Մի տղամարդ գրել էր.
«60 տարեկան եմ։ Կնոջս հետ հարաբերությունները զրոյական են, ուզում եմ հեռանալ։ Վաղուց ինձ նյարդայնացնում է, հիմար հաղորդումներ է նայում, դադարել է հումոր հասկանալ։ Հենց այսօր կգնայի, եթե ապրելու տեղ ունենայի։ Խնայողությունս 500,000 ռուբլի է (մոտ 5000 դոլար)…»
Ինձ հետաքրքիր էր կարդալ, թե ինչ խորհուրդներ կտան նրան։
Ոմանք խորհուրդ էին տալիս համբերել ու մնալ չսիրած կնոջ կողքին, քանի որ 65-ում օրգանիզմը կսկսի «քանդվել», իսկ կինը նրան բժիշկների մոտ կտանի․ «Էլ հումորի ժամանակ չի լինի, կարծես մեծ մարդ ես, պետք է հասկանաս»։
Իսկ մյուսներն առաջարկում էին փնտրել 40-ամյա միայնակ կնոջ, ով երեխաներ չունի։
Հնարավոր է՝ նրա հետ տղամարդը երկրորդ երիտասարդություն ապրի, դառնա ավելի ակտիվ, քան հիմա։ Դե, հումորն էլ կինը պետք է հասկանա նրա մակարդակով։
Չգիտեի՝ ծիծաղե՞մ, թե՞ վրդովվեմ։ 🤦♀️
Այ հենց հիմա 40-ամյա կանանց «բանակը» շարք է կանգնել ու սպասում է, թե երբ իրենց կերջանկացնի հաշվին ընդամենը 500 հազար ունեցող տղամարդը։
Եթե սեփական բնակարան ունենար՝ կգնար, բայց չունի։ Նշանակում է՝ ուրիշ ոչինչ էլ չի ստեղծել։
Երիտասարդ տարիքում մի անգամ ծանոթացա ինձնից 20 տարով մեծ տղամարդու հետ։ Հասկանալով, որ իմ տարեկիցների հետ մրցելը դժվար կլինի, ասաց․ «Քեզնից՝ գեղեցկություն ու երիտասարդություն, իսկ ինձնից՝ իմաստություն և փորձ»։
Հավասարազոր փոխանակում։
Իսկ ինչի՞ս է պետք նրա փորձը։ Մանավանդ որ երիտասարդ տարիքում նստած է եղել, հետո էլ ձեռնոցի պես փոխել է կանանց ու աշխատավայրերը։ Ու էլի ոչինչ չի ստեղծել։
Նրանք, ովքեր ճիշտ փորձ ունեն, իրենց չեն առաջարկում. նրանց հետևից հերթ են կանգնում։
Մի ծանոթ զույգ ունեմ․ տղամարդը 60 տարեկանում որոշեց հեռանալ «ազատ լողի»։ Երեխաներին ասաց․ «Մայրերդ ուտում է կյանքս»։
Հասկացեք՝ ոնց ուզում եք։
Կինը մեղվի պես պտտվում է նրա շուրջը։ Բայց նա դժգոհ է։ Համարում է, որ ավելիին է արժանի։
Նրանք բնակարան ունեին, որը վարձով էին տալիս, բայց հետագայում ուզում էին վաճառել, որպեսզի վճարեին ավագ թոռան ուսման վարձը։
Պապը հավաքեց իրերը ու գնաց այդ բնակարան։ Խնդրեց իրեն չզանգել։ 🚪
Հարևաններն ասում են, որ այնտեղ աղջիկներ են սկսել գնալ-գալ։ Երևի փողով էր կանչում։
Վատ կինը թույլ չէր տալիս ազատ ապրել։
Դժվարությունները եկան այնտեղից, որտեղից չէին սպասում։ Պուբերտատը (անցումային տարիքը) միայն դեռահասների մոտ չի լինում։
Որդին գնացել էր հետը խոսելու։ Հայրը բավականին նիհարել էր։ Բայց ասում է, որ վերջապես իրեն երջանիկ է զգում։
Առանց կնոջ ավելի հեշտ է, ավելի պարզ։ Հոգնել էր նրանից։
Պատմել էր, որ 90-ականներին իրեն առաջարկել են գնալ արտագնա աշխատանքի, բայց կինն ասել է, որ ավելի լավ է՝ խնայողաբար ապրեն, բայց ամուսնուն դաժան պայմաններ չի ուղարկի։
Հետո բիզնեսի հեռանկար է եղել, բայց կինը դեմ է կանգնել՝ ասելով, որ մեծ փողերը փչացնում են մարդկանց։
Երրորդ երեխային էլ չի ցանկացել լույս աշխարհ բերել․ «Ինչի՞ համար, որ գոռա-ճչա, երբ դու աշխատանքային օրվանից հետո հանգստանալ ես ուզում»։
Ընկերներին արգելել է մոտ գալ։ Նրանց բոլորին համարում էր ձրիակերներ ու հարբեցողներ։ 🙅♂️
Ուզում էր տուն կառուցել, էլի աջակցություն չգտավ․ «Շինանյութը թանկանում է, տակից դուրս չենք գա…»։
Բոլոր առաջարկներին՝ ոչ, ոչ, ոչ։
Հիմա էլ նույն պատմությունն է․ «Ի՞նչ ձկնորսություն։ Տանը նստիր։ Շաքար ու ճնշում ունես»։
Ստացվում է, որ պապը ոչ թե բռնակալ է, այլ զոհ։ Ով վերջապես ուժ գտավ փախչելու այդ խորդանոցից, որտեղ մութ է, խոնավ ու շնչելու օդ չկա։ 😔
Իսկ կինը չի կարողանում հասկանալ այս քայլը․ չէ՞ որ ամբողջ կյանքում հոգ է տարել ամուսնու մասին։
Եթե ինքը չլիներ, ամուսնուն վաղուց բանդիտները գնդակահարած կլինեին։ Կամ պարտատերերը կնստեցնեին։ Կամ էլ ճնշումը կխփեր-կսպաներ։
Ո՞րն է նրա մեղքը։ Նա ոսկի կին է։
