Հուղարկավորում էին մի հերոսի՝ սիրված հրամանատարի, հոր և մարդու, որը իր կյանքը տվել էր հանուն հայրենիքի։ Այդ օրը գերեզմանատանը հավաքվել էին բոլորը՝ հարազատներ, ընկերներ, ծառայակիցներ, մարտական ընկերներ։ Յուրաքանչյուրը զգում էր, որ նրա հեռանալով մի ամբողջ դարաշրջան էր ավարտվել, մի հատված բոլոր նրանց սրտից, ովքեր ճանաչում էին նրան։
Դագաղը ծածկված էր ծաղիկներով՝ վառ, բայց այդ պահին դրանք անգույն էին թվում։ Օդը ներծծված էր սգով, և ոչ ոք չէր փորձում զսպել արցունքները։ Տղամարդիկ հեկեկում էին, կանայք լալիս էին՝ մինչև վերջ չհասկանալով, թե ինչ էր պատահել։ Ամեն ինչի վրա մի ծանր լռություն էր տիրում։
Բայց հանկարծ այդ լռությունը ճեղքեց մի երկարատև, շատ տխուր հաչոց։ Մարդիկ շրջվեցին։ Ամբոխից դանդաղ դուրս եկավ մի հովվաշուն՝ սպայի հավատարիմ ընկերը։ Նա գնում էր անշտապ, ծանր։ Շունը կանգնեց դագաղի մոտ, նայեց դրան և, հավաքելով վերջին ուժերը, մեկ թռիչքով հայտնվեց կափարիչի վրա։
Նա ճանկռում էր կափարիչը թաթերով, ոռնում էր, նրա աչքերը լի էին կարոտով ու ցավով։ Թվում էր, թե կենդանին ամեն ինչ հասկանում էր և չէր կարողանում հաշտվել։ Մի քանի տղամարդ մոտեցան, որպեսզի նրան իջեցնեն դագաղից, բայց այդ պահին հովվաշունը սկսեց տարօրինակ պահել իրեն։ Նա բարձր հաչում էր, համառորեն թաթերով տրորում էր կափարիչը, կարծես ինչ-որ բան էր փորձում ասել, հասցնել։ Բոլորը շփոթված կանգնած էին։
Հետո հովվաշունը կտրուկ լռեց։ Նա պառկեց հենց դագաղի վրա և այլևս չշարժվեց։
Սպայի կինը մոտեցավ։ Նա գիտեր, որ շունը անպայման կլսի իրեն, բայց հանկարծ այրին կտրուկ բղավեց…
— Օ՛, Աստվա՛ծ իմ։
Մարդիկ վազեցին դեպի նրա ճիչի ձայնը և տեսան մի սարսափելի բան։
— Նա չի շնչում… Նա գնաց իր հետևից։
Այրին ծնկի իջավ և բարձր լալիս էր՝ ցավից պատառոտվելով։
Ամբոխը քարացավ։ Ինչ-որ մեկը ձեռքերով ծածկեց դեմքը, ինչ-որ մեկը կծեց շրթունքը՝ փորձելով զսպել հեկեկոցը։ Պարզ դարձավ՝ շունը գնացել էր իր տիրոջ հետևից, կարծես չէր կարողացել դիմանալ բաժանմանը։
Այս տեսարանը ցնցեց բոլորին մինչև հոգու խորքը։ Ոչ ոք չէր սպասում, որ նույնիսկ մահը ի վիճակի չէ բաժանել նրանց։ Ընտանիքի և ծառայակիցների որոշմամբ՝ հովվաշանը թաղեցին սպայի հետ՝ կողքին, նրա ոտքերի մոտ։
Եվ այդ ժամանակ բոլորը հասկացան՝ հավատարմությունը երբեմն ավելի ուժեղ է, քան կյանքն ու մահը։
