Դուստրս անսպասելի ասաց. «Հայրի՛կ, ինձ մանկատուն տար»։ Սկզբում կարծեցի՝ կատակում է, մինչև չհասկացա պատճառը 🤫😢😨

Գործուղումից ուշ գիշերով վերադարձա։ Անասելի կարոտել էի տունս, կնոջս ու հատկապես դստերս։ Հենց բնակարան մտա, նա անմիջապես վազեց դեպի ինձ։

Այդ երեկո ամբողջ ընտանիքով ընթրեցինք։ Շուրջս հանգստություն էր, ջերմություն, իսկական ընտանեկան մթնոլորտ։

Մոտ մեկ ժամ անց կինս ասաց, որ պետք է մի պահ դուրս գա՝ ընկերուհուն պետք է տեսնի։ Ես ու դուստրս մնացինք մենակ։

Նա նստեց իմ դիմաց, պատառաքաղով խաղում էր իր մակարոնի հետ ու հանկարծ կամացուկ ասաց.

— Հայրի՛կ, ինձ մանկատուն տար։

Ես միանգամից չհասկացա, թե ինչ լսեցի։

— Ի՞նչ, — հարցրի ես՝ ժպտալով։ — Կատա՞կ ես անում։ Մայրիկն է քեզ նեղացրել։

Նա գլուխը թափահարեց։

— Ո՛չ։

Ես խոժոռվեցի։

— Բալի՛ս, բա ինչո՞ւ ես ուզում մանկատուն գնալ։

Դուստրս հայացքը բարձրացրեց։ Դեմքին չարաճճիության նշույլ անգամ չկար, միայն իր տարիքին բոլորովին ոչ բնորոշ լրջություն։

Անկեղծ ասած, մտածեցի, թե սա ուղղակի մանկական քմահաճություն է։ Բայց դստերս պատասխանից սառը սարսուռն անցավ մարմնովս 😱😲

— Որովհետև քույրիկս այնտեղ է։

Ես քարացա։

— Ի՞նչ քույրիկ։ Դու քույրիկ չունես։

— Ունեմ, հայրի՛կ։ Ես լսեցի՝ մայրիկը հեռախոսով ասում էր, որ իր աղջկան տվել է մանկատուն, որ մեզնից թաքցնի։ Նա այնտեղ մենակ է։ Ես ուզում եմ նրա հետ լինել։

Սարսուռն անցավ ողնաշարովս։ Սիրտս բախում էր քունքերիս։ Չգիտեի՝ ինչ ասել, ինչպես շնչել, ինչպես արձագանքել։

Ես ուղղակի նստել էի՝ հառաչքս դստերս, անկարող մարսելու լսածս։

Երբ կինս վերադարձավ, նրան դիմավորեցի հենց դռան մոտ։

— Մենք պետք է խոսենք, — ասացի ես խռպոտ ձայնով։

Նա հանեց բաճկոնը, նայեց ինձ ու դեմքիս արտահայտությունից, կարծես, ամեն ինչ հասկացավ։

— Դու… ամեն ինչ գիտե՞ս։

Ես լուռ գլխով արեցի։ Նա նստեց ու չէր կարողանում բառեր գտնել։ Հետո արտասվեց։

— Այո՛, դա ճիշտ է, — վերջապես ասաց նա։ — Մինչ քեզ հանդիպելը ես աղջիկ ունեի։ Ընդամենը քսան տարեկան էի։ Աղջկա հայրը լքեց, ծնողներս էլ երես թեքեցին ինձնից։ Ես մնացել էի մենակ։ Առանց փողի, առանց որևէ աջակցության։

Նա շարունակեց.

— Ստիպված եղա նրան մանկատուն տալ, որ գոնե սոված չմնար։ Կարծում էի՝ հետո նրան հետ կվերցնեմ, բայց կյանքն այլ ընթացք ստացավ։ Հանդիպեցի քեզ, ամեն ինչ փոխվեց… բայց մեղքի զգացումն այդպես էլ չանցավ։

Ես լուռ էի, ոչինչ չէի կարողանում ասել։ Ամեն ինչ ներսումս գլխիվայր շուռ եկավ։

Իմ առջև կանգնած էր այն կինը, ում սիրում էի ու իմ ընտանիքն էի համարում, բայց հիմա կարծես մեր միջև անդունդ էր բացվել։

Մի քանի րոպե անց ես մեղմորեն ասացի.

— Մենք նրան կգտնենք։

Կինս նայեց ինձ՝ չհավատալով իր լսածին։

— Իսկապե՞ս։

— Անպայմա՛ն։ Եթե քո դուստրը ողջ է, ուրեմն մենք բոլորս դեռ ամեն ինչ ուղղելու հնարավորություն ունենք։