Ոչ ոք չէր կարող պատկերացնել, որ մի թռչուն կարող է մեկ ակնթարթում փոխել ամբողջ կյանքի ընթացքը։
Ամեն ինչ ընթանում էր իր սովորական հունով, երբ հանկարծ մի ագռավ իջավ երեխայի կրծքին, կարծես ինչ-որ բան էր նկատել։
Այդ պահին ժամանակը կարծես կանգ էր առել. լիակատար լռություն էր տիրում։ Այս անսպասելի իրավիճակը բոլորին անբացատրելի մթնոլորտով համակեց։
Բոլորը հարց էին տալիս իրենց. ինչո՞ւ էր թռչունը եկել հենց այստեղ և նստել հենց այս տեղում։ Ի՞նչ էր նա ուզում։
Ամեն ժամ պատմությունն ավելի խորհրդավոր և հետաքրքիր էր դառնում, մինչև երեխայի ծնողները մոտեցան այն վայրին, որտեղ նստած էր թռչունը, և ճշմարտությամբ ապշեցրին բոլորին։
Երբ ծնողները մոտեցան, նրանց դեմքերը միաժամանակ արտացոլում էին խորը վիշտ և անբացատրելի զգացողություն, կարծես նրանք երկար էին սպասել այս պահին։
Մայրը զգուշորեն մոտեցավ, և հանկարծ թռչունը օդ բարձրացավ՝ երեխայի կրծքին թողնելով հազիվ նկատելի մի փետուր։
Այդ փետուրը ծնողների համար դարձավ խորհրդանիշ՝ նշան, որ նրանց կորուստը պատահական չէր, այլ թաքնված գաղտնիք էր պարունակում։
Հայրը շուրջբոլորը նայեց և հանգիստ ասաց, որ հենց այս օրը, շատ տարիներ առաջ, նրանք կորցրել էին իրենց սիրելիին, և թռչունը կարծես հույսի և նոր սկզբի ուղերձ էր։
Լռություն տիրեց. բոլորը հասկացան, որ դա ոչ միայն ողբերգություն էր, այլ մի հանելուկ, որը դռներ էր բացում դեպի անցյալ։
