😱 ԱՇԽԱՏԱՆՔԻ ԷԻ, ԵՐԲ 2 ՏԱՐԵԿԱՆ ԱՂՋԻԿՍ ԶԱՆԳԵՑ ՈՒ ԽՆԴՐԵՑ ՇՏԱՊ ՏՈՒՆ ԳԱԼ. «ՊԱՊԱՆ ԻՆՁ ՆԵՂԱՑՆՈՒՄ Է» 😱

Ժամը արդեն երեկոյան ինն էր, իսկ ես դեռ հաշվետվության վրա էի աշխատում։ Ժամկետները սեղմում էին, ղեկավարությունը՝ նյարդայնանում, ստիպված էի մնալ։ Աղջիկս մնացել էր ամուսնուս հետ։ Վստահ էի, որ հրաշալի ժամանակ են անցկացնում… մինչև հեռախոսս զանգեց։

Էկրանին ամուսնուս համարն էր։ Վերցրի՝ սպասելով լսել սովորական «Դե ե՞րբ ես գալիս», բայց դրա փոխարեն լսեցի բարակ, հեկեկացող ձայն.

— Մամ, ե՛ս եմ…

— Հա, կյանքս, ի՞նչ է պատահել։ Ինչո՞ւ չես քնել։ Պապան ո՞ւր է։

— Մամ, նա լոգարանում է։ Ես քիչ ժամանակ ունեմ…

Մարմնովս սառը սարսուռ անցավ։

— Ինչի՞ համար քիչ ժամանակ։ Ի՞նչ է կատարվում։

— Մամ, խնդրում եմ, արագ տուն արի։ Պապան ինձ նեղացնում է։ Խնդրում եմ, փրկի՛ր ինձ…

Ես արդեն լրջորեն սկսեցի հավաքվել՝ փորձելով մի ձեռքով պայուսակս փակել, մյուսով՝ բանալիներս գտնել։

— Կարո՞ղ ես բացատրել՝ կոնկրետ ի՞նչ է արել։

— Հա…

Նա խորը շունչ քաշեց, կարծես պատրաստվում էր պատմել աշխարհի ամենասարսափելի բանը։ Եվ այդ պահին աղջիկս ասաց մի բան, որից ես ուղղակի շոկի մեջ ընկա…

— Մամ… նա ստիպեց ինձ բրոկոլի ուտել… Դու չէ՞ որ գիտես՝ ոնց եմ ատում բրոկոլին։ Հինգ բաժակ ջուր եմ խմել, որ այդ զզվելի համը չզգամ։

Ես քարացա։ Իսկ հետո… ուղղակի չդիմացա։

Ծիծաղս ինքնաբերաբար պոռթկաց։

— Օ՜խ, իմ խեղճ աղջիկ… Էլ ի՞նչ է արել այդ «հրեշ» պապան։

— Նա ստիպեց ինձ լողանալ։ Լողանա՛լ, մա՛մ։ Իսկ ես չեմ ուզում լողանալ։

— Վա՜յ, ինչ դժբախտ ես դու, — արդեն ծիծաղի միջից ասացի ես։

— Եվ հետո էլ… նա ասաց, որ ես պետք է քնեմ։ Իսկ ես չեմ ուզում քնել, մինչև դու չգաս։

Ես քիչ էր մնում աթոռից ընկնեի ծիծաղից։ Աչքիս առաջ «տուժած երեխայի» կերպարն էր, ով փաթաթվել է ծածկոցի մեջ, կարծես գլոբալ ողբերգություն է վերապրել։

Հանկարծ հետին պլանում քայլեր լսվեցին։

— Ո՞ւմ հետ ես խոսում, — լսեցի ամուսնուս ձայնը։

— Ոչ մեկի՛, — արագ վրա բերեց աղջիկս ու անմիջապես անջատեց։

Այսպիսի դրամատիկ ավարտից հետո ինձ ոչինչ չէր մնում, քան գնալ տուն՝ «փրկելու» իմ նեղացած փոքրիկին… բրոկոլիից, ցնցուղից և վաղ քնելուց։

Երբեմն ինձ թվում է, որ նա դերասանական տաղանդ ունի։ Իսկ երբեմն էլ՝ որ ուղղակի ժառանգել է իմ դրամատիզմը։

Բայց, անկեղծ ասած, տուն էի գնում՝ ժպիտը դեմքիս։ 😂❤️