Կնոջը յոթ օրով գործուղման ճանապարհելուց հետո ամուսինը երջանկությունից յոթերորդ երկնքում էր։ Կինը նույնիսկ կասկած չուներ, թե ամուսինը որքան էր թաքուն ուրախանում իր մեկնելու համար։
— Ինձ մեկ շաբաթով են ուղարկում, — ասաց կինը՝ իրերը ճամպրուկի մեջ դասավորելով։ — Առանց ինձ ո՞նց ես այստեղ գլուխ հանելու։
— Կդիմանամ, իհարկե, — քթի տակ մրթմրթաց նա, բայց հոգու խորքում արդեն ազատության րոպեներն էր հաշվում։
Դեպի օդանավակայան ճանապարհին նա արդեն պատկերացնում էր, թե ինչպես է անցկացնելու այդ օրերը՝ լռություն, հանգիստ, և ամենակարևորը՝ երիտասարդ սիրուհին, որն իրենից գրեթե տասնհինգ տարով փոքր էր։ Նա վաղուց էր սպասում այն պահին, երբ հնարավոր կլիներ չթաքնվել ու գոնե մեկ շաբաթ բացահայտ ապրել նրա հետ։ 🚗
Հենց կինը գրանցումն անցավ, ամուսինը չդիմացավ ու անմիջապես զանգահարեց սիրուհուն․
— Հավաքվի՛ր։ Շուտով կգամ հետևիցդ։ Տունն ամբողջությամբ մերն է՝ ուղիղ մեկ շաբաթ։
Աղջիկը հիացմունքով համաձայնեց։ Կես ժամ անց նրանք երկուսով կանգնած էին բնակարանի դռան դիմաց։ Ամուսինը պտտեց բանալին՝ երազելով առանց վերահսկողության ու կասկածների սպասվող «մինի-կյանքի» մասին։
Բայց հենց դուռը բացվեց, երկուսն էլ քարացան։ Ներսում նրանց սարսափելի անակնկալ էր սպասում։ 😱😨
Ուղիղ հյուրասենյակի կենտրոնում կանգնած էր զոքանչը։ Գոգնոցով, շերեփը ձեռքին, կարծես երկար տարիներ այս տան տիրուհին լիներ։
— Օ՜, փեսա ջան, վերադարձա՞ր, — ուրախ բացականչեց նա՝ անգամ չնկատելով փեսայի շփոթմունքը։ — Աղջիկս խնդրեց մի շաբաթ ձեր տանը մնալ՝ մաքրել, եփել-թափել, տնտեսությունը կարգի բերել։ Ես էլ որոշեցի շուտ գալ։
Ամուսինը պապանձվել էր։ Ոչ մի բառ։ Ոչ մի ձայն։ Նա միայն փորձում էր աննկատ մարմնով ծածկել հետևում կանգնած սիրուհուն։
Բայց զոքանչն արդեն բարձրացրել էր հայացքը։ Տեսավ աղջկան։ Տեսավ նրա ճամպրուկը։ Իրավիճակը գնահատելու համար նրանից պահանջվեց ընդամենը երեք վայրկյան։
— Իսկ սա․․․ ո՞վ է, — հարցրեց նա՝ աչքերը կկոցելով։
— Սա․․․ գործընկերուհիս է։ Հա, գործընկերս։ Մենք․․․ ըըը․․․ նախագծով․․․ — սկսեց կմկմալ ամուսինը։
— Գործընկե՞ր, — վերահարցրեց զոքանչը՝ դանդաղ առաջ գալով, կարծես զոհին էր ուսումնասիրում։ — Հետաքրքիր է։ Իսկ ինչո՞ւ է քո «գործընկերը» եկել իրերով։ Այն էլ ճիշտ այն օրը, երբ աղջիկս այլ երկիր թռավ։
Սիրուհին փորձեց ավելի ուժեղ կծկվել նրա թիկունքում, բայց արդեն ուշ էր։ Զոքանչն արդեն հանում էր հեռախոսը․
— Դե վերջ, հիմա սա արագ կպարզենք։
Նա զանգահարեց աղջկան։ Կինը, որը կանգնած էր օդանավակայանում՝ նստեցման ելքի մոտ, սկզբում չէր հավատում։ Հետո խնդրեց միացնել տեսազանգը։ Տեսավ սիրուհուն, տեսավ ճամպրուկը, տեսավ մորը՝ շերեփը ձեռքին։ Եվ առանց բառերի ամեն ինչ հասկացավ։ 📱
Երկու ժամ անց կինն արդեն տանն էր։
Նա լուռ ներս մտավ բնակարան՝ նույնիսկ չնայելով ամուսնու կողմը։ Միայն սառը ասաց․
— Ես ապահարզան եմ տալիս։
Ամուսինը կանգնած էր նույն դիրքով, նույն մոխրագույն տնային շապիկով, կարծես քարացել էր ժամանակի մեջ։ Սիրուհին հապշտապ վերցրեց իրերն ու խուճապահար փախավ՝ նույնիսկ չհրաժեշտվելով։ 💔
