Ինքնաթիռում կինը հետ գցեց իր նստատեղն ու ջախջախեց ոտքերս. ես որոշեցի նրան քաղաքավարության դաս տալ 😢😢

Հանգիստ թռչում եմ, տեղս պատուհանի մոտ է, մտածում եմ՝ մեկուկես ժամ թռիչք է, ամեն ինչ նորմալ կլինի։ Առջևումս մի կին է նստած՝ թմբլիկ, ծաղկավոր բլուզով։ Ինքնաթիռը հենց գետնից պոկվեց, սա, առանց նայելու, կտրուկ գցում է նստատեղը հետ։

Ես՝ վա՜յ։ Որովհետև ծնկներս սեղմվեցին նստատեղի տակ։

— Կներեք,— քաղաքավարի ասում եմ՝ թեքվելով առաջ,— կարո՞ղ եք մի փոքր բարձրացնել թիկնակը։ Ինձ շատ նեղ է։

Նա անգամ գլուխը չշրջեց։

— Ինձ այսպես հարմար է։

Մի երկու վայրկյան մարսում եմ պատասխանը, փորձում եմ ոտքերս շարժել՝ անհնար է։ Որոշում եմ, որ այսպես չեմ թողնի։ Սեղմում եմ ուղեկցորդուհու կանչի կոճակը։

Մոտենում է համազգեստով աղջիկը։

— Ինչո՞վ կարող եմ օգնել։

— Գիտեք,— բացատրում եմ,— առջևի ուղևորուհին նստատեղն այնպես է իջեցրել, որ ոտքերս սեղմված են։ Շարժվել անգամ չեմ կարողանում։

Ուղեկցորդուհին քաղաքավարի հակվում է կնոջ վրա։

— Կներեք, բայց գուցե կարո՞ղ եք մի փոքր բարձրացնել նստատեղը, որպեսզի հարևանն էլ իրեն հարմարավետ զգա։

Կինը շրջվում է այնպիսի տեսքով, կարծես անձամբ ես եմ փչացրել իր արձակուրդը։

— Մեջքս ցավում է։ Ես տեղի համար վճարել եմ, ուրեմն կարող եմ նստել՝ ինչպես ուզում եմ։

Ուղեկցորդուհին հազիվ իրեն զսպում է, որ աչքերը չթարսի։

— Խնդրում ենք հաշվի առնել բոլոր ուղևորների հարմարավետությունը։

Ի պատասխան՝ կինը դանդաղ, ցուցադրական հոգոցով, նստատեղը մի-երկու սանտիմետր բարձրացնում է։

— Գո՞հ եք,— շպրտում է նա ինձ ուսի վրայով։

— Դե, ոտքերս դեռ նորից չեն աճել, բայց արդեն լավ է, շնորհակալություն,— ժպտում եմ ես։

Նա փռթկաց, իսկ ուղեկցորդուհին հազիվ նկատելի ինձ աչքով արեց ու գնաց։

Առաջին «հարձակումից» մոտ երեսուն րոպե անց ես արդեն գրեթե թուլացել էի։ Ու հանկարծ՝ բա՛ց։ Նրա նստատեղը նորից հետ է թռչում։ Ծնկներս էլի մամլիչի տակ են։

— Լու՞րջ եք ասում,— բարձրաձայն ասում եմ, բայց նա շարժ անգամ չարեց։

Այստեղ ես հասկացա՝ դիվանագիտությունն այլևս չի աշխատում։ Որոշեցի գործել և վրեժ լուծել այս լկտի, կոպիտ կնոջից։

Դանդաղ, անմեղ տեսքով, ես իջեցրի սեղանիկը, վերցրի տոմատի հյութով պլաստիկ բաժակը (հենց նոր էին ըմպելիք բաժանում), դրեցի այն ծայրին, ճիշտ նրա թիկնակի տակ։

Նստած ենք։ Մոտ հինգ րոպե լռություն։ Հետո նա մի փոքր շարժվում է… և… շը՜լփ։ Հյութը թռչում է նրա սպիտակ պայուսակի վրա, որը կողքին էր դրված, և մի փոքր էլ՝ բլուզի։

Նա կտրուկ վեր է կենում, շրջվում։

— Այս ի՞նչ է։

— Օ՜յ,— ես աչքերս լայն բացում եմ։ — Կներեք, դուք այնքան անսպասելի շարժվեցիք… Սեղանիկը փոքր է, տեսնում եք, ես ձեզ զգուշացնում էի՝ նեղ է։

Նա ոտքի է կանգնում, վրդովված թափահարում ձեռքերը։

— Ուղեկցորդուհի՛։ Այստեղ ինձ ամբողջությամբ կեղտոտեցին։

Մոտենում է նույն աղջիկը։

— Ի՞նչ է պատահել։

— Ես ուղղակի նստած հյութ էի խմում, իսկ առջևիս նստատեղը… դե, ինքն իրեն հետ գնաց, ու…— ձեռքով ցույց եմ տալիս բիծը։ — Երևի ֆիզիկա է։

Ուղեկցորդուհին ակնհայտ հասկանում է՝ ինչումն է բանը, բայց քարե դեմքով ասում է.

— Եկեք, ես ձեզ անձեռոցիկներ տամ։ Եվ, խնդրում եմ, համոզվեք, որ նստատեղի թիկնակն ամրացված է։

Կինը լուռ սրբում է պայուսակը, իսկ նստատեղը… արդեն մինչև թռիչքի ավարտը մնաց ուղղահայաց դիրքում։