Վերջին երկու ամիսների ընթացքում ես տարօրինակ բան էի նկատում. ամեն առավոտ հայրս ու ամուսինս շատ վաղ էին արթնանում, անթերի հագնվում և տնից բացակայում ուղիղ 30 րոպե, որից հետո վերադառնում էին, կարծես ոչինչ չէր եղել։
Երբ հարցրի նրանց, նրանք երկուսն էլ ծիծաղեցին և ասացին, որ գնում են մարզվելու։
Բայց ես շատ լավ գիտեմ, որ նրանցից ոչ մեկը չի սիրում մարզվել։
Ինձ ավելի կասկածամիտ դարձրեց այն, որ մի օր հորս վերնաշապիկի օձիքին սպիտակ, կավճանման փոշու հետք տեսա, իսկ ամուսնուս վերնաշապիկից կանացի օծանելիքի թույլ բույր էր գալիս…
Այս առավոտ ես որոշեցի գաղտնի հետևել նրանց։ Սիրտս բաբախում էր։ Ես վախեցած էի… բայց պետք է իմանայի։
Նրանք մտան տանս հետևի մի փոքր նրբանցք, որտեղ ես երբեք չէի եղել, և միասին մտան մի խարխուլ մինի-հյուրանոց։ Ես չէի հավատում աչքերիս։ Հայրս ու ամուսինս… միասի՞ն հյուրանոցում։
Առանց վարանելու, ես բարձրացա վերև՝ հետևելով նրանց քայլերին, մինչև կիսաբաց դուռ ունեցող մի սենյակ։ Ես ներս նայեցի դռան ճեղքից՝ ձեռքս այնքան էր դողում, որ քիչ էր մնում հեռախոսս գցեի…
Ես տեսա հորս՝ ծնկի իջած, ձեռքերը դողում էին, բացում էր հին փայտե տուփը։ Ներսում… հին լուսանկարներ էին, բծերով թղթեր, երեխայի արծաթե ապարանջան, որը սևացել էր, և ԴՆԹ թեստի արդյունքներ։
Ես փորձեցի շունչս պահել։ Լուսանկարում… մի հղի կին կար, որին ես երբեք չէի տեսել։ Նրա դեմքը սարսափելի նման էր իմին։ Ես լսեցի, թե ինչպես է հայրս խեղդված ձայնով ասում.
«Դու սա ինձանից թաքցրել ես 30 տարի… այդ փոքրիկ աղջիկը… նա իմ աղջիկն է, չէ՞։ Ես աղջիկ ունեմ, որի մասին երբեք չեմ իմացել»։
Իմ ամուսինը, որը կանգնած էր նրա կողքին, մի պահ լռեց, ապա պատասխանեց.
«Ոչ միայն… նա նաև իմ կինն է։ Իսկ հիմա… նա նաև իմ քո՞ւյրն է»։
Ես սառեցի, շրթունքներս սեղմեցի մինչև արյունոտվեցին։ Ի՞նչ էի ես լսում։
Ես հորս ապօրինի աղջի՞կն եմ։
