😱 ՀԱՐԵՎԱՆՍ ԳՈՌԱՑ. «ՏԱՆԴ ՄԵՋ ԱՄԲՈՂՋ ԳԻՇԵՐ ԱՂՄՈՒԿ ԷՐ»։ ԵՍ ԹԱՔՆՎԵՑԻ ՄԱՀՃԱԿԱԼԻ ՏԱԿ ԵՎ ՏԵՍԱ... 😨

Երբ վերադարձա եռօրյա գործուղումից, հարևանուհիս սկսեց գոռգոռալ ինձ վրա հենց այն պահին, երբ իջա մեքենայից։

— Հաջորդ անգամ ձայնդ կտրի՛ր, — կոպտեց նա, — Ամբողջ գիշեր տանիցդ աղմուկ էր գալիս։

Ես թարթեցի աչքերս։

— Ի՞նչ։

Նա խաչեց ձեռքերը։

— Թխկթխկոց։ Քայլեր։ Ձայներ։ Կեսգիշերից մինչև առավոտ։

— Դա անհնար է, — ասացի ես՝ ստիպված ծիծաղելով, — Տանը ոչ ոք չի եղել։ Ես մենակ եմ ապրում։

Նրա դեմքի արտահայտությունը փոխվեց։ Զայրույթն անհետացավ։ Մնաց շփոթմունքը։

— Դե… — մրմնջաց նա՝ հետ քաշվելով, — այնտեղ մեկը կար։

Նա հեռացավ, նախքան կհասցնեի ևս մեկ բառ ասել։

Այդ գիշեր ես աչք չփակեցի։

Ստուգեցի յուրաքանչյուր սենյակ։ Յուրաքանչյուր փական։ Յուրաքանչյուր պատուհան։

Ոչինչ տեղաշարժված չէր։ Ոչինչ կոտրված չէր։

Եվ, այնուամենայնիվ, օդի մեջ զգացվում էր… կարծես մեկը հետևում էր։

Հաջորդ առավոտ ես ձևացրի, թե գնում եմ աշխատանքի։

Կողպեցի դուռը։ Գործի գցեցի մեքենան։ Շրջան կատարեցի թաղամասով։

Հետո ես վերադարձա։

Լուռ։

Դուռը փակեցի հետևիցս և ուղիղ գնացի ննջասենյակ։

Սիրտս թնդում էր, երբ սողոսկեցի մահճակալի տակ՝ հեռախոսս սեղմելով կրծքիս։ Փոշին կպչում էր հագուստիս։ Իմ պառկած տեղից հիանալի երևում էր ննջասենյակի դուռը։

Ես սպասեցի։

Անցավ մեկ ժամ։ Հետո՝ երկուսը։

Հենց այն պահին, երբ սկսեցի ինձ հիմարի պես զգալ…

Մուտքի դուռը բացվեց։

Դանդաղ։

Միջանցքում արձագանքեցին քայլերը։

Ոչ թե շտապող։ Ոչ թե զգույշ։

Հանգիստ։ Տանտիրոջ պես։

Արյունս սառեց երակներումս։

Ննջասենյակի դուռը ճռաց։

Ինչ-որ մեկը ներս մտավ։

Ես սկզբում տեսա նրա ոտքերը։

Բոբիկ ոտքեր։

Նրանք անցան սենյակով և կանգնեցին ուղիղ մահճակալի կողքին։

Ես փակեցի բերանս ձեռքով, որպեսզի չճչամ։

Հետո այդ մարդը խոսեց։

Մեղմ։

Գրեթե սիրով։

— Կարող ես դուրս գալ, — ասաց ձայնը։

Դա իմ ձայնն էր։

Նույն տոնայնությունը։ Նույն ռիթմը։ Նույն շունչը բառերի արանքում։

Սիրտս այնքան ուժեղ էր խփում, որ մտածեցի՝ հիմա կմատնի ինձ։

Մարդը կքանստեց։

Եվ մահճակալի տակի նեղ արանքից…

Ես տեսա իմ սեփական դեմքը, որը նայում էր ինձ։

Նույն աչքերը։ Նույն սպին կզակի վրա։ Նույն ժպիտը, որը ես ամեն առավոտ փորձում էի հայելու առաջ։

Բացառությամբ այն բանի, որ իմ այս տարբերակը կարծես… թեթևացած լիներ։

— Մտածում էի՝ երբ գլխի կընկնես, — շշնջաց նա։

Նրա հետևում դանդաղ բացվեց պահարանի դուռը։

Եվ իմ ներսում ինչ-որ բան փոխվեց։

Որովհետև հանկարծ ես հասկացա, թե ինչու էր տանը աղմկոտ։

Ինչու էր հարևանը զայրացած։

Ինչու փականները երբեք կոտրված չէին։

Ես մենակ չեմ եղել։

Մենք ուղղակի հերթափոխով էինք ապրում։

😱 ՀԱՐԵՎԱՆՍ ԳՈՌԱՑ. «ՏԱՆԴ ՄԵՋ ԱՄԲՈՂՋ ԳԻՇԵՐ ԱՂՄՈՒԿ ԷՐ»։ ԵՍ ԹԱՔՆՎԵՑԻ ՄԱՀՃԱԿԱԼԻ ՏԱԿ ԵՎ ՏԵՍԱ… 😨

«Երբ գործուղումից տուն վերադարձա, հարևանուհիս գոռաց վրաս. «Տանդ մեջ ամբողջ գիշեր աղմուկ էր»։ Ես ասացի նրան. «Տանը մարդ չկա»։ Հաջորդ օրը ես ձևացրի, թե գնում եմ աշխատանքի և թաքնվեցի մահճակալի տակ։ Ժամեր անց, երբ լսեցի, որ մեկը մտավ սենյակ, ապշած էի՝ տեսնելով…»