Ես անկեղծորեն հույս ունեի, որ ծերությանս օրերին կկարողանամ հանգիստ ապրել իմ հաճույքի համար։ Ցանկանում էի ինչ-որ տեղ հանգստանալ, ժամանակ հատկացնել ինձ։ Նույնիսկ ամառանոց գնեցի՝ փոքրիկ տնակ քաղաքից դուրս՝ այգիով և բանջարանոցով։ Դա երազանք էր, որը ես կիսում էի իմ հանգուցյալ ամուսնու՝ Օրեստի հետ։ Մենք միասին էինք ընտրել տունը, վերանորոգում էինք արել, պլանավորում էինք, թե ինչպես ենք այնտեղ ժամանակ անցկացնելու։
Բայց, ցավոք, մի քանի ամիս առաջ Օրեստը մահացավ։ Նա լուրջ սրտի խնդիրներ ուներ, և բժիշկները միանգամից զգուշացրել էին, որ մեզ քիչ ժամանակ է մնացել։ Ես պայքարում էի ամբողջ ուժով, ամուսնուս տանում էի հիվանդանոցներ, վճարեցի թանկարժեք վիրահատության համար։ Ծախսեցի մի քանի հազար դոլար, բայց, ավա՜ղ, դա չօգնեց։
Հուղարկավորությունից հետո որդիս՝ Ալեքսեյը, առաջարկեց տեղափոխվել իմ մոտ։
— Մայրի՛կ, քեզ մենակ բնակարանում դժվար է, իսկ մեզ հետ ավելի զվարճալի կլինի։ Մենք միշտ կողքիդ կլինենք, կօգնենք, եթե ինչ-որ բան լինի, — ասում էր նա։
Ես համաձայնվեցի, ինքս էլ չիմանալով՝ ինչու։ Ալեքսեյն իր սեփական բնակարանը չուներ, նա իր կնոջ՝ Մարինայի հետ բնակարան էր վարձում։ Հարսանիքից անմիջապես հետո նրանք երեխաներ ունեցան. սկզբում ծնվեց Պավլիկը, հետո երկու աղջիկ՝ Լիդան և Լիզան։ Ամբողջ գումարը ծախսվում էր ընտանիքը պահելու վրա, և նրանց մոտ չէր ստացվում գումար խնայել սեփական բնակարան գնելու համար։
Ես կարծում էի, որ երեխաներն ու թոռները կօգնեն ինձ լրացնել այն դատարկությունը, որն առաջացել էր ամուսնուս կորցնելուց հետո։ Բայց նրանց հետ ապրելն անտանելի էր։
Երեխաները ամբողջ օրը խենթի պես գոռում էին։ Մի անգամ մուլտֆիլմ էին պահանջում, մյուս անգամ՝ դուրս գալու թույլտվություն։ Եթե ավագը սկսում էր լաց լինել, կրտսերները միանում էին. այնպիսի ճիչ էր բարձրանում, կարծես շչակ էր գոռում։
Հանգստյան օրերին հնարավոր չէր քնել. վաղ առավոտից աղմուկ, ճիչեր, վազվզոց։ Հարսս ընդհանրապես չի կարողանում հաղթահարել երեխաներին։ Նա վատ տնային տնտեսուհի և մայր է. տանը մշտական անկարգություն էր, իրերը ցրված էին, խաղալիքները՝ ամենուր։ Ես իմ բնակարանում երբեք նման անկարգություն թույլ չեմ տվել։
Վերջապես, ես որոշեցի խոսել տղայիս հետ։
— Որդի՛ս, ձեզ ժամանակն է առանձին ապրել։ Դու արդեն մեծ մարդ ես, ժամանակն է պատասխանատվություն կրելու քո ընտանիքի համար։
— Բայց, մա՛մ, մեզ այստեղ լավ է։ Երեք սենյակ է, բոլորիս տեղը բավարարում է։
— Ինձ հանգիստ է պետք, — վճռականորեն ասացի ես։ — Ես հոգնել եմ։
Ալեքսեյը բարկացավ։ Ի վերջո, նա որոշեց բնակարանը բաժանելու հայց ներկայացնել։ Բայց լավ փաստաբանի օգնությամբ ես կարողացա պաշտպանել իմ բնակարանը։ Դրանից հետո որդիս հավաքեց իրերը և հետ տեղափոխվեց իրենց վարձած բնակարան։
Հիմա շատ ազգականներ դատապարտում են ինձ։
— Ինչպե՞ս կարող էիր տղայիդ թոռներիդ հետ դուրս հանել։ Մի՞թե քեզ համար փողն ավելի թանկ է։
— Նա ինքն է գնացել։ Ոչ ոք նրան դուրս չի հանել, — պատասխանում եմ ես։
Գիտե՞ք, ինչն է զարմացնում։ Եթե բոլորն այդքան խելացի են, ինչու՞ ոչ ոք այդ ազգականներից չառաջարկեց օգնել տղայիս բնակարան գնելու հարցում։ Ինչու՞ միայն ես պետք է լուծեմ նրա խնդիրները։
Ալեքսեյը երեք երեխա ունի, և նա ինքն է պետք է կարողանա հոգալ նրանց ապահովության մասին։ Իսկ ես ցանկանում եմ հանգիստ ապրել և վայելել իմ արժանի հանգիստը։
Ի՞նչ եք կարծում, ճիշտ եմ վարվել։
