Հղիությանս առաջին ամիսները քիչ էր մնում կոտրեին ինձ։ 😱
Սրտխառնոցը չէր անցնում։ Մարմինս թուլությունից հյուծվել էր, իսկ գիշերները վերածվել էին անհանգիստ քնի պատառիկների։
Եվ կարծես դա բավական չէր, ապրում էի սկեսուրիս հետ նույն հարկի տակ, ով, կարծես, որոշել էր անտանելի դարձնել յուրաքանչյուր օրս։
Ամեն առավոտ սկսվում էր նույն կերպ։
Քննադատություն՝ նախաճաշից առաջ։ Ծաղրանք՝ կեսօրին։ Մեղադրանքներ՝ մայրամուտից առաջ։
Եվ հենց փորձում էի պաշտպանվել, անմիջապես վազում էր ամուսնուս մոտ՝ իրեն զոհ ներկայացնելով։ Սառնասրտորեն հիշեցնում էր, որ սա իր տունն է, իսկ մենք ընդամենը հյուրեր ենք, որոնց ցանկացած պահի կարող է դուրս շպրտել։ 😢
Այդ գիշեր գրեթե չէի քնել։
Առավոտյան ժամը 5-ի սահմաններում, երբ կոպերս վերջապես ծանրացան, մի ձայն դանակի պես կտրեց լռությունը։
— Վե՛ր կաց։ Սոված եմ։
Զգացի շնչառությունը ականջիս մոտ։
— Մի բան պատրաստի՛ր,– կտրուկ ասաց նա։– Թե չէ ամբողջ օրը մակաբույծի պես պառկած ես մնալու։
Երեսս շրջեցի դեպի բարձը՝ աչքերս ամուր փակելով ու զսպելով կոկորդս այրող արցունքները։
— Մա՛մ,– շշնջացի դողացող ձայնով,– իսկապես ինձ վատ եմ զգում։ Ամբողջ գիշեր վատ եմ եղել…
Ծիծաղեց՝ կարճ, դաժան ու արհամարհական։
— Բողոքներդ քեզ պահի՛ր,– կոպտեց նա։– Իմ ժամանակ կանայք ծննդաբերում էին առանց նվնվալու։ Մեզ ոչ ոք չի փայփայել։
Ստիպված վեր կացա։
Կանգնած էի խոհանոցում՝ գունատ ու դողացող ձեռքերով։ Ստիպում էի ինձ նախաճաշ պատրաստել, մինչ ստամոքսս ոլորվում էր։
Եվ ամանեղենի զրնգոցի ու ձեթի հոտի արանքում ներսումս ինչ-որ բան կոտրվեց… լուռ, բայց վերջնականապես։
Այդ պահին հասկացա ճշմարտությունը.
Այսպես շարունակել չէի կարող։
Նրա դաժանությանը հանդուրժելն այլևս տարբերակ չէր։
Եթե ուզում էր իշխել այս տանը վախի ու նվաստացման միջոցով…
…ուրեմն ինձ պլան էր պետք։ Մի պլան, որը վերջապես կհիշեցներ լկտի սկեսուրիս, որ նույնիսկ համբերությունն ունի սահման։ 😈
Այդ գիշեր, երբ բոլորը քնած էին, բարձրախոսով ձայնագրություն միացրի՝ ցածր շշուկներ, երեխայի լաց, հառաչանքներ։ Ձայնն այնքան ցածրացրի, որ թվար, թե հեռվից է գալիս։
Առաջին րոպեներին ոչինչ տեղի չունեցավ։ Հետո լսեցի կողքի սենյակի մահճակալի ճռռոցը. սկեսուրս արթնացել էր։
Տանը լռություն էր տիրում, բայց խոհանոցից նա լսեց կանացի մեղմ շշուկ։ Թվում էր՝ ինչ-որ մեկը լալիս է։ Սկեսուրս լարված լսում էր, բայց ձայնը մարեց։ Որոշեց, որ երազ է տեսել։
Րոպեներ անց կրկին լաց լսվեց, հետո խշշոց, ապա՝ տղամարդու հազիվ լսելի ձայն։ Սկեսուրս վեր թռավ տեղից՝ սիրտը թրթռալով։
— Ո՞վ կա այդտեղ,– գոռաց նա։
Պատասխան չկար։ Միայն թույլ թակոց պատին, և նորից լռություն։
Մինչև առավոտ աչք չէր փակել։
— Գիշերը խոսակցության ձայն չլսեցի՞ր,– առավոտյան հարցրեց ինձ՝ վախեցած աչքերով։
Անմեղ ժպտացի.
