😲 Գողերը ներխուժել են տուն ու տարել այն ամենը, ինչ տանտերերը հավաքել էին ամբողջ կյանքում։ 😔💔

Սովորական օր էր։ Շոգ արև, խաղաղ փողոց, հարևանները՝ աշխատանքի, երեխաները՝ դպրոցում։ Տունը գյուղի ծայրին էր կանգնած՝ խնամված, պատուհանագոգերին ծաղիկներ, սպիտակ վարագույրներով։

Տանտիրուհին՝ Մարինան, «ընդամենը կես ժամով» խանութ էր գնացել։ Ամուսինն աշխատանքի էր, իսկ ծեր շունը ննջում էր այգում։

Վերադառնալիս նա նկատեց, որ դռնակը բաց է։ «Երևի քամուց է»,— մտածեց նա։ Սակայն մոտենալով՝ սառեց տեղում․ տան դուռը կիսաբաց էր։

Մարինան ներս մտավ, ու տանը կարծես քաոսի պայթյուն էր տեղի ունեցել։ Դարակները բացված էին, իրերը՝ ցփնված, նրանց հարսանեկան լուսանկարով շրջանակը կոտրված էր, դարակները՝ դատարկ։

— Ոչ… ոչ… — շշնջաց նա՝ գլուխը բռնելով։

Նրանք տարել էին ամեն ինչ։ 😔 Հեռուստացույցը, նոութբուքը, փողերը, նույնիսկ այն հին տեսախցիկը, որով ամուսինը նկարել էր իրենց առաջին ուղևորությունը։

Ննջասենյակից անհետացել էր զարդատուփը՝ մոր մատանին, ամուսնու նվիրած կախազարդը՝ որդու ծննդյան առթիվ։

Բայց ամենասարսափելին նամակներով արկղն էր, որը բացված էր։ Դեղնած ծրարները, որոնք նա պահել էր ամբողջ կյանքում, վաղուց մահացած ծնողների նամակներն էին։ Գողերը տարել էին նաև դրանք։ Երևի ուղղակի վերցրել էին՝ առանց նայելու։

Նա նստեց հատակին ու լաց եղավ։ Ոչ փողի համար։ Դատարկության զգացումից։ Նրա համար, որ տունը, որտեղ միշտ սուրճի ու թարմ թխվածքի բույր էր գալիս, այժմ օտար ձեռքերի ու վախի հոտ էր առել։

Ոստիկանությունը ժամանեց կես ժամ անց։ Սպան զննում էր հետքերը, գրառումներ անում։ — Կողպեքը պրոֆեսիոնալ են բացել։ Փողոցում տեսախցիկներ կա՞ն։ — Ոչ, — պատասխանեց Մարինան։ — Մեր թաղամասը խաղաղ է, մենք… չէինք էլ մտածում, որ…

Երբ ամուսինը վերադարձավ, երկար կանգնեց դռան մոտ՝ չկարողանալով ներս մտնել։ — Մենք ամեն ինչ կվերականգնենք, — ասաց նա՝ գրկելով կնոջը։ — Գլխավորն այն է, որ մենք տանը չենք եղել։ 🙏

Բայց գիշերները նրանք երկուսն էլ արթնանում էին ամեն մի խշշոցից։ Տունը, որը ժամանակին այդքան հարմարավետ էր, այժմ օտար էր դարձել։

Նրանք փոխեցին կողպեքները, ազդանշանային համակարգ տեղադրեցին։ Իսկ մեկ շաբաթ անց բակում հայտնվեց մեծ լակոտ՝ մոխրագույն, խելացի աչքերով։

Մարինան ասաց. — Թող գոնե հիմա այս տանը լինի մեկը, ով թույլ չի տա նորից ամեն ինչ գողանալ։

Եվ ամեն անգամ, երբ նա տեսնում էր, թե ինչպես է շունը պառկում դռան մոտ, հասկանում էր․ իրերը կարելի է վերադարձնել, իսկ ահա անվտանգության զգացումը պետք է նորից աճեցնել։