Ես արդեն 10 տարի բուժքույր եմ աշխատում հիվանդանոցում և շատ բան եմ տեսել, բայց այս զույգին երբեք չեմ մոռանա։
Մեզ մոտ պառկած էր մի տատիկ՝ 70 տարեկան։ Բժիշկները նրան շանսեր չէին տալիս՝ առավելագույնը մեկ ամիս, կամ նույնիսկ ավելի քիչ։ Բայց նա ամուր էր, միշտ ժպտում էր, կատակում, մեզ կոնֆետներով էր հյուրասիրում և փորձում էր աջակցել մյուս հիվանդներին։
Ամենազարմանալին այն էր, որ ամեն օր նրա մոտ մի տղամարդ էր գալիս՝ իր տարիքի, ծաղկեփնջերով։ Միշտ տարբեր ծաղիկներ՝ երբեմն վարդեր, երբեմն երիցուկներ, երբեմն կակաչներ։ Այդ ծաղիկները տեսնելիս տատիկը աղջկա պես շողում էր, զգուշորեն վերցնում էր ծաղկեփունջը և ուրախությամբ շնորհակալություն հայտնում։
Ես նկատեցի, որ նա երբեք երկար չէր մնում, ուղղակի ծաղիկները նվիրում էր, մի քանի ջերմ խոսք ասում և գնում էր։ Մի պահ ես չդիմացա և հարցրի նրան․
— Ասեք, թե ինչու եք ամեն օր ծաղիկներ բերում։ Չէ՞ որ մենք գիտենք, որ դուք նրա ամուսինը չեք։
Տղամարդը ծանր հոգոց հանեց, աչքերը արցունքներից փայլեցին․
— Այո, ճիշտ եք։ Ես կին ունեմ, ես նրա ամուսինը չեմ։ Բայց ես պարտավոր եմ դա անել։
— Ինչու՞, — զարմացա ես։
Եվ նա պատմեց մի պատմություն, որից մարմինս սարսուռով պատվեց։
Պարզվում է, որ նա տատիկի ամուսնու հին ընկերն էր։ Կնոջ ամուսինը պառկած էր մեկ այլ հիվանդանոցում, անկողնուն գամված, և նույնիսկ կարողանում էր ոտքի չկանգնել։ Բայց նա իր ողջ կյանքի ընթացքում իր կնոջը ծաղիկներ էր նվիրել՝ ուղղակի այնպես, առանց առիթի։
Նա գիտեր, թե որքան էր կինը սիրում ծաղիկները, և միշտ ասում էր, որ նրա ժպիտը ամենագեղեցիկն է, ինչ կա աշխարհում։
Հիմա, երբ ինքը չէր կարող դա անել, իր ընկերոջը խնդրել էր այդ առաքելությունը կատարել իր փոխարեն։ Եվ նա սրբորեն կատարում էր խնդրանքը՝ ամեն օր կնոջը նոր ծաղկեփունջ բերելով։
Երբ ես լսեցի այս պատմությունը, սիրտս ցավից և հիացմունքից պատռվում էր։ Ես ամեն ինչ պատմեցի գլխավոր բժշկին, և շուտով կազմակերպեցինք այդ կնոջ ամուսնու տեղափոխությունը մեր հիվանդանոց։ Նրանց տեղավորեցին մեկ պալատում։
Այդ օրվանից նրանք կրկին միասին էին, ձեռք ձեռքի էին բռնել և ժպտում էին միմյանց։ Տղամարդն այլևս ամեն օր ծաղիկներ չէր բերում, հիմա արդեն նրա ամուսինը կարող էր ինքը տեսնել, թե ինչպես է կինը ժպտում։
Ցավոք, տատիկը շուտով մահացավ։ Բայց նրա վերջին օրերը լցված էին սիրով, հոգատարությամբ և հավատարմությամբ, որն ավելի ուժեղ է, քան նույնիսկ հիվանդությունն ու ժամանակը։
Այս պատմությունը ընդմիշտ մնաց իմ հիշողության մեջ՝ որպես ապացույց, որ իսկական սերը գոյություն ունի։