— Ոչ, մա՛մ, ամբողջ գիշեր գիրք եմ կարդացել, բայց ձայներ չեն եղել։ Երևի երազ եք տեսել։
Հաջորդ գիշեր ամեն ինչ կրկնվեց։ Շշուկներ, թակոցներ, երեխայի խուլ լաց։
Սկեսուրս սկսեց խաչակնքել ու աղոթքներ մրմնջալ։ Կարծում էր՝ հանգուցյալ ամուսինն է հետևից եկել։
Լուսադեմին դողացող ձեռքերով մոտեցավ ինձ։
— Այլևս չեմ դիմանում, տանն ինչ-որ բան է կատարվում…
Հանգիստ նայեցի նրան ու ցածր ձայնով ասացի.
— Գուցե Աստված պատժո՞ւմ է ձեզ։ Գուցե արժե մի փոքր ավելի բարի լինե՞լ մյուսների հանդեպ։ 🙏
Դրանից հետո նա փոխվեց։
Այլևս չէր գոռում, չէր կշտամբում և չէր արթնացնում առավոտյան։ Ընդհակառակը, թեյ էր բերում ու հարցնում որպիսությունս։
Իսկ գիշերները տանը կատարյալ լռություն էր տիրում։ Ձայներն անհետացան… որովհետև ես անջատեցի բարձրախոսը։ 🤫
Առավոտյան ժամը 6-ին սկեսուրը քաշեց հղի հարսի վրայից վերմակն ու կտրուկ ասաց. «Վե՛ր կաց, ծույլի՛կ: Սոված եմ, ինչքա՞ն ես մտադիր պառկած մնալ»: Նա գաղափար անգամ չուներ, թե ինչ է բերելու հաջորդ օրը
Նա չգիտեր միայն մեկ բան… որ հաջորդ օրն ամեն ինչ փոխվելու էր։
Հղիությունն արդեն իսկ մարմինս վերածել էր ռազմադաշտի։ 😩
Անվերջ սրտխառնոց։ Ճնշող հոգնածություն։
Անքուն գիշերներ, երբ նույնիսկ շնչելն էր ծանր թվում։
Եվ այդ ամենին գումարած՝ նա էր։
Միշտ հետևում էր, քննադատում ու սպասում ցանկացած առիթի՝ ինձ նվաստացնելու համար։
Ամեն առավոտ գալիս էր վիրավորանքներով, որոնք քողարկված էին որպես «խորհուրդ»։
Ինքնապաշտպանության յուրաքանչյուր փորձ նույն ավարտն էր ունենում։
Վազում էր ամուսնուս մոտ, իրեն զոհ ներկայացնում ու սպառնում դուրս շպրտել մեզ տնից։ 😢
Այդ գիշեր գրեթե չէի քնել։
Առավոտյան ժամը 5-ի սահմաններում, երբ հոգնածությունից վերջապես աչքերս փակվում էին, նրա ձայնը դանակի պես կտրեց խավարը։
— Վե՛ր կաց։ Հիմա՛։ Սոված եմ։
— Գնա՛ ուտելիք սարքի։ Թե՞ պլանավորում ես մակաբույծի պես ամբողջ օրը քնել։
Երեսս շրջեցի դեպի բարձը՝ կծելով շրթունքս, որպեսզի լաց չլինեմ։
— Մա՛մ… ինձ լավ չեմ զգում,– շշնջացի ես։– Ամբողջ գիշեր վատ եմ եղել…
Նա սառը ծիծաղեց։
— Պահի՛ր արդարացումներդ։ Իմ ժամանակ կանայք առանց նվնվալու էին ծննդաբերում։ 😡
Ամբողջ պատմությունը առաջին մեկնաբանությունում։ 👇
🔷ՀՂՈՒՄԸ ՔՈՄԵՆԹՈՒՄ🧐⬇️
