— Որտե՞ղ է բուժքույր Կլարան։ Մենք անպայման պետք է տեսնենք նրան, — գոռում էր զինվորականը՝ զայրացած ու բարձրաձայն։ 😱😱😱
Ես նոր էի ավարտել երկար ու հյուծիչ գիշերային հերթափոխս, երբ հանկարծ տարօրինակ ձայն լսվեց։ Շտապող ոտնաձայներ, հուզված շշուկներ ու շփոթմունք, որը լցրեց օդը։
Ամենից շատ ինձ անհանգստացրեց այն, որ լսեցի անունս․ կարծես ինչ-որ մեկը կանչում էր ինձ ամեն կողմից։ 😱
Հետաքրքրված, բայց և մի փոքր վախեցած՝ բարձրացրի գլուխս ու տեսա միջանցքով դեպի ինձ եկող զինվորականների խմբին։
Վախը պատեց ինձ։ Ովքե՞ր են նրանք։ Ինչո՞ւ են այդպես շտապում դեպի ինձ։ 😱
Սիրտս սկսեց ավելի արագ բաբախել, իսկ մտքերս խառնվեցին իրար։ Բայց միաժամանակ տարօրինակ դեժավյուի զգացում ունեցա, կարծես ծանոթ լինեի այս տեսարանին, բայց չէի հասկանում՝ ինչու։
Երբ նրանք մոտեցան, նրանցից մեկը՝ բարձրահասակ ու ազդեցիկ մի տղամարդ, զայրացած նայեց ուղիղ աչքերիս, և սառսուռ անցավ մարմնովս։ Այն, ինչ նա ասաց, ցնցող էր։ 😱😱😱
Երբ նա վերջապես մոտեցավ ինձ, ջերմ ժպտաց։
Հետո, ի մեծ զարմանս ինձ, ձեռքը մեկնեց ու հանգիստ, բայց երախտագիտությամբ լի ձայնով ասաց․
— Մենք եկել ենք շնորհակալություն հայտնելու Ձեզ, քո՛ւյր։ Ձեր շնորհիվ մեր ընկերը ողջ մնաց։ Դուք նրա կողքին էիք, երբ նա դրա կարիքն ամենաշատն ուներ։
Ես մի պահ քարացա՝ փորձելով հասկանալ նրա ասածը։
Զինվորականը շարունակեց՝ բացատրելով, որ ծառայության ընթացքում վիրավորված իրենց ընկերոջը հիվանդանոց էին տեղափոխել հենց իմ հերթափոխի ժամանակ։
Նրանց ընկերը ծանր վնասվածքներ էր ստացել, բայց իմ արագ ու գրագետ գործողությունների շնորհիվ հաջողվել էր կայունացնել վիճակը, նախքան ուշ կլիներ։
Ինձ համակեցին բազմաթիվ զգացմունքներ՝ զարմանք, երախտագիտություն, բայց նաև հսկայական թեթևություն։
Ես միշտ իմացել եմ, որ յուրաքանչյուր կյանք թանկ է, բայց գիտակցումը, որ իմ գործողություններն իսկապես փոխել են մարդու ճակատագիրը, հոգուս խորքը ցնցեց։ 😢
Խմբի մյուս անդամները, բոլորը զինվորական համազգեստով, լուռ գլխով արեցին՝ երախտագիտությամբ ժպտալով։
Ես բուժքրոջ իմ մասնագիտությունը միշտ կոչում եմ համարել, բայց այդ պահին իսկապես հասկացա, թե ինչ ազդեցություն կարող են ունենալ որոշումներս։
Ես կյանք էի փրկել։ Եվ դա ավելին էր, քան պետք էր՝ երկար գիշերային հերթափոխից հետո բավարարվածություն զգալու համար։ 🙏
Հետո խումբը շրջվեց, որպեսզի հեռանա, բայց զինվորներից մեկը դավադիր աչքով արեց ու ասաց․
— Դուք իսկական հերոս եք, նույնիսկ առանց համազգեստի։ Եվս մեկ անգամ շնորհակալություն, քո՛ւյր։
Նրանք հեռացան միջանցքով, իսկ ես մնացի կանգնած՝ ապշած ու խորը խոնարհումով լցված։ Մտածում էի այն պահի մասին, երբ պարզապես իմ գործին նվիրված լինելու շնորհիվ օգնեցի փրկել մի կյանք։ ❤️
