Շտապօգնության 911 համարին տարօրինակ զանգ մտավ։ Զանգահարողը 5-ամյա մի աղջիկ էր՝ Միան։ Աղջիկը վախեցած էր թվում և խոսում էր շշուկով։
«Խնդրում եմ, արագ եկեք։ իմ մահճակալի տակ ինչ-որ մեկը շշնջում է։ Ես լսում եմ նրանց, շատ եմ վախենում…» – նրա ձայնը դողում էր։
«Որտե՞ղ են քո ծնողները, Միա»։
«Նրանք ինձ չեն հավատում… ասում են՝ ամեն ինչ հորինում եմ… Բայց ես լսում եմ։ Հենց հիմա… նորից եմ լսում…»
Զանգը ստացող օպերատորն արդեն 12 տարի էր աշխատում շտապօգնությունում, բայց այս զանգից նրա մեջքի սարսուռ անցավ։ Աղջիկը չէր ստում և չէր կատակում։
«Մենք հիմա ոստիկաններ կուղարկենք։ Մնա հեռախոսի մոտ, լա՞վ»։
Տասը րոպե անց ոստիկանները քաղաքի ծայրամասում գտնվող տան մոտ էին։ Զարմացած ծնողները բացեցին դուռը։
«Ի՞նչ է պատահել։ Միան էլի՞ է հորինել ինչ-որ բան» – հարցրեց հայրը՝ նայելով կնոջը։
«Մենք ուղղակի ստուգում ենք», – ասաց սերժանտը։ «Կարո՞ղ ենք մտնել սենյակ»։
Միան նստած էր իր սենյակի անկյունում և ամուր գրկել էր իր փափուկ արջուկին։ Աչքերը լի էին արցունքներով։ Նա լուռ մատնացույց արեց իր փոքրիկ մահճակալը՝ վարդագույն ծածկոցով։
«Ձայները գալիս են այնտեղից…» – շշնջաց նա։
Մի ոստիկան ծնկի իջավ և նայեց մահճակալի տակ։ Այն դատարկ էր՝ փոշի, մի քանի ընկած խաղալիք, ոչ մի կասկածելի բան։
«Այստեղ ոչինչ չկա», – ասաց նա՝ բարձրանալով։ «Երևում է, ինչ-որ մեկը չափազանց վառ երևակայություն ունի։ Ծնողները նախազգուշացում կստանան կեղծ տագնապի համար…»
«Սպասե՛ք», – հանկարծ բացականչեց մյուս ոստիկանը։ Նա ձեռքը բարձրացրեց։ «Շըշշ… լռությու՛ն։ Ոչ մի ձայն»։
Սենյակում լիակատար լռություն էր։ Նույնիսկ միջանցքում կանգնած ծնողները քարացան։ Կես րոպե… մեկ րոպե… Եվ հետո բոլորը լսեցին այն ձայնը, որի մասին խոսում էր փոքրիկ Միան։ Երբ նրանք նորից նայեցին մահճակալի տակ, սարսափելի մի բան տեսան 😨😱
Շարունակությունը առաջին մեկնաբանությունում 👇👇
Եվ հետո… կրկին։ Թույլ, հազիվ լսելի շշուկ։ Բայց դա մարդկային ձայն չէր։ Դա մի ձայն էր… կարծես մետաղական քերծվածք, որը խլացված էր հողի միջով։
Կարծես ինչ-որ մեկը… փորում էր։
Ոստիկանը ծնկի իջավ և թակեց հատակի տախտակները։ Մի անկյունում ձայնը խուլ էր։ Ոստիկաններն արագ մաքրեցին մանրահատակի փոքրիկ կտորը, և դրա տակից բացահայտեցին հողի բարակ շերտ։
Ավտոտնակից բահով նրանք սկսեցին փորել… և մի քանի սանտիմետր հետո հանդիպեցին մետաղական ծածկույթի։ Դրա տակ թունել էր։
Կանչվեցին լրացուցիչ ուժեր։ Երկու ժամ անց պարզվեց. տան և հարևան տարածքների տակ թունելների մի ամբողջ ցանց կար։
Այնտեղ թաքնվում էին երեք փախստական՝ նախկին բանտարկյալներ, որոնք մի քանի ամիս թաքնվել էին և փախուստի ճանապարհ էին պատրաստում դեպի արտասահման՝ փորելով անմիջապես քաղաքի տակ։
Հատուկ սարքավորումների օգնությամբ նրանք աշխատում էին գիշերները՝ փորձելով խուսափել աղմուկից, բայց փոքրիկ Միան, այնուամենայնիվ, լսեց նրանց։
Աղջկա զանգի շնորհիվ նրանք բռնվեցին։ Այդ օրվանից Միան հանգիստ է քնում։
