ՆԱ ՆՍՏԵՑ ՆՍՏԱՐԱՆԻՆ ԵՎ ՓԱԿԵՑ ԱՉՔԵՐԸ, ԻՍԿ ԵՐԲ ԱՐԹՆԱՑԱՎ, ՏԵՍԱՎ ՄԻ ԾԵՐՈՒՆՈՒ, ՈՐԸ ՓՈՐՁՈՒՄ ԷՐ ՀԱՆԵԼ ՈՍԿԵ ԹԵՎՆՈՑԸ ՆՐԱ ՁԵՌՔԻՑ 😱

Քարտուղարուհին աշխատավայրում իրեն վատ զգաց, ուստի դուրս եկավ։

Նստեց նստարանին, փակեց աչքերը, իսկ երբ ուշքի եկավ, տեսավ մի ծերունու, որը փորձում էր հանել ոսկե թևնոցը նրա դաստակից։

— Հե՜յ, ի՞նչ եք անում։ Սա ամուսնուս նվերն է։

Ծերունին սարսափահար նայեց նրան և ցածրաձայն պատասխանեց.

— Դուք ուշագնաց եղաք այս թևնոցի պատճառով։ Նայեք ինքներդ։

Քարտուղարուհին մոտիկից նայեց ու սարսափից քարացավ։ 😨🫣

Աննան իրեն վատ զգաց հենց ժողովի ժամանակ։

Նստած էր տնօրենի կողքին՝ ինչպես միշտ, գրի առնելով յուրաքանչյուր բառը և փորձելով ցույց չտալ հոգնածությունը։

Խորհրդակցությունների սենյակը տոթ էր, օդը կարծես թանձրացել էր։

Քունքերը սկսեցին բաբախել, իսկ սիրտն ավելի արագ էր խփում, քան սովորաբար։

Աննան խորը շունչ քաշեց, բայց դա չթեթևացրեց անհանգստությունը։

Կրծքավանդակում տհաճ ճնշում առաջացավ, ասես ծանր բեռ էին դանդաղ դնում վրան։

Ինչ-որ պահի սենյակը սկսեց պտտվել։ 😵‍💫

Աննան բռնվեց սեղանի ծայրից՝ հավասարակշռությունը պահելու համար, և ցածրաձայն ներողություն խնդրեց։

Ոտքի կանգնեց՝ փորձելով ուղիղ քայլել, բայց ոտքերը դողում էին։

Տնօրենը ինչ-որ բան հարցրեց, բայց Աննան հազիվ էր լսում բառերը։

Դրսում ցուրտ էր։

Թարմ օդը հարվածեց դեմքին, բայց թեթևացում չբերեց։

Թուլությունը միայն սաստկացավ։

Աննան մի քանի քայլ արեց և ուժասպառ ընկավ փոքրիկ այգու մոտ գտնվող նստարանին։

Փակեց աչքերը՝ հուսալով, որ ամեն ինչ կանցնի։

Սիրտը խելագարի պես բաբախում էր։

Երբ բացեց աչքերը, տեսավ իր վրա կռացած մի ծերունու։

Յոթանասունն անց մարդ էր։

Հասարակ բաճկոնով էր, հին գլխարկով, հայացքը՝ հանգիստ, բայց ուշադիր։

Զգուշորեն բռնել էր կնոջ դաստակը՝ կարծես զննելով այն։

— Ի՞նչ եք անում, — խռպոտ ձայնով հարցրեց Աննան՝ փորձելով հետ քաշել ձեռքը։ — Ձեռք մի՛ տվեք։ Այս թևնոցն ամուսնուս նվերն է։

Ծերունին չվիճեց։

Միայն ցածրաձայն ասաց.

— Հենց դրա պատճառով էլ վատ եք զգում։ Ավելի ուշադիր նայեք։

Աննան հայացքը գցեց թևնոցին՝ այն զանգվածեղ ոսկյա զարդին, որը կրում էր անընդհատ։

Եվ այդ պահին մազերը բիզ-բիզ կանգնեցին։ 😢😱

Ոսկին սևացել էր ճիշտ այն տեղում, որտեղ հպվում էր մաշկին։

Ոչ ամբողջությամբ, այլ հետքերով, կարծես մեկը մուգ ստվեր էր քաշել վրայով։

— Ո՞վ եք դուք, — շշնջաց Աննան՝ զգալով, թե ինչպես է ներսը սեղմվում։

— Ես նախկին ոսկերիչ եմ, — հանգիստ պատասխանեց ծերունին։ — Քառասուն տարի աշխատել եմ ոսկու հետ։ Երբ տեսա, որ վատ եք, պատահաբար նայեցի ձեռքիդ։ Սովորական մարդը դա չէր նկատի։

— Ի՞նչ է սա նշանակում, — Աննայի ձայնը դողում էր։

— Սրանք թալիումի հետքեր են, — ասաց նա ցածրաձայն։ — Շատ նենգ թույն է։ Անզեն աչքով անտեսանելի է։ Քսվում է շատ բարակ շերտով։ Ներծծվում է մաշկի միջոցով և դանդաղ թունավորում մարդուն։ Բայց ոսկին ռեակցիա է տալիս։ Մգանում է։

— Ուզում եք ասել…

Ծերունին գլխով արեց։

— Ով նվիրել է սա քեզ, գիտեր՝ ինչ է անում։ Ուզում էր, որ հիվանդանաս, թուլանաս և մի օր պարզապես չկարողանաս ոտքի կանգնել։

Աննան նայեց զարդին, հետո՝ իր ձեռքերին։

Մտքով անցավ ամուսնու պատկերը, նրա սառը հայացքները, վերջին շրջանի տարօրինակ հոգատարությունը և պնդող խոսքերը. «Կրի՛ր, չհանե՛ս։ Սա իմ նվերն է»։

Այդ պահին նա ամեն ինչ հասկացավ։

Ծերունին զգուշորեն հանեց թևնոցը և փաթաթեց թաշկինակի մեջ։

— Անմիջապես գնա բժշկի և ոստիկանություն, — ասաց նա։ — Եվ այլևս երբեք սա չկրես։

Աննան լուռ գլխով արեց։

Նստած էր նստարանին՝ սեղմելով դողացող մատները, և հասկանում էր, որ հենց նոր հրաշքով ողջ մնաց։ 🙏