մանկապարտեզում, հետո՝ դպրոցում։

Երկու թոռներից տատիկն ու պապիկը նախապատվությունը տալիս էին հենց Իլյային։ Նրանք գաղափար անգամ չունեին, որ նա իրենց հարազատը չէ։

Երբ սկեսուրը հայտարարեց, որ մտադիր է Իլյայի հետ ծով գնալ հանգստանալու, Իրինան խիստ վրդովվեց։

— Ինչո՞ւ եք առանձնացնում տղաներին։ Ես նկատել եմ, որ Իլյային ավելի շատ եք սիրում։ Կիրիլն ինչո՞վ է վատ։ Նա էլ է ուզում ծով գնալ։ Կա՛մ վերցնում եք երկու թոռներին էլ, կա՛մ գնում եք առանց նրանց։

Վերա Վասիլիևնան զայրացած նայեց հարսին։

Երկու կանանց հարաբերությունները լարված էին. սկզբից ևեթ Վերան հավանություն չէր տվել որդու ընտրությանը, երբ նա ամուսնացել էր Իրինայի հետ։

Եվ հիմա էլ Վերան հարսին հանգիստ չէր տալիս։

— Ես երկու երեխայի հետ գլուխ չեմ հանի, առավել ևս՝ Կիրիլի։ Ստիպված պիտի լինեմ նրան ամենուր ձեռքից բռնած տանել, վախենալ, որ արևահարումից կընկնի, դեռ մի բան էլ նրա դեղերով տոպրակը քարշ տալ։ Չէ, ազատիր ինձ, ես ինքս հազիվ եմ քայլում։ Իսկ Իլյան ինձ բոլորովին բեռ չէ, ընդհակառակը՝ օգնում է։

Այս անգամ Իրինան լռեց և չսրեց հարաբերությունները չսիրված սկեսուրի հետ։

Բայց երբ սկեսուրն անզգուշորեն կատակեց, թե իր բնակարանը կտակի սիրելի թոռանը՝ Իլյային, Իրինան հասկացավ, որ չափազանց հեռու է գնացել՝ հարազատներից թաքցնելով իրականությունը։

— Սրանք քո ծնողներն են, ուստի դու էլ պետք է բացես նրանց աչքերը, — պահանջեց Իրինան։

Վադիմը ուսերը թոթվեց։

— Բայց չէ՞ որ քո մտքով անցավ որդեգրել Իլյային։ Ո՞վ գիտեր, որ հայրն ու մայրը հենց նրան այդքան կսիրեն։ Իմ խոսքերը դանակի պես կխոցեն նրանց սիրտը։ Գուցե թողնենք ամեն ինչ այնպես, ինչպես կա, և չբարձրացնե՞նք այդ թեման։

Իրինան բարկացած նայեց ամուսնուն։

— Ոչ, ես չեմ կարող թույլ տալ, որ ոտնահարվեն իմ հարազատ որդու շահերը։ Իլյայի բախը հեքիաթային բերել է, որ ապրում է մեզ մոտ։ Նա գերազանց է սովորում, կարատեի է գնում ու հաջողությունների հասնում։ Նրան նույնիսկ ծնողներդ սիրեցին, մինչդեռ նրանցից չէի սպասում. նրանք շատ չոր մարդիկ են։

Վերջինն ամենաշատն էր անհանգստացնում Իրինային։

— Գիտե՞ս՝ ինչ եմ մտածում, Վադյուշ, — հայտարարեց նա։ — Իլյան թալանում է մեր Կիրյուշային։ Նա խլում է Կիրիլից ամեն ինչ, և դա ինձ շատ է վախեցնում։

Այդ օրը Վադիմը գնաց մոր տուն։

Նա հատուկ ընտրեց այնպիսի ժամ, երբ հայրը տանը չէր։

Վերա Վասիլիևնան ուրախացավ նրա գալստյանը։

— Ներս արի, տղաս։ Հենց ուզում էի խոսել հետդ։ Մոտենում է երկվորյակների ծննդյան օրը, և ես գլուխ եմ ջարդում՝ ինչ նվիրել նրանց։

