❤️ «Մեր տղամարդիկ»՝ պատմություն խիզախության, սիրո և ներողամտության մասին ❤️

❤️ «Մեր տղամարդիկ»՝ պատմություն խիզախության, սիրո և ներողամտության մասին ❤️

Կողքի սենյակից ուժեղ զրնգոց լսվեց։ Ուստինյան, կաթսան մի կողմ նետելով, վազեց այնտեղ։ Տղան շփոթված նայում էր ջարդուխուրդ եղած ծաղկամանին։ 🏺💥

— Այդ ի՞նչ արեցիր, — գոռաց տանտիրուհին և թաց սրբիչով հարվածեց թոռանը։

— Տա՛տ, հիմա կհավաքեմ, — տղան նետվեց դեպի բեկորները։

— Ես հիմա քեզ «կհավաքեմ», — և սրբիչը նորից իջավ տղայի մեջքին։ — Նստի՛ր մահճակալին ու տեղիցդ չշարժվես։

Տատիկը հավաքեց ապակիները, վերադարձավ խոհանոց։ Հատակին լճակ էր գոյացել, որի մեջ թափված էին կարտոֆիլները. լավ է գոնե՝ հում էին։ Հավաքեց, լվաց, դրեց վառարանի մեջ։ Նստեց ու սկսեց լաց լինել՝ մտովի նախատելով աղջկան. 😢

«Ախր ինչո՞ւ, ինչո՞ւ բոլորը նորմալ ընտանիք ունեն։ Իսկ ե՞ս… Ոչ իմ ամուսինը կա, ոչ էլ աղջկաս։ Գոնե այդպես էլ մնար։ Բայց չէ, աղջիկս գնաց քաղաք՝ կայարան, որ գլխիս բերի իր նոր՝ նախկին կալանավոր ամուսնուն։ Տեսեք-տեսեք՝ լավ մարդ է։ Երեք տարի նամակագրական կապի մեջ են եղել։ Սեր են խաղում, իսկ ինքը նրան աչքով էլ չի տեսել։ Ու հիմա նա պիտի իմ տա՞նը ապրի։ Քիչ է, որ իրեն ու թոռանս ես եմ կերակրում, հիմա էլ նրա՞ն պիտի պահեմ։ Դե ոչինչ, ես այդ փեսացուի օր ու արևը կկտրեմ։ Ինքնակամ կփախչի, հետ էլ չի նայի»։ 😤

— Տա՛տ, կարելի՞ է դուրս գնալ։

— Գնա՛, գնա՛։ Միայն թե լավ հագնվիր։ Ու գետի կողմերը չգնաս, այսօր-վաղը սառցահոսքը կսկսվի։

— Լա՛վ, տատ։

Կարծես թե եկան… Ուստինյան նայեց պատուհանից։ Այստեղից էլ երևում էր, որ դեմքն ամբողջությամբ սպիերով է պատված։ Այդ ի՞նչ է անում այս հիմար աղջիկը։ Քիչ է, որ բանտարկյալ է եղել, դեռ մի հատ էլ այսպիսի այլանդակ է։

Դուռը բացվեց։ Ներս մտան։

Ֆաինան բերել էր փեսացուին։

— Օ՜, ես հենց նրան էի սպասում, — քմծիծաղեց տեղամասային տեսուչը, որը հայտնվել էր բակում։ — Մի հատ ազատման տեղեկանքը ստուգեմ։ Համ էլ տեսնեմ՝ ինչ պտուղ է փեսադ։ 👮‍♂️

— Գնա՛։ Նրանք հենց նոր ճաշում էին։ Միայն թե իմացի՛ր՝ նա ինձ փեսա չէ ու երբեք էլ չի լինի։

Ուստինյան գնաց թոռան հետևից։ Ի՞նչ փնտրի. երեխաների հետ վազվզում էր բակում։ Բայց տուն գնալու ոչ մի ցանկություն չուներ։ Կանգնեց, մի քիչ զրուցեց հարևանուհիների հետ։ Բայց ուզես-չուզես՝ պետք է տուն մտնել։

Նայեց հսկայական կոճղերին։ Սրանք ո՞նց ջարդես։ Մտավ մառան, վերցրեց կացինն ու սկսեց ամենափոքր կոճղից տաշեղներ պոկել։ Հերթական անգամ թափահարեց կացինը, և ինչ-որ մեկի ուժեղ ձեռքը օդում բռնեց այն։ 💪

— Ուստինյա մորաքույր, տուր մի հատ ես փորձեմ։

— Փորձի՛ր, — մռայլ հայացքով նայեց փեսային։

Տղամարդը մատը քսեց կացնի սայրին, գլուխը շարժեց.

