ՀԱՐՍԱՆԻՔԻՍ ԳԻՇԵՐԸ ՍՏԻՊՎԱԾ ԷԻ ՄԱՀՃԱԿԱԼՍ ԶԻՋԵԼ ՍԿԵՍՈՒՐԻՍ, ՔԱՆԻ ՈՐ ՆԱ ՀԱՐԲԱԾ ԷՐ, ԻՍԿ ՀԱՋՈՐԴ ԱՌԱՎՈՏՅԱՆ ՍԱՎԱՆԻՆ ՄԻ ԲԱՆ ՀԱՅՏՆԱԲԵՐԵՑԻ, ԻՆՉԸ ԼԵԶՈՒՍ ԿԱՊ ԳՑԵՑ… 😱

Հարսանիքիս գիշերը ես իմ մահճակալը զիջեցի սկեսուրիս։

Նա հարբած էր. այնքան հարբած, որ ոտքի վրա չէր մնում, լեզուն կապ էր ընկնում, և նա կառչում էր միջանցքի պատերից։

— Ես չեմ կարող բազմոցին քնել, — կտրուկ ասաց նա։ — Մեջքս։

Ամուսինս տատանվեց. — Մա՛մ, սա մեր…

— Հոգ չէ, — արագ ասացի ես՝ ստիպողաբար ժպտալով։ — Ես հյուրասենյակում կքնեմ։

Կոնֆլիկտ չէի ուզում։ Այն էլ՝ ամուսնությանս առաջին գիշերը։

Նա զգեստով ու կոշիկներով փլվեց մահճակալին։

Դուռը փակեցի ու քնեցի շատ թեթև, անհանգիստ, սիրտս տեղը չէր։

Հաջորդ առավոտյան շուտ արթնացա։

Տանը լռություն էր։

Գնացի մեր ննջասենյակ՝ իրերս վերցնելու։

Հենց այդ պահին էլ տեսա դա։

Ինչ-որ մուգ ու կպչուն բան էր քսված սպիտակ սավանին։

Սկզբում ուղեղս հրաժարվում էր ընկալել տեսածս։

Մոտեցա։

Հոտը խփեց քթիս։

Ձեռքերս սկսեցին դողալ։

Դա շպար չէր։ Գինի չէր։

Արյուն էր։ 🩸

Չորացած։ Անհավասար։ Կարծես մեկը ձեռքերը սրբած լիներ կտորի վրա։

Սիրտս թրթռում էր կրծքավանդակիս մեջ։

— Մա՞րկ, — կանչեցի ես, ձայնս հազիվ էր դուրս գալիս։

Ամուսինս հայտնվեց դռան մոտ՝ դեռ կիսաքուն։

— Ի՞նչ է պատահել։

Մատնացույց արեցի։

Նրա դեմքի գույնը գցեց։

— Դա… դա անհնար է, — շշնջաց նա։

Հետո լսեցինք ձայնը միջանցքի վերջից։

Լոգարանի դուռը ճռռոցով բացվեց։

Մայրը դանդաղ դուրս եկավ։

Նա… լավ տեսք ուներ։

Չափազանց լավ։

Հանգիստ։ Պարզ հայացքով։ Սթափ։

Նա հայացք գցեց մահճակալին ու թեթևակի ժպտաց։

— Օ՜, — անփույթ ասաց նա։ — Գտա՞ր։

Սիրտս փորս ընկավ։

— Ի՞նչը գտա, — հարցրի ես։

Նա գլուխը թեքեց. — Դու իրոք կարծում էիր, թե անցած գիշեր ես հարբա՞ծ էի։

Մարկը առաջ եկավ. — Մա՛մ, ի՞նչ ես խոսում։

Նա նայեց որդուն սուր հայացքով։

— Պետք է իմանայի, — ասաց նա, — արդյոք նա արժանի՞ է այս ընտանիքին։

Սարսուռ անցավ մարմնովս։ — Ի՞նչ ես արել դու։

Նա ուսերը թոթվեց. — Փոքրիկ փորձություն։

Ես հետ քաշվեցի։ — Դա արյուն է։

— Այո, — հանգիստ ասաց նա։ — Իմն է։

Մարկը ապշած նայեց նրան։ — Դու քեզ վնասե՞լ ես։

Նա ժպտաց։ — Հազիվ նկատելի։ Բայց վախը բացահայտում է մարդու էությունը։

Նա շրջվեց դեպի ինձ։

— Դու չգոռացիր, — ասաց նա։ — Ոստիկանություն չկանչեցիր։ Որդուս չմեղադրեցիր։

Կոկորդս սեղմվեց։ — Դա նորմալ չէ։

Նա մոտեցավ։

— Ամուսնությունն էլ նորմալ չէ, — մեղմ ասաց նա։ — Այն տոկունություն է։

Մարկը պայթեց։ — Սա հիվանդություն է։ Քեզ բուժում է պետք։

Նա ցածրաձայն ծիծաղեց։

— Օ՜, սիրելի՛ս, — ասաց նա՝ որդու կողքով անցնելով, — ես դեռ նոր էի սկսում։

Այդ կեսօրին հավաքեցի պայուսակս։

Երեկոյան ես արդեն չկայի։

Մարկը հարյուր անգամ զանգեց։

Մեկ անգամ պատասխանեցի։

— Ես քե՛զ հետ եմ ամուսնացել, — ասացի։ — Ոչ թե նրա։

Նա չվիճեց։

Չէր կարող։

Շաբաթներ անց հարևանուհին զանգեց։

Ասաց, որ սկեսուրիս շտապօգնությամբ տարել են։ Ինքնավնասում։ Հոգեբուժական զննում։

Երբ անջատեցի հեռախոսը, նայեցի ամուսնական մատանուս։

Հետո հանեցի այն։

Որովհետև ինչ էլ որ այդ կինը փորձում էր ստուգել այդ գիշեր…

Նրան հաջողվեց։

Նա ինձ ճշգրիտ ցույց տվեց, թե ինչ ընտանիք եմ հարս գնացել։

Եվ ես հեռացա, քանի դեռ հաջորդ «թեստը» ավելի վատը չէր եղել։ 🙏