Կինն անցավ խոհանոց և սկսեց աղմկել ամաններով։ Վադիմը դանդաղ, խորը շունչ քաշեց, կարծես պատրաստվում էր սուզվել ջրի տակ։

— Մա՛մ, Իլյան քո հարազատ թոռը չէ։ Մենք որդեգրել ենք նրան ծննդատանը։ Այնպես որ դադարի՛ր վազվզել նրա հետ։ Կիրիլն է քո արյունակից թոռը։ Նրանո՛վ զբաղվիր, այլ ոչ թե օտար տղայով։

Վերան երկար նայեց Վադիմին՝ հոնքերը բարձրացրած։

— Ես չե՞մ քնել։ Սա երա՞զ չէ։

Հանկարծ Վադիմը ուժերի անսովոր հոսք զգաց։ Ուսերն ուղղվեցին, կարծես ծանր բեռ գցեց վրայից։

Վերան դանդաղ նստեց աթոռին և սկսեց ձեռքերը քսել սեղանին։ Դեմքը շփոթված էր։

— Ինչպե՞ս թե, Վադյուշ… Ինչո՞ւ միանգամից չասացիր։ Տասնվեց տարի։ Դու ունեիր ամբողջ տասնվեց տարի՝ ինձ տեղյակ պահելու համար։ Բայց դու լռեցիր։ Գնա՛։ Ներիր, չեմ ուզում այսօր շփվել քեզ հետ։

Վադիմը նյարդային ժպտաց։

— Վիրավորական է, հա՞։ Մա՛մ, դու ամբողջ կյանքումս ինձ ճնշել ես նրա համար, որ վատ եմ սովորում և դժվար եմ շփվում մարդկանց հետ։ Կնոջս էլ վատն եմ ընտրել, որդիս՝ Կիրիլն էլ չափազանց նման է ինձ։ Փոխարենը Իլյուշան՝ քո քաղցր թոռնիկը… Այդպե՞ս էիր անվանում նրան։ Օտար երեխան իրականացրեց քո բոլոր երազանքները։ Ինչ ափսոս, որ նա հարազատ չէ, ճի՞շտ է, մամ։

— Գնա՛, — կրկնեց կինը։ — Ես այլևս չեմ ուզում ձեզ տեսնել։ 🚪

Հաջորդ քայլով Իրինան պետք է խոսեր Իլյայի հետ։

Նրան դող էր պատել։

Վերջերս բժիշկները Կիրիլի մոտ հոդային հիվանդություն էին ախտորոշել։ Որտեղի՞ց էր գալիս այդ ամենը…

Երեխայի համար մշտական անհանգստությունների ֆոնին կինը հոգեպես շատ էր կոշտացել։

Մուտքի դուռը շրխկաց, և բնակարան ներխուժեց պատանին։

— Մամուլ, ես գավաթ եմ ստացել։ Ես այնքա՜ն էի սպասում ձեզ հորս հետ, մտածում էի՝ գոնե պարգևատրմանը կգաք։ Եվ նայի՛ր, մամ, տադա՜մ։

Ոչինչ չկասկածող պատանին մոր ծնկներին դրեց գավաթն ու գոտին։

— Սև գոտի կարատեից։ Ես ստացա այն։ — Տղան ծնկի իջավ մոր առջև։

Իրինան նայեց դեռահասի գեղեցիկ դեմքին։

— Պետք է լրջորեն խոսենք։ Վաղուց պետք է ասեի, բայց ձգձգում էի… Մի խոսքով, դու ինձ ու հորդ հարազատ որդին չես։ Ես վերցրել եմ քեզ ծննդատանը, երբ քո հարազատ մայրը լքել է քեզ հիվանդանոցի պատերի ներսում՝ չցանկանալով մեծացնել։

Իրինան վեր կացավ, և գավաթը նրա ծնկներից ընկավ հատակին։

Կինը անտարբեր քայլեց սև գոտու վրայով։ 💔

Իլյան դեռ երկար նստած մնաց խոհանոցի կենտրոնում։

Նրա ուրախությունը փոխարինվեց նախ՝ վիրավորանքով, հետո՝ զայրույթով։

«Ահա թե ինչու են մայրն ու հայրը ավելի շատ սիրում Կիրյուխային։ Ահա թե ինչու է նրանց համար միևնույն իմ բոլոր ջանքերն ու հաջողությունները։ Իսկ ես՝ հիմարս, ամբողջ ուժով փորձում եմ գոհացնել նրանց, մեդալը մեդալի հետևից եմ բերում։ Պարզվում է՝ ես հարազատ չեմ։ Ես նրանց պետք չեմ»։

Այդ օրվանից խորթ ծնողների և Իլյայի հարաբերությունները փոխվեցին։

Վադիմը բաց տեքստով հայտարարեց որդուն.