— Որևէ սրոց կգտնվի՞։

— Մտիր տնակ, այնտեղ ամուսնուս արհեստանոցն էր։

Խարիտոնը մտավ արհեստանոց, և աչքերը փայլեցին։ Ինչ ասես՝ չկար։ Միացրեց հղկող հաստոցը։ Աշխատում է։ Սրեց կացինը։ Վերցրեց նաև կողքին դրված колун-ը (փայտճեղքիչ կացինը)։ 🛠️

Դուրս եկավ ու սկսեց կոճղերը մեջտեղից կիսել։ Հետո արդեն սովորական կացնով դրանք վերածեց վառելափայտի։ Մինչև երեկո ամբողջ փայտը ջարդեց ու դասավորեց մառանում։

Զոքանչը դուրս եկավ, գլուխը տարուբերեց։ Եվ դեմքին նույնիսկ թեթև ժպիտ հայտնվեց։

— Ուստինյա մորաքույր, — ասաց փեսան, — ցանկապատի մոտ գերաններ կան։

— Չէ՛։ Բենզասղոցը փչացած է, վաղուց չի աշխատում։

— Իսկ հարևանի՞նը։

— Էլ չի աշխատի։

— Արի գնանք նրա մոտ, ես նույնից ունեմ։ Իմն էլ չի աշխատում։ Գուցե երկուսից մեկը սարքե՞մ։

Գնացին պապիկի մոտ։ Նրա սղոցը լրիվ քայքայված էր, բայց ատամնանիվն ու շղթան սարքին էին։

— Վերցրու ամբողջը, — ժպտաց Անիսիմը։

— Դե, եթե աշխատի, քո գերաններն էլ կսղոցեմ։

Իսկ հարևանը նայեց ու ասաց.

— Լսի՛ր, արի դու սրանք ջարդիր ու դասավորիր մառանում, — և երկու հատ հինգ հազարանոց մեկնեց։ 💵

Խարիտոնն արեց ամեն ինչ, ինչպես խնդրել էր այդ «գործարարը»։ Տուն վերադարձավ, փողը դրեց սեղանին.

— Ուստինյա մորաքույր, վերցրու գումարը։

Կինը գլուխը տարուբերեց, դեմքին գոհունակ ժպիտ հայտնվեց։ Գյուղում հազվադեպ են փողով վճարում. սովորաբար ուրիշ «արժույթ» է շրջանառվում։

Հաջորդ օրը Խարիտոնը զբաղվեց մոտոբլոկով։ Ժամանակն էր բանջարանոցները վարել։ Նստած էր բակում, պահեստամասերն էր զննում, երբ ներս վազեց մի տղա՝ վախեցած աչքերով։ Ճչաց.

— Մենք սառույցների վրա էինք սահում, Յարոսլավին քշեց-տարավ… նա չի կարողանում ցատկել… 🌊😱

Դուրս վազեցին և՛ Ուստինյան, և՛ աղջիկը, և բոլորով շտապեցին դեպի գետը։

Սառցաբեկորը, որի վրա կանգնած էր տղան, դանդաղ հեռանում էր ափից՝ դեպի գետի կենտրոն։ Իսկ հոսանքն ի վար այլ՝ հսկայական սառույցներ էին գալիս. երևի գետի վերին հատվածում խցանումը բացվել էր։

Ֆաինան ճչաց։

Բայց Խարիտոնն արդեն նետվել էր սառը ջուրն ու լողում էր դեպի սառցաբեկորը։ Հասավ։ Բարձրացավ վրան։ Իսկ նրանց արդեն մոտենում էր հսկայական սառցե զանգվածը։ Հիմա կճզմի… ❄️

— Լսի՛ր, Սլավի՛կ, — Խարիտոնը կռացավ տղայի մոտ։ — Դու չէ՞ որ իսկական տղամարդ ես։

— Ահա…

— Երբ մեծ սառույցը մոտենա, մենք պետք է թռչենք դրա վրա, թե չէ սա մեզ կճզմի։ Մենք ընդամենը մի քանի վայրկյան կունենանք։ Կկարողանա՞նք։ Տո՛ւր ձեռքդ։ Պատրաստվի՛ր։ Ցատկում ենք։

