ՀԱՐՍՍ ԾԱՂՐԱՆՔՈՎ ԴՈՒՐՍ ՇՊՐՏԵՑ ԻՆՁ ՏՆԻՑ՝ ԱՍԵԼՈՎ. «ԳՆԱ՛ ՈՒ ՍԱՏԿԻ՛Ր ՓՈՂՈՑՈՒՄ»։ ԵՍ ՀԱՆԳԻՍՏ ՆԱՅԵՑԻ ՆՐԱՆ ՈՒ ԱՍԱՑԻ ԸՆԴԱՄԵՆԸ ՄԵԿ ԲԱՆ. «ՎԱՂԸ ՆՎԵՐ ԿՍՏԱՆԱՍ» 🎁

Վերջնագիր

Քրիստինան կանգնած էր այն փոքրիկ ննջասենյակի դռանը, որը վերջին երեք տարիներին իմն էի համարում։ Ձեռքերը խաչել էր կրծքին, իսկ դեմքին այնպիսի զզվանք էր, որ նույնիսկ չէր էլ փորձում թաքցնել։

— Որոշում եմ կայացրել, Գիլյերմո՛,— ասաց սառը։— Հավաքվի՛ր։ Անհետացի՛ր։ Եթե պետք է՝ մեռի՛ր փողոցում, բայց իմ տանը չես մնալու։ ԻՄ տանը։ Ոչ թե մեր, ոչ թե Դավիթի, այլ ԻՄ։

Նրա բառերը ջնջեցին կյանքիս երեք տարիները, կարծես դրանք երբեք էլ չեն եղել։

Երեք տարի, երբ իմ չնչին թոշակով օգնում էի վճարել կոմունալները։ Երեք տարի, երբ թոռներիս դպրոցից էի բերում, ընթրիք էի պատրաստում, նորոգում էի դռները, կաթացող խողովակներն ու շարժվող սալիկները։ Տան յուրաքանչյուր ճռռոց ու ճաք անցել էր իմ ձեռքերով։ Հիմա այդ ամենը նշանակություն չուներ։

Յոթանասունչորս տարեկան էի։ Թոշակի անցնելուց առաջ ատաղձագործ էի աշխատում։ Ձեռքերիս հոդերը ծռմռվել էին արթրիտից, իսկ մեջքս ընդմիշտ կորացել էր փայտի, գործիքների և պատասխանատվության կեսդարյա ծանրության տակ։

Եվ ահա հարսս՝ մի կին, ում ճանաչում էի ընդամենը հինգ տարի, դեն նետեց ինձ, ինչպես անպետք աթոռը։

— Քրիստինա՛,— ասացի հանգիստ։— Դավիթը տեղյա՞կ է։

Առանց մտածելու պատասխանեց.

— Համաձայն է։ Երեկ երեկոյան խոսել ենք։ Հոգնել ենք պահել ծերուկի, ով միայն խնդիրներ է ստեղծում։

Խնդիրնե՞ր։

Ուշադիր նայեցի դեմքին՝ փորձելով գտնել գոնե մի կաթիլ ամոթ կամ հեգնանք։ Բայց ոչինչ չկար։

— Ի՞նչ խնդիրներ եմ ստեղծել քեզ համար,— հարցրի ցածրաձայն։

Քմծիծաղ տվեց։

— Այն, որ դու ընդհանրապես գոյություն ունես։ Դա հենց խնդիրն է։ Տունը չափազանց փոքր է։ Երեք ննջասենյակ։ Դավիթին աշխատասենյակ է պետք, որպեսզի իրական եկամուտ բերի մեր ընտանիքին, ոչ թե թաքցնի անօգուտ ծերուկի։

Հատուկ առաքանին

— Հասկացա,— պատասխանեցի։

Սա նրան հունից հանեց։

— Այդքա՞նը։ Հասկացա՞ր։

— Այո՛։ Ուզում ես, որ գնամ։ Կգնամ։

— Լա՛վ։ Ժամանակ ունես մինչև վաղը։

— Մինչև վա՞ղը։ Ինձ գոնե մեկ շաբաթ է պետք։

— Ինձ չի հետաքրքրում։ Վաղը, այլապես ոստիկանություն կկանչեմ ու կասեմ, որ սպառնացել ես ինձ։ Ո՞ւմ կհավատան։ Ցնդած ծերուկի՞ն, թե՞ ինձ։

— Ես պարզապես մտածեցի,— ասացի ցածրաձայն,— որ վաղը դռանդ մոտ մի նվեր կհայտնվի։

— Նվե՞ր։ Գժվե՞լ ես։

— Կտեսնես։ Մի յուրահատուկ բան։

Այդ երեկո հավաքեցի այն ամենը, ինչ ունեի։ Հագուստ, գործիքներ, գրքեր, Ռոզայի լուսանկարները։ Կյանքս տեղավորվեց երկու ճամպրուկի և երեք արկղի մեջ։

Հաջորդ առավոտյան բեռնատարը եկավ։ Վարձեցի փոքրիկ, խոնավ բնակարան՝ ամսական 450 եվրոյով, ինչը համապատասխանում էր թոշակիս։

Քրիստինան գոհունակությամբ հետևում էր, թե ինչպես են տանում իրերս։ Դավիթն ասաց ընդամենը.

— Պապ… այսպես ավելի լավ է։

— Ո՞ւմ համար,— հարցրի։

Նա չպատասխանեց։

Ցերեկվա ժամը 2-ին հեռախոսս զանգեց։

— Ծանրոցը տեղում է,— ասաց պարոն Ռուիզը։— Քրիստինա Սանտոսը ընդունեց այն։

— Շարունակե՛ք,— պատասխանեցի։

Շուտով հեռախոսս պայթում էր զանգերից։ Բոլորն անտեսեցի։

— Սա ի՞նչ փաստաթղթեր են,— գոռաց Դավիթը ավելի ուշ։— Այն, որ հաստատում են, թե դու ես տան սեփականատե՞րը։

— Այո՛։ Դրանք իսկական են։

— Դու տուն ես գնե՞լ։

— Չորս տարի առաջ։ Մորդ ապահովագրությունից։ Արժեքը 180,000 եվրո էր։ Դու երբեք չհարցրիր այդ մասին։

Հարգանքի գինը

Ես նրանց 30 օր ժամանակ տվեցի։ Երեսուն անգամ ավելի շատ, քան ես էի ստացել։

Երկու շաբաթ անց նրանք տեղափոխվեցին։

Ես վաճառեցի տունը։ Գումարը նվիրաբերեցի անօթևան տարեցներին օգնող հիմնադրամին։ Թոռներիս համար հաշիվ բացեցի՝ հատուկ պայմաններով։

Երբեմն մտածում եմ՝ արդյոք չափազանց խիստ չվարվեցի։

Հետո հիշում եմ նրա բառերը։

Ու գիտեմ, որ ոչ։

Որովհետև ընտանիքը արյունը չէ։

Ընտանիքը հարգանքն է։

Իսկ հարգանքը, եթե այն ոտնահարվում է, իր գինն ունի։