ԱՇԽԱՏԱՆՔԻ ՎԱՅՐՈՒՄ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒՀԻՆ ՎԱՏ ԶԳԱՑ ԵՎ ԴՈՒՐՍ ԵԿԱՎ ՓՈՂՈՑ. ԵՐԲ ՈՒՇՔԻ ԵԿԱՎ, ՏԵՍԱՎ, ՈՐ ՄԻ ԾԵՐՈՒՆԻ ՓՈՐՁՈՒՄ Է ՁԵՌՔԻՑ ՀԱՆԵԼ ՈՍԿՅԱ ԹԵՎՆՈՑԸ

— Հեյ, ի՞նչ եք անում։ Սա ամուսնուս նվերն է։

Ծերունին սարսափով նայեց նրան և ցածրաձայն պատասխանեց.

— Դուք ուշագնաց եղաք այս թևնոցի պատճառով։ Ինքներդ նայեք։

Քարտուղարուհին ուշադիր նայեց և սարսափից քարացավ… 😨🫣

Աննան վատ զգաց հենց խորհրդակցության ժամանակ։

Նա նստած էր տնօրենի կողքին, ինչպես միշտ, գրի էր առնում ամեն բառը և փորձում էր ցույց չտալ հոգնածությունը։

Բանակցային սենյակում օդը ծանր էր, կարծես խտացել էր։ Քունքերը սկսեցին զարկել, սիրտը սովորականից արագ էր բաբախում։

Աննան խորը շունչ քաշեց, բայց չօգնեց։ Կրծքավանդակում տհաճ ճնշում առաջացավ, կարծես ինչ-որ մեկը դանդաղ ծանր բեռ էր դնում վրան։

Ինչ-որ պահի սենյակը պտտվեց։ 😵‍💫

Աննան բռնվեց սեղանի եզրից, որպեսզի չընկնի, և ցածրաձայն ներողություն խնդրեց։ Ոտքի կանգնեց՝ փորձելով ուղիղ քայլել, բայց ծնկները ծալվում էին։ Տնօրենը ինչ-որ բան հարցրեց, բայց Աննան գրեթե չէր լսում բառերը։

Դրսում զով էր։ Թարմ օդը հարվածեց դեմքին, բայց թեթևություն չբերեց։ Թուլությունն ավելի ուժեղացավ։

Աննան մի քանի քայլ արեց և ուժասպառ նստեց փոքրիկ պուրակի նստարանին։ Փակեց աչքերը՝ հուսալով, որ հիմա ամեն ինչ կանցնի։

Սիրտը կատաղի բաբախում էր։ ❤️‍🩹

Երբ Աննան կիսաբաց արեց աչքերը, տեսավ մի ծերունու, որը կռացել էր իր վրա։

Նա յոթանասունն անց էր։ Հասարակ բաճկոն, հին գլխարկ, հանգիստ, բայց ուշադիր հայացք։ Նա զգուշությամբ բռնել էր Աննայի դաստակը և կարծես զննում էր ձեռքը։

— Ի՞նչ եք անում, — խռպոտ ձայնով հարցրեց Աննան՝ փորձելով հետ քաշել ձեռքը։ — Ձեռք մի՛ տվեք։ Այս թևնոցը ամուսնուս նվերն է։

Ծերունին չվիճեց։ Նա միայն ցածրաձայն ասաց.

— Ձեր ինքնազգացողությունը վատացել է դրա պատճառով։ Ավելի ուշադիր նայեք։

Աննան հայացքը տեղափոխեց թևնոցի վրա՝ զանգվածեղ, ոսկյա, որը նա կրում էր առանց հանելու։ Եվ այդ պահին նրա մազերը բիզ-բիզ կանգնեցին։ 😢😱

Ոսկին սևացել էր ուղիղ այնտեղ, որտեղ հպվում էր մաշկին։ Ոչ ամբողջությամբ, այլ հետքերով, կարծես ինչ-որ մեկը մուգ ստվեր էր քաշել վրայով։

— Ո՞վ եք դուք, — շշնջաց Աննան՝ զգալով, թե ինչպես է ներսում ամեն ինչ կծկվում։

— Ես նախկին ոսկերիչ եմ, — հանգիստ պատասխանեց ծերունին։ — Քառասուն տարի ոսկու հետ եմ աշխատել։ Երբ տեսա, որ վատ եք զգում, պատահաբար նայեցի ձեռքին։ Սովորական մարդը դա չէր նկատի։

— Ի՞նչ է դա նշանակում, — Աննայի ձայնը դողում էր։

— Սրանք թալիումի հետքեր են, — ասաց նա ցածրաձայն։ — Շատ նենգ թույն է։ Այն անզեն աչքով չի երևում։ Քսում են շատ բարակ շերտով։ Այն ներծծվում է մաշկի միջոցով և դանդաղ թունավորում մարդուն։ Բայց ոսկին արձագանքում է։ Այն մգանում է։

— Ուզում եք ասել…

Ծերունին գլխով արեց։

— Նա, ով նվիրել է ձեզ այս թևնոցը, իմացել է՝ ինչ է անում։ Նա ուզել է, որ դուք հիվանդանաք, թուլանաք և մի օր պարզապես վեր չկենաք։

Աննան նայեց զարդին, հետո՝ իր ձեռքերին։

Գլխում հայտնվեց ամուսնու կերպարը, նրա սառը հայացքները, վերջին շրջանի տարօրինակ հոգատարությունը և պնդող խոսքերը. «Կրի՛ր, մի՛ հանի։ Սա իմ նվերն է»։

Այդ պահին նա ամեն ինչ հասկացավ։

Ծերունին զգուշությամբ հանեց թևնոցը և փաթաթեց թաշկինակի մեջ։

— Դուք պետք է շտապ գնաք բժշկի և ոստիկանություն, — ասաց նա։ — Եվ այլևս երբեք մի՛ կրեք սա։

Աննան լուռ գլխով արեց։ Նա նստած էր նստարանին՝ սեղմելով դողացող մատները, և հասկանում էր, որ հենց նոր հրաշքով ողջ մնաց։ 🙏

⚠️ ԿԱՐԵՎՈՐ ԾԱՆՈՒՑՈՒՄ: Այս հոդվածը կրում է բացառապես տեղեկատվական և ժամանցային բնույթ (դետեկտիվ պատմություն)։ Ցանկացած առողջական խնդրի դեպքում դիմեք բժշկի և մի՛ զբաղվեք ինքնախտորոշմամբ։