Հարսանիքի ժամանակ ավագ քույրս ինձ հրեց ու գցեց լողավազանը, քանի որ իրեն թվաց, թե ես ավելի գեղեցիկ տեսք ունեմ, քան ինքը։ Հյուրերը ծիծաղում էին ու ծափահարում՝ կարծելով, թե դա կատակ է, բայց ես ոտքի կանգնեցի ու արեցի մի բան, ինչից բոլորը շոկի ենթարկվեցին։
Ավագ քրոջս հարսանիքի ժամանակ մտքովս անգամ չէր անցնի, որ այդ օրն ինձ համար ստորացմամբ կավարտվի։
Ամառանոցի այգին ողողված էր ծաղիկներով, հյուրերը ծիծաղում էին, երաժշտություն էր հնչում, իսկ սպիտակ կամարները փայլում էին արևի տակ։ Քույրս՝ հարսնացուն, կանգնած էր շատրվանի մոտ՝ շլացուցիչ սպիտակ զգեստով ու դեմքին սառը ժպիտով։
Նկատեցի, որ նա չափազանց երկար է նայում ինձ։ Նրա հայացքում ուրախություն չկար, այլ միայն չարություն… Սառը, խայթող չարություն։
Երբ հյուրերի ուշադրությունը շեղվեց, ամեն ինչ տեղի ունեցավ վայրկյանների ընթացքում։
Կտրուկ հարված մեջքիս, և աշխարհը շուռ եկավ։ Ես թռա առաջ՝ դեմքով դեպի ջուրը։ 💦
Շրխկոց, ցայտեր, սառնություն… Վարդագույն զգեստս վայրկենապես ծանրացավ, մազերս կպան դեմքիս։ Լսեցի ծիծաղ։ Ծափահարություններ։ Ինչ-որ մեկը որոշեց, որ դա «կատակ» էր կամ «էֆեկտիվ համար»։ 👏
Քույրս կանգնած էր շատրվանի մոտ ու վերևից նայում էր ինձ։
— Զոհի կերպար մի՛ ընդունիր, — բարձր ասաց նա։ — Դու ուղղակի չափից շատ էիր ջանում ինձանից գեղեցիկ երևալ։ Սա Ի՛Մ հարսանիքն է։
Հյուրերն ավելի բարձր ծիծաղեցին։
Ես դանդաղ դուրս եկա ջրից։ Թրջված, ստորացված, դողացող, բայց չկոտրված։ Հանգիստ նայեցի նրան։ Առանց գոռոցի։ Առանց արցունքների։
Եվ այդ պահին արեցի մի բան, ինչից բոլոր հյուրերն ու քույրս սարսափահար եղան։
— Դու միշտ վախենում էիր, որ ես քեզանից լավը կլինեմ, — ցածրաձայն ասացի ես։ — Նույնիսկ այսօր։
Ծիծաղը սկսեց մարել։
Հետո կտրուկ շրջվեցի, հանեցի հեռախոսս ու հավաքեցի համարը։ 📱
— Արի։ Հիմա։ Տար ինձ այստեղից, — նյարդային ասացի ես։ — Այո, հենց հիմա։
Տասը րոպե անց դարպասների մոտ կանգնեց մի շքեղ սև մեքենա։ Թանկարժեք, փայլուն՝ խորթ այս ամբողջ ֆարսին։ 🚘
Մեքենայից դուրս եկավ բարձրահասակ, ինքնավստահ մի տղամարդ՝ այն միլիոնատերը, իմ ապագա ամուսինը, որի մասին պատմել էի հարազատներիս, բայց նրանք չէին հավատում։
Նա լուռ նայեց ինձ՝ թրջվածիս, մարմնիս կպած զգեստով, հետո հայացքն ուղղեց քրոջս։
Ես բռնեցի զգեստիս փեշը և քայլեցի դեպի մեքենան։ Ելքի մոտ շրջվեցի, քմծիծաղ տվեցի ու բարձր ասացի.
— Ես ոչ միայն քեզանից գեղեցիկ եմ… Իմ ամբողջ կյանքն է քոնից լավը։ Իսկ դու միշտ այդպես չար կմնաս։
Եվ կողքով անցնելիս ես դիտմամբ ուսով հրեցի նրան։
Սպիտակ զգեստով քույրս ընկավ, բայց արդեն ոչ թե շատրվանի մեջ, այլ ցեխի, որը գոյացել էր շուրջբոլորը թափված ջրից ու շամպայնից։ 😱
Վարդի սպիտակ թերթիկները խառնվեցին սև հողին։
Ես ու ընկերս հեռացանք։ Երաժշտությունն այլևս չմիացրին։ Ոչ ոք էլ չէր ծիծաղում։ Իսկ քույրս ստացավ այն դասը, որից ամենաշատն էր վախենում։ Նրան տանջում էր նախանձը։