Խարիտոնը բռնեց տղայի ձեռքն ու բառացիորեն նետեց մյուս սառցաբեկորի վրա։ Ինքն էլ ցատկեց՝ ոտքը ուժեղ խփելով եզրին։ Տաբատը սկսեց կարմրել։ Տղան վախեցած նայում էր իր քերծված ձեռքերին։

Իսկ սառցաբեկորն արդեն գետի մեջտեղում էր, որտեղ հոսանքն ուժ էր հավաքում։ Եվ նրանց տարավ դեպի անհայտություն։

Ափից բոլորը սարսափով հետևում էին հեռացող սառույցին։

— Կկորչեն տղերքը, — նորից լսվեց մեկի ձայնը։

— Կարող է և չկորչեն, — բարձրաձայն մտորեց տեսուչը։ — Առջևում գետը կտրուկ շրջադարձ է կատարում, իսկ Խարիտոնը կարծես խելացի մարդ է։

Եվ Յուրին վազեց դեպի ափին կանգնած իր «Նիվան»։ 🚙💨

Խարիտոնը գրկել էր տղային՝ փորձելով գոնե մի փոքր տաքացնել նրան.

— Լսի՛ր, տղաս։ Մի փորձություն հաղթահարեցինք։ Հիմա մյուսն է լինելու։ Սառույցը չի կարողանա շրջանցել ցամաքի այն ելուստը, և մենք հարվածելու ենք դրան։ Շատ ուժեղ ենք հարվածելու։ Արի գնանք սառցաբեկորի մյուս ծայրը։

Ցամաքը գնալով մոտենում էր։ Հարված։ Հսկայական ուժով նրանք թռան սառույցի վրայից ու հայտնվեցին ափի խճաքարերի վրա։ 💥

— Ո՞ղջ ես, — Խարիտոնը բարձրացրեց տղային։

— Ձեռքս ցավում է, ոտքս՝ նույնպես։

— Դատարկ բան է, — ժպտաց տղամարդը։ — Մինչև հարսանիքդ կլավանա։

— Հա, բայց արյուն է գալիս…

— Դիմացի՛ր։ Պետք է դուրս գանք ճանապարհ։

— Ցավում է, — տղան տրորեց արմունկը։

— Մի՛ ճնկճնկա։ Դու տղամարդ ես։ 💪

Մի քանի րոպե անց նրանք դուրս եկան ճանապարհ։ Եվ այդ պահին շրջադարձից երևաց «Նիվան»։ Մեքենայից դուրս թռավ տեսուչը.

— Կարծես թե ողջ են, — գլխով արեց Խարիտոնը։

— Օյ, ինչ-որ դուրս չեք գալիս։ Արագ նստեք։ Գնում ենք քաղաք՝ հիվանդանոց։ 🏥

Աղջիկը պառկած էր մահճակալին ու լալիս էր։ Ուստինյան չէր հեռանում պատուհանի մոտից։ Հեռախոսի զանգը ստիպեց երկուսին էլ սթափվել։ Ֆաինան վերցրեց հեռախոսը։ Էկրանին գրված էր՝ «Տեսուչ»։

— Ի՞նչ… ի՞նչ է պատահել նրանց հետ, — գոռաց նա՝ հեռախոսը սեղմելով ականջին։

— Յարոսլավդ այստեղ նստած է՝ ամբողջովին վիրակապված ու սպեղանիով։ Հիմա կփոխանցեմ։

— Մա՛մ, — լսվեց լսափողից։

— Տղա՛ս, տղա՛ս, քեզ հետ ամեն ինչ կարգի՞ն է։

— Նորմալ է, մա՛մ։ Ես տղամարդ չե՞մ, ինչ է։

— Տեսնո՞ւմ ես, Ֆաինա, ամեն ինչ կարգին է, — լսվեց արդեն տեսուչի ձայնը։

Ուստինյան խլեց հեռախոսը աղջկա ձեռքից.

— Յուրա՛, Յուրա՛, իսկ ո՞նց է իմ փեսան։

— Կարում են նրան… Սպասիր, դուրս եկավ։

— Հա, Խարիտո՞ն, — լսվեց հեռախոսի մեջ։

— Հա, ամեն ինչ նորմալ է։

— Ուստինյա մորաքույր, ամեն ինչ կարգին է, — լսվեց տեսուչի ձայնը։ — Հիմա կբերեմ և՛ թոռիդ, և՛ փեսայիդ։

Ուստինյան թեթևացած շունչ քաշեց ու գլխով արեց աղջկան.

— Հերիք է պառկես։ Հիմա մեր տղամարդիկ կգան… սոված կլինեն, երևի առավոտից բան չեն կերել… 🙏❤️