25 տարեկանում ես արդեն կառուցել էի իմ սեփական տունը։ Բացման երեկույթին մայրս ինձ մի կողմ քաշեց և մի տոնով, որը չէր հանդուրժում առարկություն, ասաց. «Որդի՛ս, այս տունը տուր քո եղբորը, դու կարող ես ապրել մեր տանը՝ ընդամենը մեկ սենյակում»։ Նա կարծես մոռացել էր, թե ինչպես էր յոթ տարի առաջ անողոքաբար դուրս արել ինձ տանից։ Նրա դեմքը ապշանքից ու վախից աղավաղվեց, երբ բոլորի ներկայությամբ բարձրաձայն պատասխանեցի․
— Ո՛չ, մայրի՛կ, ես նրան ոչինչ չեմ տա,— Անդրեյի ձայնը հնչեց պարզ, հուզմունքից կոտրված, բայց վճռական։— Այս տունը ես եմ կառուցել՝ իմ ձեռքերով, իմ տարիների քրտնաջան աշխատանքով ու զրկանքներով։ Դու և Վիկտորը որևէ իրավունք չունեք դրա վրա։
Տեռասի վրա ծանր վերմակի պես իջավ լռությունը։ Հյուրերը, բերաններին կիսատ մնացած բաժակներով, շփոթված հայացքներ էին փոխանակում։ Վիկտորը, պատին հենված, սառել էր կեղծ ժպիտով, իսկ նրանց մայրը սկսեց կարմրել։
— Ինչպե՞ս ես համարձակվում այդպես խոսել ինձ հետ,— նա բղավեց՝ բարձրացնելով ձայնը։— Ես քո մայրն եմ։ Ես եմ քեզ մեծացրել։
— Դու ինձ մեծացրել ես մինչև 18 տարեկան, հետո իմ ծննդյան օրը դուրս ես շպրտել փողոց՝ առանց մտածելու, թե գիշերելու տեղ ունեի, թե ոչ։ Յոթ տարի դու ինձանով չես հետաքրքրվել։ Յոթ տարի, մայրի՛կ։ Իսկ հիմա գալիս ես ու ասում, որ պետք է տունս տամ եղբորս, որը կյանքում ոչ մի օր չի աշխատել։
Վիկտորը մի քայլ առաջ արեց։— Զգո՛ւյշ եղիր, թե ինչ ես ասում, Անդրեյ…
— Ի՞նչ զգույշ լինեմ,— Անդրեյը ընդհատեց նրան՝ մոտենալով։— Ճշմարտությու՞նը։ Դրանի՞ց ես վախենում։ Մինչ ես ցեմենտի պարկեր էի տեղափոխում ու քնում էի պատռված ներքնակների վրա, դու տանն էիր՝ բազմոցին, նրա փողերով։ Դու ունեցել ես այն ամենը, ինչ ես չունեի։ Եվ դեռ քեզ չի բավականացնում։
Մայրը փորձեց բռնել նրա թևից, բայց նա ազատվեց։— Ես չեմ ուզում, որ հյուրերի առաջ սկանդալ լինի,— նա ատամների արանքից շշնջաց։
— Սկանդալն ես չեմ անում, մայրի՛կ։ Սկանդալը այն անամոթությունն է, որով դու եկել ես այստեղ՝ մտածելով, որ ես դեռ նույն վախեցած տղան եմ, ինչ յոթ տարի առաջ։
Այդ պահին Լաուրան՝ Անդրեյի կինը, ձեռքին թղթապանակով մոտեցավ։— Սիրելի՛ս, կարծում եմ, պետք է սա ցույց տաս նրանց,— նա հանգիստ ասաց։
Անդրեյը բացեց թղթապանակը և մի քանի թուղթ հանեց։— Տան փաստաթղթերը,— ասաց նա՝ բարձրացնելով, որպեսզի բոլորը տեսնեն։— Ամեն ինչ իմ անունով է։ Եվ այդպես էլ կմնա։ Ոչ թե որովհետև ես ժլատ եմ, այլ որովհետև թանկ գնով սովորել եմ, որ ընտանիքը սահմանվում է ոչ թե արյունով, այլ աջակցությամբ և հարգանքով։
Նա նայեց դեպի տեռասի անկյունը, որտեղ կանգնած էին հարևանները և մի քանի հին ընկերներ՝ մարդիկ, ովքեր օգնել էին իրեն շինարարության ժամանակ։— Սրանք են իմ ընտանիքը հիմա։ Նրանք, ովքեր իմ կողքին էին, երբ ես ոչինչ չունեի։
Մոր և Վիկտորի դեմքերը փոխվեցին։ Յուրաքանչյուր հայացք շուրջը ծանր էր, դատող։ Ի վերջո, մայրը թիկունքը շրջեց՝ Վիկտորին իր հետևից քաշելով։ Նրանք այլևս ոչ մի խոսք չասացին։
Անդրեյը մնաց դռան շեմին՝ հետևելով, թե ինչպես են նրանք հեռանում ճանապարհով։ Կրծքին, զայրույթի փոխարեն, նա զգում էր նոր խաղաղություն։ Դարպասը ճռթոցով փակվեց, և բակում նորից լսվեց ընկերների ծիծաղն ու հանգիստ երաժշտությունը։
— Բարի գալուստ տուն,— ասաց Լաուրան՝ սեղմելով նրա ձեռքը։
Եվ առաջին անգամ Անդրեյը իսկապես զգաց, որ այս վայրը ոչ միայն աղյուսից ու փայտից կառուցված շինություն է, այլ մի ապաստան, որը ոչ ոք այլևս չի կարող խլել իրենից։
