Մետրոյի վագոնը գերլցված էր, բոլոր նստատեղերը զբաղված էին։ Յուրաքանչյուր կայարանի հետ ավելի ու ավելի նեղ ու շոգ էր դառնում։ Դռները բացվեցին, և մի երիտասարդ կին մտավ վագոն։ Նրա քայլվածքից և ծանր շնչառությունից երևում էր, որ նա հղիության վերջին ամիսներին էր։ Կինը հազիվ էր ոտքի վրա կանգնում՝ ձեռքով բռնվելով բռնակից։
Ոչ ոք չվեր կացավ, ոչ ոք նրան տեղ չառաջարկեց։ Մարդիկ նայում էին իրենց հեռախոսներին՝ ձևացնելով, թե զբաղված են։ Հենց նրա կողքին նստած էր մի ամրակազմ, երիտասարդ, ուժեղ տղա, ով ակնհայտորեն կարող էր տեղը զիջել։ Բայց նա նույնիսկ չնայեց հղի կնոջը։
Մետրոյի վագոնում ես զայրացա երիտասարդ տղայից, քանի որ նա իր տեղը չզիջեց հղի կնոջը, իսկ հետո այդ տղան վեր կացավ և անսպասելի բան արեց
Ես սեղմեցի շուրթերս։ «Ահա և ժամանակակից երիտասարդությունը»,- մտածեցի ես,- «ոչ մի հարգանք»։ Սկզբում լսեցի միայն մյուս ուղևորների դժգոհ շշուկները, հետո ես էլ չդիմացա։
— Երիտասա՛րդ, գուցե տեղը զիջե՞ք կնոջը։ Նա հղի է, հազիվ է կանգնած,- բարձր ասացի ես։
Վագոնը լռեց։ Կինը ձեռքով արեց․
— Ոչինչ, տատի՛կ, ես կկանգնեմ,- հանգիստ շշնջաց նա՝ ակնհայտորեն չցանկանալով վեճի բռնվել։
— Ես չեմ կարող վեր կենալ,- կարճ պատասխանեց երիտասարդ տղան։
Բայց դա ինձ ավելի զայրացրեց։
Մետրոյի վագոնում ես զայրացա երիտասարդ տղայից, քանի որ նա իր տեղը չզիջեց հղի կնոջը, իսկ հետո այդ տղան վեր կացավ և անսպասելի բան արեց
— Ինչո՞ւ չեք կարող վեր կենալ,- կտրուկ դիմեցի ես տղային։
Նա լուռ շրջվեց դեպի պատուհանը։ Աջ կողքի հարևանն էլ սկսեց վրդովվել, շուրջբոլորը մարդիկ աղմկեցին։ Լարվածությունն աճում էր։ Եվ հանկարծ տղան վեր կացավ և անսպասելի բան արեց։ Եվ միայն այդ ժամանակ ես հասկացա, թե ինչու նա տեղը չէր զիջում կնոջը
Ես կտրուկ ասացի․
— Դե, ի վերջո՛։ Նստեք, աղջի՛կ։
Բայց հենց նույն պահին նկատեցի. տղան մի ոտք չուներ։ Նա բռնված էր բռնակից, ճոճվում էր, և իր համար իսկ դժվար էր կանգնել։
Սիրտս ցավից սեղմվեց։ Աստվա՛ծ իմ, ինչպե՞ս կարող էի ավելի վաղ չնկատել։ Այտերս կարմրեցին ամոթից։
— Կներեք… կներեք ինձ,- մրմնջացի ես, բայց բառերը խեղդվում էին վագոնի աղմուկի մեջ։
Մետրոյի վագոնում ես զայրացա երիտասարդ տղայից, քանի որ նա իր տեղը չզիջեց հղի կնոջը, իսկ հետո այդ տղան վեր կացավ և անսպասելի բան արեց
Տղան նույնիսկ չնայեց իմ կողմը։
Հղի կինը հանկարծ լաց եղավ՝ հոգնածությունից, նվաստացումից, նրանից, որ ուրիշի ցավը կողքին էր, բայց ոչ ոք այն մինչև վերջ չէր տեսնում։
Իսկ տեղն այդպես էլ դատարկ մնաց։ Ոչ ոք չնստեց։ Այն դարձավ լուռ հիշեցում այն մասին, թե որքան հեշտությամբ ենք մենք դատում ուրիշներին՝ չիմանալով նրանց պատմությունը։