— Շատ ապրես, որ առաջին տեղերն ես զբաղեցնում և ուսման մեջ էլ մեդալի ես գնում։ Նշանակում է՝ կյանքում չես կորչի։ Ի նկատի ունեցիր, հենց դպրոցն ավարտես, քեզ համար անկյուն գտիր և գնա մեծ կյանք։ Այնուհետև ամեն ինչ ինքնուրույն՝ ինձ ու մորդ վրա կարող ես հույս չդնել։

Իլյան հենց այդպես էլ արեց. հենց ստացավ ատեստատը, հավաքեց իր բոլոր փաստաթղթերը, մեդալներն ու գավաթները ուսապարկի մեջ և հեռացավ տնից։ 🎒

Նա զգում էր՝ որքան են սառել իր հանդեպ մայրն ու հայրը։ Նրանք կարծես ատում էին նրան այն բանի համար, որ Կիրիլը հիվանդ էր, մինչդեռ Իլյան շարունակում էր կյանքից վերցնել ամեն ինչ։

Վերա Վասիլիևնան իրեն դատարկված էր զգում։

Նրա վիճակը նման էր նրան, երբ մարդուն խաբում են և խլում կյանքի ամենաթանկ բանը։

— Զախար, — խնդրեց նա ամուսնու ուշադրությունը։ — Ի՞նչ անեմ, մինչև հիմա ուժեղ կապվածություն եմ զգում Իլյայի հանդեպ։ Բայց միևնույն ժամանակ հասկանում եմ, որ նա ինձ ոչ ոք է։

Ամուսինը ուսերը թոթվեց.

— Ինձ էլ է Իլյուխան պակասում։ Այնքան վիրավորական է, որ որդիս խաբել է մեզ նրա հարցում։ Ինձ թվում է՝ ես երբեք Վադիմին դրա համար չեմ ների։

Վերան լռեց՝ գլուխը կախ, և խոստովանեց.

— Ես գնում եմ այն հանրակացարանի բակը, որտեղ Իլյուշան է ապրում։ Երեկ տեսա նրան։ Մի աղջկա հետ։ Լավիկն էր։

— Իսկապե՞ս։

Զախար Իլյիչը շրջվեց, որ կինը չտեսնի արցունքներն իր աչքերում։ 😢

— Մեր… Այսինքն՝ ուզում էի ասել, Իլյան գեղեցիկ տղա է, զարմանալի չէ, որ աղջիկները կպչում են նրան։ Ինչո՞ւ ես հետևում նրան։

— Որովհետև նա դեռ իմ թոռն է։ Գրողը տանի, ինձ համար միևնույն է, որ Իլյուշան հարազատ չէ, — հանկարծ փոխվեց Վերայի ձայնը։ — Ես շատ եմ կարոտում նրան։ Ինչո՞ւ պետք է պահպանեմ պայմանականությունները, եթե նա ինձ թանկ է… ավելի թանկ, քան Կիրիլը, ավելի թանկ, քան նույնիսկ ինքը՝ Վադիմը։

Վճռականորեն ոտքի կանգնելով՝ կինը ուժեղ թուլություն զգաց և ձեռքերով բռնվեց պատից։

— Ես կգնամ Իլյայի մոտ։ Եվ կասեմ նրան, որ միշտ կլինեմ նրա կողքին՝ անկախ ամեն ինչից։

Զախարը շրջվեց դեպի կինը և տեսավ, թե ինչպես է նա թեքվում դեպի պատը, ձեռքերով կառչում դրանից, ձգտում գնալ…

— Ի՞նչ է կատարվում քեզ հետ, Վերոչկա, — վախեցավ Զախարը։

— Իլյա… — թույլ շարժում էր շուրթերը կինը։ — Ինձ պետք է գնալ իմ տղայի մոտ…

Զախարը հասցրեց գրկել կնոջը, նախքան նա կընկներ։

Իլյան եկավ տատիկի հրաժեշտին, թեև նրան ոչ ոք չէր հրավիրել։

Նա երկար կանգնեց՝ նայելով Վերա Վասիլիևնայի դեմքին, իսկ երբ դուրս եկավ, նրան սպասում էր պապը։

Իլյան շփոթմունքից կարմրեց՝ տեսնելով նրան։

Մտքերի տարափ անցավ նրա լուսավոր գլխով։

«Այս մարդիկ ինձ հարազատ թոռ էին համարում, իսկ ես շատ ուժեղ հիասթափեցրի նրանց։ Բոլորը գիտեն՝ ինչ բարդ մարդ է Զախար Իլյիչը, ինչքան դժվար է նրան մոտեցում գտնել։ Տատիկն ու պապիկը նույնիսկ հորս հետ էին խիստ։ Իսկ ինձ նրանք տվեցին իրենց ողջ սերը, որին ես արժանի չէի։ Ես թալանեցի նրանց, խաբեցի նրանց սպասելիքները։ Հնարավոր է՝ ես եմ պատճառը, որ թանկագին տատիկը այսքան շուտ գնաց»։

— Պապիկ… Այսինքն՝ ներիր ինձ, որ եկել եմ։ Մինչև հիմա չեմ կարողանում հավատալ, որ տատիկն այլևս չկա։

Իլյան խոնարհեց գլուխը պապի առաջ, բայց նա ձեռքերը դրեց թոռան ուսերին.

— Տատիկդ քեզ շատ էր սիրում, Իլյա։ Շատ, շատ։ Նա նույնիսկ գաղտնի հետևում էր քեզ։ Օրերս պատմում էր, որ դու սովորում ես հեղինակավոր բուհ-ում, պարծենում էր, որ սեփական ուժերով ես ընդունվել անվճար։ Պատմում էր, որ ընկերուհի ունես։

Իլյան բարձրացրեց գլուխը և տաքացած հայտարարեց.

— Բայց ես չեմ տեսել նրան։ Ա՜խ, եթե ես ավելի ուշադիր լինեի, կարող էի հանդիպել նրան։

Տղայի դեմքին անկեղծ ցավ արտացոլվեց։

Պապը նկատեց դա և շարունակեց խոսել.

— Նա պատրաստվում էր գալ քեզ մոտ։ Բայց, երևի, չափազանց շատ էր հուզվել հանդիպումից առաջ, և սիրտը չդիմացավ։ Ես ուրախ եմ, որ դու անմասն չմնացիր և եկար։ Իմ Վերոչկայի բախտը բերեց վերջին անգամ տեսնել քեզ։ 🙏

Իլյան չկարողացավ զսպել էմոցիաները և մոտենալով պապին՝ գրկեց նրան։

Ոչ մի բառ պետք չէր՝ հասկանալու համար, թե որքան ամուր է նրանց կապը։

— Մի՛ գնա, Իլյա, դու ինձ շատ ես պետք, — խնդրեց Զախար Իլյիչը։ — Կյանքն այնքան անկանխատեսելի է, այն կարող է ընդհատվել ցանկացած պահի։ Ես չեմ ուզում կյանքիս մնացած մասը ծախսել հիմարությունների վրա։ Ես ուզում եմ… լինել քեզ հետ։ Ոչինչ չի փոխվել, բալես, և դու նախկինի պես մեր թոռն ես։

Իլյան գլխով արեց նրան.

— Ես կլինեմ քո կողքին այնքան ժամանակ, քանի դեռ պետք կլինեմ քեզ, պապիկ։ ❤️

❤️ ՀՈՒԶԵ՞Ց ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ

Իսկ դուք կկարողանայի՞ք սիրել ոչ հարազատ թոռանը այնպես, ինչպես հարազատին։

Կիսվեք մեկնաբանություններում ձեր կարծիքով։ 👇