😢 ԻՆՔՆԱԹԻՌՈՒՄ ԿԻՆԸ ՀԵՏ ԳՑԵՑ ՆՍՏԱՏԵՂԸ ԵՎ ՃԶՄԵՑ ՈՏՔԵՐՍ… ԵՍ ՈՐՈՇԵՑԻ ՆՐԱՆ ՔԱՂԱՔԱՎԱՐՈՒԹՅԱՆ ԴԱՍ ՏԱԼ

Հանգիստ թռչում եմ, տեղս պատուհանի մոտ է, մտածում եմ՝ մեկուկես ժամվա թռիչք է, ամեն ինչ նորմալ կլինի։ Դիմացս նստած է մի կին՝ բավականին թմբլիկ, ծաղկավոր վերնազգեստով։ Հենց ինքնաթիռը պոկվեց գետնից, նա, առանց նայելու, կտրուկ հետ գցեց իր նստատեղը։

Ես «ախ» արեցի, որովհետև ծնկներս սեղմվեցին նստատեղի տակ։

— Ներեցեք, — ասում եմ քաղաքավարի՝ առաջ թեքվելով, — կարո՞ղ եք մի փոքր բարձրացնել թիկնակը։ Ինձ շատ նեղ է։

Նա նույնիսկ գլուխը չթեքեց. — Ինձ այդպես է հարմար։

Մի քանի վայրկյան մարսում եմ պատասխանը, փորձում եմ շարժել ոտքերս՝ անհնար է։ Որոշում եմ, որ սա այսպես չեմ թողնի։ Սեղմում եմ բորտուղեկցորդուհու կանչի կոճակը։

Մոտենում է համազգեստով աղջիկը. — Ինչո՞վ կարող եմ օգնել։

— Հասկանո՞ւմ եք, — բացատրում եմ, — դիմացի ուղևորը նստատեղն այնպես է հետ գցել, որ ոտքերս սեղմվել են։ Ես նույնիսկ շարժվել չեմ կարողանում։

Բորտուղեկցորդուհին քաղաքավարի թեքվում է դեպի կինը. — Ներեցեք, բայց գուցե դուք կարողանայիք մի փոքր բարձրացնել նստատեղը, որպեսզի հարևանին ավելի հարմար լինի։

Կինը շրջվում է այնպիսի տեսքով, կարծես ես անձամբ փչացրել եմ նրա արձակուրդը. — Մեջքս ցավում է։ Ես վճարել եմ տեղի համար, նշանակում է՝ կարող եմ նստել այնպես, ինչպես ուզում եմ։

Բորտուղեկցորդուհին ակնհայտորեն զսպում է իրեն, որպեսզի աչքերը չոլորի. — Մենք խնդրում ենք հաշվի առնել բոլոր ուղևորների հարմարավետությունը։

Ի պատասխան՝ կինը դանդաղ, ցուցադրական հոգոցով, բարձրացնում է նստատեղը մի քանի սանտիմետր։

— Գո՞հ եք, — նետում է նա ուսի վրայից։

— Դե, ոտքերս դեռ նորից չեն աճել, բայց արդեն լավ է, շնորհակալություն, — ժպտում եմ ես։

Նա փնչացրեց, իսկ բորտուղեկցորդուհին հազիվ նկատելի աչքով արեց ինձ ու գնաց։

Առաջին «գրոհից» մոտ երեսուն րոպե անց ես արդեն գրեթե թուլացել էի։ Եվ ահա՝ բա՛մփ։ Նրա նստատեղը նորից թռչում է հետ։ Ծնկներս կրկին մամլիչի տակ են։

— Լո՞ւրջ, — բարձրաձայն ասում եմ ես, բայց նա անգամ չշարժվեց։

Այստեղ հասկացա՝ դիվանագիտությունն այլևս չի գործում։ Որոշեցի գործել և վրեժ լուծել այդ լկտի, կոպիտ կնոջից։ Ահա թե ինչ արեցի 👇 👇

Դանդաղ, անմեղ տեսքով, իջեցրի սեղանիկը, հանեցի տոմատի հյութով պլաստիկ բաժակը (հենց այդ պահին ըմպելիքներ էին բաժանում), դրեցի այն եզրին՝ ճիշտ նրա թիկնակի տակ։ 🥤

Նստած ենք։ Մոտ հինգ րոպե լռություն։ Հետո նա մի փոքր շարժվում է, և… շր՛խկ։ Հյութը թռչում է նրա սպիտակ պայուսակի վրա, որը դրված էր կողքին, և մի փոքր էլ՝ վերնազգեստին։

Նա կտրուկ վեր է կենում, շրջվում. — Սա ի՞նչ է։

— Վա՛յ, — մեծացնում եմ աչքերս։ — Ներեցեք, դուք այնքան անսպասելի շարժվեցիք… Սեղանիկը փոքր է, տեսնո՞ւմ եք, ես զգուշացնում էի՝ նեղ է։

Նա կանգնում է, վրդովված թափահարում ձեռքերը. — Բորտուղեկցորդուհի՛։ Այստեղ ինձ կեղտոտեցին։

Մոտենում է նույն աղջիկը. — Ի՞նչ է պատահել։

— Ես պարզապես նստած հյութ էի խմում, իսկ իմ դիմացի նստատեղը… դե, ինքնիրեն հետ եկավ, և… — ձեռքով ցույց եմ տալիս հետքը։ — Երևի ֆիզիկա է։

Բորտուղեկցորդուհին ակնհայտորեն հասկանում է, թե ինչ է կատարվում, բայց քարե դեմքով ասում է. — Եկեք ինձ հետ, ես ձեզ անձեռոցիկներ կտամ։ Եվ, խնդրում եմ, համոզվեք, որ նստատեղի թիկնակը ֆիքսված է։

Կինը լուռ մաքրում է պայուսակը, իսկ նստատեղը… մինչև թռիչքի վերջը մնաց ուղղահայաց դիրքում։