Ոչ վաղ անցյալում ես պայքարում էի քաղցկեղի դեմ։ Անվերջանալի ամիսների բուժում, անխոնջ հիվանդանոցային սենյակներ, քիմիաթերապիա, որը քամում էր մարմինս ու գողանում մազերս… Բայց վերջապես բժիշկը ասաց այն բառերը, որոնց ես ամենաշատն էի սպասում. «Դուք բուժված եք»։
Այդ անմոռանալի օրը իմ սիրելին ինձ ամուսնության առաջարկություն արեց։ Ես ուրախությունից լաց եղա և անմիջապես պատասխանեցի «այո»։
Մենք սկսեցինք պատրաստվել արարողությանը։ Շաբաթներով ես որոնում էի կատարյալ զգեստը, մանրամասն պլանավորում էի ամենափոքր դետալները և գաղտնի աղոթում, որ մազերս կրկին աճեն։ Բայց հայելին դեռ ցույց էր տալիս իմ ճաղատ գլուխը։ Ինձ կեղծամ էր պետք՝ ամբողջական զգալու համար։
Ես խորապես անհանգստանում էի, թե ինչպես ուրիշները կտեսնեն ինձ։ Իմ փեսացուի բարեկամներից շատերը գիտեին, որ ես հիվանդ եմ եղել, բայց ոչ ամբողջական ճշմարտությունը։ Ես հույս ունեի, որ ոչ ոք կեղծամը չի նկատի։
Վերջապես, հարսանեկան օրը եկավ։ Ես կանգնած էի իմ զգեստով, սիրելիս կողքիս էր, եկեղեցին փայլում էր լույսով և լցված էր շշուկներով։ Ամեն ինչ նման էր երազի… մինչև նա հայտնվեց։
Իմ սկեսուրը։ Նա երբեք ինձ չէր հավանել, և ես հասկանում էի նրա պատճառը։ Նա կարծում էր, որ ես երբեք երեխաներ չեմ կարող ունենալ, և կարծում էր, որ իր որդին արժանի է «առողջ» կնոջ։
Նա մոտեցավ, և մի ակնթարթում պոկեց կեղծամը իմ գլխից։ Նրա սուր ծիծաղը արձագանքեց.
– Տեսե՛ք։ Նա ճաղատ է։ Ես քեզ զգուշացրել էի, բայց դու հրաժարվեցիր լսել։
Որոշ հյուրեր խնդացին, ուրիշները շրջվեցին, իսկ ոմանք քարացան լռության մեջ։ Ես ձեռքերով բռնեցի գլուխս, արցունքներս ծակեցին աչքերս։ Ամոթը, ցավը, նվաստացումը համակեցին ինձ։ Իմ փեսացուն գրկեց ինձ՝ մեղմորեն մխիթարելով, բայց նրա ձեռքը դողում էր։ Հետո մի բան տեղի ունեցավ, որը ոչ ոք չէր սպասում, և իմ սկեսուրը զղջաց ամեն ինչի համար։
Իմ ամուսինն արեց այն, ինչ ոչ ոք չէր պատկերացնում։
– Մա՛մ,- ասաց նա հաստատակամորեն,- դու հենց հիմա կհեռանաս այս հարսանիքից։
Նա լարվեց, փորձեց վիճել, բայց ամուսինս ընդհատեց նրան.
– Դու անպատվում ես իմ ընտրությունը և իմ ընտանիքը։ Ես ամեն ինչ կզոհաբերեմ նրա համար։ Եվ հիշի՛ր. դու էլ էիր ժամանակին պայքարում, բայց հայրիկը դեռ սիրում էր քեզ։
Լռություն տիրեց եկեղեցում։ Գունատված և ցնցված՝ նա շրջվեց, սրբեց արցունքները և հեռացավ։ Հյուրերը շշնջում էին՝ ոմանք զարմացած, մյուսները հավանություն տալով։
Իմ ամուսինը սեղմեց իմ ձեռքը և մրմնջաց.
– Այսուհետ ամեն ինչ լավ կլինի։ Մենք կյանքին կդիմակայենք միասին։
