Այդ երեկո աշնանային սառը անձրև էր տեղում։ Տղամարդը տուն էր վերադառնում, երբ ճամփեզրին լսեց խղճուկ ոռնոց։ Լապտերի տակ՝ թաց խոտերի մեջ, պառկած էր գերմանական հովվաշուն՝ նիհարած, վիրավոր, կեղտոտ մորթին մարմնին կպած։
Նա կքանստեց կողքին, զգուշորեն մեկնեց ձեռքը։ Շունը դողում էր, բայց չէր մռնչում, միայն ցածրաձայն հեկեկաց՝ կարծես օգնություն խնդրելով։ — Դիմացի՛ր, աղջի՛կս, — շշնջաց նա։ — Հիմա քեզ կտանեմ բժշկի։
Անասնաբուժական կլինիկայում, մինչ բժիշկները զննում էին կենդանուն, նրանցից մեկը խոժոռվեց. — Նա ոչ միայն վիրավոր է… նա հղի է։ — Ի՞նչ… — Տղամարդը քարացավ։ — Ժամկետն արդեն մեծ է։ Եթե այսօր չծննդաբերի, կարող է սատկել։
Նա մնաց սպասելու մինչև լուսաբաց։ Ծննդաբերական բաժանմունքի ապակու հետևում անասնաբույժները վազվզում էին, իսկ նա նստած էր պլաստիկե աթոռին՝ լսելով, թե ինչպես է դրսում նորից անձրև սկսվում։
Լուսաբացին լսվեց ծվծվոց՝ շունը ծննդաբերեց։ Բժիշկները շունչ քաշեցին, բայց գրեթե անմիջապես իրար նայեցին։ — Նայի՛ր սրանց, սրանք քոթոթներ չեն, — շշնջաց օգնականներից մեկը։
Անասնաբույժները սարսափած էին, երբ հասկացան, թե ինչ էակներ է լույս աշխարհ բերել շունը։
Ձագուկները տարօրինակ էին՝ չափազանց խոշոր նորածինների համար, երկարավուն դնչերով և սաթի պես դեղին աչքերով։ Նրանց ձայնը նման չէր քոթոթի ծվծվոցի, այլ ավելի շուտ հիշեցնում էր ցածր, խռպոտ ոռնոց։
— Սրանք մաքրարյուն շներ չեն, — ասաց անասնաբույժը՝ կռանալով ձագուկի վրա։ — Ամենայն հավանականությամբ, հայրը… գայլ է։ Տղամարդը բարձրացրեց աչքերը։ — Գա՞յլ… — Այո։ Դատելով մոր մարմնի հետքերից՝ նա, հավանաբար, անտառում է ապրել։ Պատահում է՝ վայրի գայլը զուգավորվում է շան հետ, և ծնվում են հիբրիդներ։
Շունը հոգնած բարձրացրեց գլուխն ու լիզեց ձագուկներից մեկին։ — Մեկ է՝ նրանք իր ձագերն են, — ցածրաձայն ասաց տղամարդը։
Մեկ շաբաթ անց նա հովվաշանը տարավ իր տուն։ Ձագուկներին թողեցին կենտրոնում՝ գիտնականների հսկողության տակ։ Անասնաբույժներից մեկն ասաց. — Այս փոքրիկները հազվագյուտ են։ Խելացի, ուժեղ և նվիրված։ Բայց նրանց պետք է զգույշ դաստիարակել. նրանց մեջ ապրում է վայրի բնության մի մասնիկը։
