«Վե՛ր կաց, ծույլիկ». նա գոռաց հղի հարսի վրա, բայց հաջորդ օրը սեփական խոսքերը հետապնդեցին իրեն: 😨😤😈

Վեցն անց կանուխ առավոտյան, իմ սկեսուրը կոպիտ ձգեց-պոկեց հղի հարսի վերմակը՝ «Վե՛ր կաց, ծույլիկ: Ես քաղցա՛ծ եմ: Ինչքա՞ն կարող ես այսպես պառկած մնալ»: Բայց նա գաղափար անգամ չուներ, թե ինչ էր սպասվում իրեն հաջորդ օրը: 😨😢

Հղիության առաջին ամիսներն ինձ համար շատ դժվար էին՝ մշտական սրտխառնոց, թուլություն, անքուն գիշերներ: Եվ հիմա էլ իմ սկեսուրն էր, որը հանգիստ չէր թողնում ինձ: 🤦‍♀️

Ամեն առավոտ՝ նախատինքներ, հանդիմանություններ, ծաղր: Եվ եթե ես փորձում էի մի բառ ասել ի պատասխան, նա անմիջապես ամուսնուս էր բողոքում և սպառնում, որ մեզ դուրս կշպրտի տնից: 😠

Այդ գիշեր գրեթե չէի քնել: Առավոտյան ժամը հինգի մոտ աչքերս սկսեցին փակվել, բայց ականջիս մոտ հնչած կտրուկ ձայնն ընդհատեց քունս. 📢

«Վե՛ր կաց, ծույլիկ, ես քաղցած եմ: Մի բան պատրաստիր, ամբողջ օրը քնել ես»:

Ես կուռճեցի աչքերս՝ փորձելով չլացել: 😥

«Մա՛մ, ես լավ չեմ զգում ինձ»,— շշնջացի ես: «Ամբողջ գիշեր հիվանդ եմ եղել»:

«Քո հիվանդությունները քեզ մոտ պահի՛ր»,— բարկացած գոռաց նա: «Մեր ժամանակվա կանայք ծննդաբերում էին ու չէին բողոքում»։ 😡

Ես վեր կացա ու նախաճաշ պատրաստեցի, բայց ինչ-որ բան կոտրվեց իմ ներսում: Հասկացա, որ չեմ կարող այսպես շարունակել: Ես պետք է վրեժի մի պլան մտածեի՝ իմ լկտի սկեսրոջը իր տեղը դնելու համար: Եվ ահա, դա արեցի… 😉

Այդ գիշեր, երբ բոլորը քնած էին, ես բարձրախոսով ձայնագրություն միացրի՝ մեղմ շշուկներ, երեխայի լաց, հառաչանքներ: Ձայնը հասցրի մինիմալի, որպեսզի այն թվար հեռվից եկող: 🤫
Առաջին մի քանի րոպեներին ոչինչ տեղի չունեցավ: Հետո լսեցի, թե ինչպես է հարևան սենյակում մահճակալը ճռթռթում. իմ սկեսուրը զարթնել էր: 😳

Մենության Ձայներ

Թվում էր, թե տունը լուռ էր, բայց խոհանոցից նա մեղմ կնոջ շշուկ լսեց: Այն կարծես ինչ-որ մեկը լաց լիներ: Սկեսուրս լսեց՝ ձայնը մարել էր: Նա որոշեց, որ պետք է երազած լինի: 😕

Մի քանի րոպե անց՝ նորից լաց, հետո շրշյուններ, ապա տղամարդու ձայն, հազիվ լսելի: Սկեսուրս թռավ անկողնուց, սիրտը կրծքին էր զարկում: 💔

«Ո՞վ կա այնտեղ»,- բղավեց նա: 😱

Պատասխան չեղավ: Միայն պատին թեթև թակոց, ապա նորից լռություն: 😶

Դեպի առավոտ նա այդպես էլ չէր քնել: 😫

«Դուք լսեցի՞ք, թե երեկ գիշեր ինչ-որ մեկը խոսում էր»,— հարցրեց նա ինձ առավոտյան՝ աչքերը վախեցած: 👀

Ես անմեղ ժպտացի: 😊

«Ո՛չ, մա՛մ, ես ամբողջ գիշեր գիրք էի կարդում, բայց ոչ մի ձայն չկար: Միգուցե դուք եք երազել»: 🤔

Հաջորդ գիշեր ամեն ինչ կրկնվեց: Շշուկներ, թակոցներ, երեխայի մեղմ լաց: 👻

Իմ սկեսուրը սկսեց խաչակնքվել ու աղոթքներ շշնջալ: Նա մտածում էր, որ իր հանգուցյալ ամուսինն է եկել իր հետևից: 🙏

Դեպի առավոտ, ձեռքերը դողալով, նա մոտեցավ ինձ: 😨

«Ես այլևս չեմ դիմանում, ինչ-որ բան է կատարվում տանը…» 🤯

Ես հանգիստ նայեցի նրան և մեղմ ասացի.

«Միգուցե Աստված է պատժում ձեզ: Միգուցե պետք է մի քիչ ավելի բարի լինել ուրիշների հանդեպ»: 😇

Դրանից հետո նա փոխվեց: Այլևս չէր գոռում, չէր հանդիմանում և առավոտյան չէր արթնացնում ինձ: Ընդհակառակը, թեյ էր բերում և հարցնում, թե ինչպես եմ զգում ինձ: 💖 Եվ գիշերները տունը կատարյալ լուռ էր: Ձայները անհետացան… որովհետև ես անջատեցի բարձրախոսը: 🤫😌