Ամեն առավոտ, ուղիղ ժամը 6:30-ին, հարևանուհիս դուրս էր գալիս բակ՝ ձեռքին դեղին այգու ռետինե ճկափող։ Եվ ամեն անգամ նույն պատկերն էր կրկնվում. նա ջրում էր ցանկապատի մոտ գտնվող հողի մի փոքր հատվածը։ Այգու մնացած մասը, որտեղ լոլիկ, վարունգ և դեղձենիների տակ գունավոր ելակ էր աճում, մնում էր չոր և անօգտագործելի։
Սկզբում մտածեցի, որ նա այնտեղ ինչ-որ հատուկ կամ հազվագյուտ բույսեր ունի։ Բայց մի քանի օր դիտելուց հետո պարզ դարձավ, որ այդ հողի հատվածը դատարկ էր, պարզապես ամեն անգամ թրջվում էր ճկափողի ջրով։
Մի օր ես այլևս չդիմացա և հարցրի.
— Ինչո՞ւ ես հենց այստեղ այսքան հաճախ ջրում։
Նա պատասխանեց դողացող ձեռքերով, առանց ինձ նայելու.
— Այստեղ ես կարտոֆիլ ունեմ… հատուկ տեսակ։
Կարտոֆիլ… ամեն օր այսքան շատ ջուր… Ես գիտեի, որ նա ստում է, բայց որոշեցի չհարցնել, այլ պարզապես հետևել։
Մեկ շաբաթ անց հողը դեռևս դատարկ էր, իսկ հարևանուհին ավելի ու ավելի նյարդային ու դյուրագրգիռ էր դառնում։ Ես հաճախ էի զգում նրա ծանր հայացքն իմ վրա, կարծես նա գիտեր, որ ես ինչ-որ բան կասկածում եմ։
Գիշերները հազիվ էի քնում։ Մի միտք անընդհատ պտտվում էր գլխումս. «Այստեղ ինչ-որ բան այն չէ…»։ Հաջորդ առավոտյան ես զանգեցի ոստիկանություն։ Չնայած իմ հաղորդագրությունը նրանց տարօրինակ թվաց, նրանք համաձայնեցին ստուգում կատարել։
Երբ ոստիկանները մտան բակ, հարևանուհին գունատվեց։ Նա փորձում էր արդարանալ՝ ասելով, որ դա պարզապես սովորություն է, և որ նա չի կարող հողը չոր թողնել։ Բայց որքան շատ էր խոսում, այնքան ավելի էր շփոթվում։
Մի ոստիկան մոտեցավ թաց հողին և սկսեց փորել։ Ընդամենը մի քանի րոպե անց բահը բախվեց ինչ-որ կարծր բանի։ Երբ նրանք հեռացրին հողի շերտը… ես սարսափից գրեթե ճչացի։
Հողից մարդկային ձեռք էր դուրս ցցված։
Ավելի ուշ պարզվեց, որ դա նրա ամուսինն էր, որն անհետացել էր մի քանի ամիս առաջ։ Հարևանուհին նրան սպանել էր վիճաբանության ժամանակ և թաղել հենց բակում՝ հուսալով, որ ոչ ոք չի նկատի։
Նա վրան սերմեր էր ցանել՝ թաքցնելու համար, բայց խուճապային ջրումից դրանք փտել էին՝ թողնելով մերկ հողը տեսանելի, և հենց դա էլ մատնեց նրան։
Երբեմն մտածում եմ… եթե նա ամբողջ այգին ջրեր, ես, հավանաբար, երբեք ոչինչ չէի նկատի։
