Ինձ միշտ թվում էր, որ 30 տարեկանը այն սահմանագիծն է, որից հետո կյանքը նոր է սկսվում: Ես նախապես էի պլանավորել ծնունդս՝ ջերմ երեկո, հարազատներ ու ընկերներ, հարմարավետ մթնոլորտ, ծիծաղ, կողքիս սիրելի ամուսինս: Ուզում էի, որ այն լիներ այն օրերից մեկը, որը հետո ժպիտով կհիշեի:
Եվ ամեն ինչ հենց այդպես էլ ընթանում էր… մինչև նվերների ժամանակը եկավ:
Ամուսինս ոտքի կանգնեց, ժպիտով մոտեցավ ինձ ու սեղանի տակից հանեց կարմիր ժապավենով կապված մի մեծ տուփ: Բոլորը ապշեցին. շատ տպավորիչ էր թվում: Նա դրեց այն իմ դիմաց, և ես, ինչպես երեխա, անհամբերությամբ պատռեցի փաթեթավորումը:
Ներսում… կշեռքներ էին:
Սենյակում լռություն տիրեց, բայց նա այն խախտեց՝ բարձր ասելով.
— Հուսով եմ՝ վերջապես կնիհարես, թե չէ կբաժանվենք,— և ծիծաղեց, կարծես դա շատ զվարճալի կատակ լիներ:
Ես զգացի, թե ինչպես է դեմքս այրվում: Բոլոր մտերիմ մարդկանց աչքի առաջ ինձ ծաղրի առարկա դարձրին: Ես լարված ժպտացի՝ պարզապես հյուրերի աչքի առաջ չլացելու համար: Բայց ներսում… ինչ-որ բան կտրվեց:
Այդ երեկո ես հասկացա՝ խոսքերով կամ սկանդալներով չեմ վրեժ լուծի: Ես նրան այլ կերպ կպատժեմ: Մի որոշ ժամանակ անց ամուսինս շատ զղջաց իր արարքի համար:
Հաջորդ ամիսներն ինձ նվիրեցի: Մարզումներ, ճիշտ սնունդ, նոր հագուստ, խնամք ինքս ինձ համար: Ոչ թե նրա, այլ ինձ համար: Յուրաքանչյուր կիլոգրամ, որը կորցնում էի, նման էր իմ ուսերից հանված մի աղյուսի:
Մեկ տարի անց հայելու մեջ ինձ էր նայում մեկ այլ կին՝ սլացիկ, վստահ, գեղեցիկ: Ամուսինս չէր թաքցնում իր հիացմունքը.
— Դու պարզապես աստվածուհի ես,— ասում էր նա: — Ես նույնիսկ չգիտեմ, թե ինչպես դարձար այդպիսին…
Իսկ ես գիտեի:
Մի առավոտ, նախաճաշի ժամանակ, ես լուռ ծրար դրեցի սեղանին: Նա բացեց այն ու սառեց՝ ամուսնալուծության փաստաթղթեր էին:
— Դու… դու լո՞ւրջ ես,— նրա ձայնը դողաց: — Բայց ինչո՞ւ…
Ես ժպտացի:
— Դու ինքդ ասացիր, որ կբաժանվենք, եթե չնիհարեմ: Ես նիհարեցի: Հիմա իմ հերթն է:
Նա աղաչում էր, փորձում էր գրկել, ասում էր, որ սիրում է, որ այն ժամանակ հիմար կատակ էր արել: Բայց ինձ համար նրա խոսքերն այլևս ոչինչ չէին նշանակում:
Երբեմն կյանքի ամենավատ օրը կարող է նորի սկիզբը լինել:
