Ցիգանուհին մոտեցավ հարսնացուի սկեսուրին ու թքեց նրա վրա։ Ցիգանական բարոնի թոռնուհու վրա որս հայտարարվեց։

Գնչուհին մոտեցավ հարսնացուի սկեսրոջը և թքեց նրա վրա։ Գնչուական բարոնի թոռնուհու գլխի համար որս էր հայտարարված։

Դիամանտան խոհանոցում պատրաստում էր ավանդական գնչուական աղանդեր՝ պատառաքաղով տրորում էր կաթնաշոռը և մանրացնում ընկույզը։ Միևնույն ժամանակ մտովի կշռադատում էր մի հարց՝ արդյոք արժե՞ ընդունել նոր ծանոթուհի Ալիսայի հարսանիքին գուշակությամբ զբաղվելու հրավերը։ Չէ՞ որ գումարն ավելորդ չի լինում։

Նա վերջապես կկարողանա գնել այն գործվածքը, որով կկարեր իր երազանքի զգեստը։ Սակայն նա չի սիրում մարդկանց մեծ կուտակումներ, նախընտրում է աշխատել մարդկանց հետ մեկ առ մեկ։

Մի քանի օր առաջ նա և իր ընկերուհին, ինչպես միշտ, գնացել էին տեղի շուկա՝ մի փոքրիկ գումար վաստակելու։ Աղբավայրում բոլորի համար ընդհանուր կանոններ կային։ Եվ այն երիտասարդ աղջիկներին, ովքեր գուշակելու ձիրք ունեին կամ կարողանում էին լավ խաբել մարդկանց, հանձնարարվում էր աշխատել շուկայում։

Դիամանտան և Ռադան միացնում էին հավերժական ձայնասկավառակը․

— Ի՞նչն է քեզ տխուր դարձրել։ Ոսկեզօծիր իմ ձեռքը, ես կգուշակեմ քո սիրելիի մասին։

Կամ էլ անցնում էին հակառակ սեռին.

— Մի շտապիր տուն, տղա՛, արի, ուզո՞ւմ ես՝ պատմեմ, թե ինչ անակնկալ է քեզ սպասում կյանքում։

Դիամանտան կարողանում էր ճշմարիտ գուշակել, իսկ Ռադան լավ հոգեբան էր. մարդու արտաքինից կարող էր հասկանալ, թե ինչպես նա կվարվի հաջորդ պահին։ Հենց դա էլ նա կոչում էր ճակատագիր։ Ռադան կարող էր մարդուն մտցնել տրանսի մեջ, իսկ հետո պարզապես վերցնել բոլոր զարդերը։

Դիամանտայի կյանքը մանկությունից հետո բարդ էր։ Հայրը չէր սիրում մորը, իսկ աղջիկը ստիպված էր վաղ սկսել աշխատել։ Ճիշտ է, Դիամանտային հիմնականում տանում էին, այսպես կոչված, «մասսովկա»՝ մարդկանց վրա տպավորություն թողնելու համար։ Եվ միայն հետո սկսեցին նրան լուրջ ընդունել։

Եվ ահա երիտասարդ գնչուհու համար հայտնվեց իրեն ցույց տալու մի լավ հնարավորություն։ Կայարանի մոտ կանգնած էր մի աղքատ հագնված աղջիկ, բայց նրա վզին ոսկյա շղթա էր փայլում։

Դիամանտան վազեց նրա մոտ ու սկսեց արագ-արագ խոսել.

— Ինչո՞ւ ես արտասվում, սիրելի՛ս, արի ես քեզ համար կգուշակեմ։

— Իմ ընկերը ծառայում է սահմանին, իսկ ես հղի եմ նրանից, չգիտեմ՝ արդյոք նա ողջ է։ Կասե՞ս ինձ։

Գնչուհին մտավ տրանսի մեջ և տեսավ, որ երիտասարդը վիրավոր է, պառկած է կեղտոտ անկողնու վրա և ցավից տնքում է։ Ահա մոտեցավ նրան մի սանիտարուհի և սկսեց խոնավ լաթով սրբել նրա ճակատը։

— Այո՛… այո՛… տեսնում եմ, — Դիամանտան ավելի մեծ դրամատիզմի համար սկսեց դանդաղել։

— Ի՞նչ ես տեսնում։ – աղջիկը չէր հանդարտվում։

— Քո ընտրյալը ողջ է։ Դուք միասին կլինեք։ Գնա տեղի հոսպիտալ, որտեղ նա ծառայում էր։

Իսկ հետո սկսեց շշնջալ նրա ականջին.

— Ոչ մեկի մի ասա, ես ամեն կիրակի այստեղ կլինեմ։ Եկ, ոսկեզօծիր իմ ձեռքը։

Աղջիկը երկար մտածեց և իրենից հանեց ոսկե շղթան, կարծես հիպնոսի տակ, իսկ հետո տվեց երիտասարդ գնչուհուն։

— Ես կգամ, անպայմա՛ն կգամ։

Դրանից հետո մյուս գնչուհիները հավատացին Դիամանտայի ուժին, քանի որ այդ աղջիկը իսկապես եկավ հանդիպման, և ոչ թե մենակ, այլ երիտասարդ զինվորի հետ, ում ոտքը կապած էր։

Դիամանտայի մոտ գուշակության ժամանակ միշտ տեսիլքներ էին գալիս, որոնք նա ոչ կյանքում, ոչ էլ երազներում երբեք չէր տեսել։

Եվ ահա մի անգամ, լսելով նրա ձիրքի մասին, նրան մոտեցավ մի աղջիկ։

— Դու Դիամանտա՞ն ես, ես քո մասին լսել եմ։

— Այո՛, սիրելի՛ս, գուշակե՞մ։

— Ո՛չ, հիմա պետք չէ։ Դու արի իմ հարսանիքին։ Ես ուզում եմ մի շոու կազմակերպել, որպեսզի բոլոր ցանկացողները կարողանան իմանալ իրենց ճակատագիրը։ Ահա հեռախոսահամարը, — աղջիկը գնչուհուն մեկնեց մի թուղթ՝ իր անունով և հեռախոսահամարով, ինչպես նաև հարսանիքի ամսաթվով, և արագ հեռացավ։

— Հետաքրքիր է, — մտածեց գնչուհին։

— Ես քեզ լավ կվճարեմ, — գոռաց նոր ծանոթուհին, հեռանալով։

Դիամանտան, այնուամենայնիվ, որոշեց գնալ Ալիսայի հարսանիքին՝ նախապես զանգահարելով նրան և նախազգուշացնելով։

— Իմ թանկագին, ուրախ եմ քեզ տեսնել, — հանդիսության օրը հետևից լսեց Ալիսայի ձայնը գնչուհին և դողաց։

Նրա աչքի առաջ անցան տեսիլքներ, որոնց իմաստը նա դեռ չէր հասկանում։

— Բարև, Ալիսա, շնորհակալ եմ հրավերի համար, ուրախ կլինեմ նշել քո կյանքի այդ մեծ իրադարձությունը։

Հրավիրված հյուրերը միանգամից նկատեցին երիտասարդ գնչուհուն։ Նա հագած էր վառ կարմիր զգեստ՝ ժանյակներով։ Իսկ գլխին ոսկեգույն գլխաշոր կար, գեղեցիկ սև մազերը ծածանվում էին քամուց։ Ավելի մեծ էֆեկտի համար նա հարսանիքին եկել էր ձիով, որին վերցրել էր աղբավայրից։

Դիամանտան պետք է ընդուներ գուշակել ցանկացողներին մի փոքրիկ խրճիթում, որը դրված էր սեղանների կողքին՝ փողոցում։ Հանդիսությունը տեղի էր ունենում մաքուր օդում։ Գուշակել ցանկացող աղջիկներն ու կանայք դուրս էին գալիս խրճիթից ապշած, վայրի հիացմունքով։ Նրանք չէին հասկանում, թե որտեղից է երիտասարդ գուշակը իմանում իրենց անցյալը։ Եվ ինչպես է նրան հաջողվում կանխագուշակել ապագան։

Դիամանտայի մոտ սկսեցին գալ նույնիսկ տղամարդիկ։ Մի բաց գույնի երկար մազերով տղա միշտ երազում էր իր սեփական բիզնեսի մասին և որոշեց մոտենալ նրան։

— Այո՛, տեսնում եմ, որ դու ուզում ես հաջողակ դառնալ։ Բայց քեզ բոլորովին այլ բան է սպասվում։

— Ի՞նչ, — երիտասարդը չէր հանդարտվում։

— Քո ընկերուհին հինգ ամսից երեխա կունենա, նա դա քեզանից թաքցնում է։ Դու գործերի ժամանակ չես ունենա։

— Շնորհակալությու՛ն, գեղեցկուհի, — երջանիկ ժպիտով դուրս եկավ խրճիթից տղան։

Դիամանտային նստեցրին հանդիսավոր սեղանի մոտ։ Նա շատ քաղցած էր։ Ճիշտ է, մի ակնթարթում նա զգաց, որ ինչ-որ մեկը նայում է իրեն։ Բայց հետ շրջվելով՝ նա ոչ մի արտառոց բան չնկատեց։ Գնչուհուն նույնիսկ փորձում էին հարբեցնել, բայց նա հրաժարվեց։ Եթե նրան տեսներ բարոնը, ապա չէր ուրախանա, որ աղջիկը տուն կվերադառնա շամպայնով թմրած։ Նման բան չէր ողջունվում։

Երբ Ալիսան Դիամանտային մոտեցրեց այն սեղանին, որտեղ նստած էին իր փեսացուն՝ Անտոնը, ինչպես նաև սկեսուրը, գնչուհու ոտքերը թուլացան։ Նա տարեց կնոջ մեջ տեսավ իսկական օձ։ Տեսիլքը կարճ էր, նա տեսնում էր միայն սկեսրոջ էությունը, բայց ոչ նրա մտադրությունները։

Նա գիտեր, և շատ գնչուհիներ մանկուց պատմել էին նրան, որ սլավոնների մեջ էլ կան այդպիսի կանայք, ովքեր միայն հետևից արված անեծքով կարող են մարդու վրա չար աչք գցել, չնայած ոչ կախարդ էին, ոչ էլ գուշակ։ Եվ աղբավայրում նման կանանց պետք էր… թքել ոտքերի տակ։

Ինչը և արեց երիտասարդ գնչուհին։

Հրավիրված հյուրերը շրջվեցին և ուշադիր նայեցին այն կողմը, որտեղ կանգնած էին սկեսուրը և Դիամանտան՝ գեղեցիկ կարմիր զգեստով։ Բոլորը մտածեցին, որ գուշակը պարզապես այդ կերպ վիրավորել է Ալիսայի ապագա սկեսրոջը։

Հարսանիքը փչացավ։ Իսկ Դիամանտան ուշաթափվեց։ Օգնության հասավ մի տղամարդ։

— Ես բժիշկ եմ, հեռացե՛ք, — միայն արձագանքով էր լսվում գնչուհու ականջներում։

Դիամանտան երազ էր տեսնում, կարծես Ալիսայի ապագա սկեսուրը փորձում է թունավորել հարսին։ Եվ երբ նա գալիս է նրա մոտ ճաշի, չար կինը նրա ուտելիքի մեջ թույն է լցնում, որպեսզի նա չկարողանա հղիանալ։ Չէ՞ որ ապագա սկեսուրը պլաններ ունի։ Նա ուզում է իր որդուն ամուսնացնել ուրիշ աղջկա հետ։

— Ես փորձում էի ձեզ ուշքի բերել, բայց դուք խորը քնած էիք։ Դուք այսօր որևէ բան կերե՞լ եք։

— Ո՛չ, ես շատ քաղցած եմ։

Բժիշկն օգնեց գնչուհուն ոտքի կանգնել և տարավ նրան մի փոքր թեյ ու տորթ խմելու։ Նա նրան տվեց իր հեռախոսահամարը, ասաց, որ ինքը գնչուների ժառանգ է, և հեռացավ ամբոխի մեջ՝ աղջկան թողնելով շփոթության մեջ։

Ուշքի գալով՝ գնչուհին հետո մոտեցավ Ալիսային և շշնջաց նրա ականջին, որ սկեսուրը փորձում է նրան թունավորել, որ նա այլևս չպետք է ուտի նրա տանը։

— Ի՞նչ։ Նաստասյա Ֆիլիպովնա՞ն։ Նա ուզում է ինձ թունավորել։ Շնորհակալ եմ, իմ թանկագին։ Ես զգում էի, որ դու ինձ պետք կգաս, այդ պատճառով էլ մոտեցա։ Վերջին ժամանակներս ինչ-որ բան էր ինձ անհանգստացնում, բայց թե կոնկրետ ինչ, չէի կարողանում հասկանալ։ Ահա և պատրվակ մտածեցի քեզ հետ հանդիպելու համար։ Ահա, վերցրու, — Ալիսան գնչուհուն մեկնեց մի մեծ ոսկե կուլոն՝ մեջտեղում շափյուղայով։

— Շնորհակալ եմ… — ոտքերի վրա հազիվ կանգնած, շշնջաց աղջիկը։

— Սա քեզ է քո աշխատանքի համար։

Դիամանտայի ամուսինն ագրեսիվ էր, ով ձեռք էր բարձրացնում նրա վրա։ Հետաքրքիր է, բայց նա չէր կարող կանխատեսել իր սեփական ճակատագիրը։ Նա երկու երեխա ունեցավ, բայց որոշեց հեռանալ աղբավայրից։ Հոգնել էր տեղի մարդկանցից ոսկի վերցնելուց։ Չէ՞ որ ամուսինը միանգամից վերցնում էր բոլոր գումարները և ծախսում զվարճանքների վրա։ Նրան ոչինչ չէր մնում։ Նա ուզում էր բացել իր գուշակության սրահը։ Ուստի մեկնեց մեծ քաղաք… երեխաների հետ։

— Բռնի՛ր նրան, Օլե՛գ։ Երեխաներին արդեն բռնել եմ։

— Հիմա ես քեզ կբռնեմ, — տղամարդը չէր հանդարտվում։

Պարզվեց՝ երիտասարդ գնչուհու ձիրքի մասին նույնիսկ մեծ քաղաքում գիտեն։ Եվ նրա գլխի համար որս էր բացվել դեռ վաղուց։ Նա ինքը, կարծես թե, գնում էր ավազակների ձեռքը։ Աղջիկը փորձում էր դիմադրել։ Բայց ամեն ինչ անօգուտ էր։ Նրան կապեցին և մեքենա նստեցրին։

— Եթե մեզ համար չաշխատես, երեխաներիդ այլևս չես տեսնի, — միայն լսեց գուշակը։

Գնչուհի Դիամանտային անձնական կյանքում չհաջողվեց։ Ծնողները նրան ամուսնացրել էին մի տղայի հետ, ում մասին նա բոլորովին ոչինչ չգիտեր։

— Ապուրը էլի ես աղի՞ ես արել, սատանա՛, — բղավում էր նրա վրա ամուսինը՝ զայրացած։

— Ես միշտ էլ համեղ եմ պատրաստում, միայն քեզ դուր չի գալիս։ Դրա մասին բոլորն են գիտեն աղբավայրում։ Դու, Բարո, ինձ հետևում ես։ Ես գիտեմ, որ դու սիրում ես Զարինային՝ իմ ընկերուհուն, բայց ծնողների կամքով ամուսնացել ես ինձ հետ։

— Լռի՛ր, անճոռնի, դու համարձակվե՞լ ես բերանդ բացել քո տղամարդու վրա, — այդ օրը նա առաջին անգամ ձեռք բարձրացրեց նրա վրա, չնայած նրանք արդեն երեխա ունեին, երկու տարեկան տղա։ Բոլորին թվում էր, թե նրանք երջանիկ են, քանի որ Բարոն և Դիամանտան կարողանում էին ցույց տալ այն, ինչ չկար, կարծես դերասաններ բեմի վրա։

Այդ ժամանակ նա մեկ օր լացեց ու չգիտեր, թե ինչ անի հաջորդը։ Ժամանակի ընթացքում նա նրա նկատմամբ ավելի լավ չվերաբերվեց, չնայած նա նրան ևս մեկ հրաշալի որդի պարգևեց։

Իսկ գուշակությունից ստացած գումարները, որոնք նա բերում էր շուկա գնալուց, վերցնում էր, թաքցնում, իսկ հետո խմում իր սլավոն ընկերների հետ։ Աղբավայրում նա գրեթե ընկերներ չուներ։ Քիչ իսկական գնչու կարող է հարգել մի ընկերոջ, ով ձեռք է բարձրացնում իր կնոջ վրա։

Դիամանտան նույնիսկ նոր զգեստ չուներ, որ գնչուական տոնին գնար, քանի որ գումարը գնում էր ամուսնու զվարճանքների վրա։ Երեխաների համար նա նորմալ խաղալիքներ չէր կարող գնել։ Միայն բարի ընկերուհի Զարինան էր նրան բերում խաղալիքներ, որոնք մնացել էին նրա մեծ երեխաներից։ Եվ Դիամանտան նրան շատ շնորհակալ էր։

Մի անգամ Զարինան նրան գաղափար տվեց։

— Քանի որ Բարոն այդքան դաժան է քո հանդեպ, ինչու՞ դու չես հեռանում աղբավայրից և նոր կյանք չես սկսում։ Օրինակ, դու կարող ես քաղաքում քո գուշակության սրահը բացել։

— Ընկերուհի՛, դու հանճար ես։ Ես արդեն վաղուց չգիտեմ, թե ինչ անեմ, չէ՞ որ վախենում եմ, որ նա նույնքան դաժան կլինի իմ երեխաների հանդեպ։ Իսկ ես դա շատ չեմ ուզում, — Դիամանտան համբուրեց ընկերուհու այտը և նույն երեկոյան հավաքեց իրերը։

Առավոտյան նա իջավ երրորդ հարկից սավաններով, որոնք կապված էին մի պարանի մեջ, որպեսզի ոչ ոքի չարթնացնի տանը, քանի որ նա ապրում էր ամուսնու ընտանիքի հետ։

Մեծ քաղաքում կյանքը քաղցր էր։ Զարդերի և մետաղադրամների դիմաց ստացած գումարով, որոնք նրան ժառանգություն էին թողել ծնողները, նա վարձեց մի տարածք և անմիջապես այնտեղ գուշակության սրահ բացեց։ Նա ամեն ինչ կարգավորեց, ինչպես հարկն է, գնելով հատուկ ատրիբուտիկա, արձանիկներ, մոմեր, գուշակության քարտեր, որպեսզի տպավորություն թողնի իր ճակատագիրը իմանալ ցանկացողների վրա։ Առաջին վաստակած գումարը նա ծախսեց երեխաներին հագցնելու վրա, իր համար գեղեցիկ զգեստ գնեց։

Մի օր նա խավարում խանութից տուն էր վերադառնում՝ ձեռքերը լիքը, հետևից քարշ էին գալիս հոգնած երեխաները։ Նա միայն հասցրեց շրջվել, երբ ինչ-որ մեկը փորձեց բռնել նրան։

— Բռնի՛ր նրան, Օլե՛գ։ Երեխաներին արդեն բռնել եմ։

— Հիմա ես քեզ կբռնեմ, — տղամարդը չէր հանդարտվում։

Աղջիկը ամբողջ ուժով պոկվում էր, բայց ոչինչ չէր կարող անել ուժեղ տղամարդու դեմ, ով կառչել էր նրանից։ Նա լսեց իր որդու ճիչը, իսկ հետո զգաց ինչ-որ կծու հոտ և ուշաթափվեց։

Նա լսեց.

— Նրա գլխի համար ուրիշներն էլ են որս անում, քանի որ նա հիանալի կանխագուշակում է ապագան։ Մենք նրան ստիպենք աշխատել մեզ համար և կհարստանանք, — ասաց ավազակներից մեկը։

— Դե ինչ, գեղեցկուհի, ուշքի եկա՞ր։ Իսկ հիմա լսի՛ր ինձ։ Եթե մեզ համար չաշխատես, երեխաներիդ այլևս չես տեսնի, — ասացին Դիամանտային։

Այդ օրը նա իր պայուսակում գտավ իր բջջային հեռախոսը և մի թուղթ՝ կոնտակտային տվյալներով, որը նրան տվել էր բժիշկը հարսանիքի ժամանակ, երբ նրան ուշքի էր բերում ուշաթափվելուց հետո։ Ինչ-ինչ պատճառով հեռախոսի բոլոր համարները ջնջված էին, հավանաբար դա արել էին նրա առևանգողները, որպեսզի նա չկարողանա օգնություն կանչել։

— Կալո, համարը +7……… — դողացող ձեռքերով հավաքում էր Դիամանտան, մինչ ավազակները հեռացել էին ծխելու։

— Այո՛, ես լսում եմ։

— Կալո՛։ Սա Դիամանտան է, գուշակը տոնից։ Ինձ օգնություն է պետք, ինձ և երեխաներիս առևանգել են, իսկ ես միայն քո համարն ունեմ։ Օգնի՛ր։ Ես քաղաքում կայանատեղիի մոտ եմ։

— Լավ, ես կանեմ ամեն ինչ, — արագ ասաց տղամարդը և անջատեց հեռախոսը։

Նա արագ սկսեց հագնել իր շորերը երկար հանգստից հետո։ Զանգը նրան արթնացրել էր ուշ գիշերով, և նա դեռ վատ էր հասկանում, թե ինչ է տեղի ունեցել։ Նա շտապ լվացվեց սառը ջրով և վազեց մեքենա՝ զանգահարելով իր ընկերներին և հորը։ Պարզվեց, որ նա գնչուական բարոնի որդին էր, գնչուական ժառանգ։

Օգնությունը արագ հասավ։ Նա իր ընկերների և հոր հետ բարձր ցանկապատի վրայով անցան, հանգիստ մոտեցան ծխող սև կոստյումներով տղամարդկանց և արագ նրանց չեզոքացրեցին։ Հեռվից լսվեց ճիչ.

— Կալո՛։ Կալո՛։ Չեմ կարող հավատալ, որ դու եկել ես, — արցունքներով նրա պարանոցին փաթաթվեց երիտասարդ կինը։

— Ի՞նչ ես անում այստեղ։

— Ես փախել եմ իմ բռնակալ ամուսնուց երեխաներիս հետ և հարմարվել եմ քաղաքում, սկսել եմ գումար վաստակել։ Հետո ես իմացա, որ իմ գլխի համար որս են բացել։

— Խեղճս, — միայն գրկեց երիտասարդ գնչուն Դիամանտային։

— Գնացինք, Կալո, պետք է հեռանալ, թե չէ նրանց ընկերները կգան։

Այդ օրը Դիամանտան և երիտասարդ գնչուն ավելի մոտիկից ծանոթացան։ Նա չգիտեր, թե ինչպես շնորհակալություն հայտնի նրան։ Եվ նրա մոտ մի տեսիլք եկավ…

Փոքրիկ գնչու աղջկան ձեռքերի վրա է վերցնում մի բաց գույնի մազերով կին։ Նրանք միասին հեռանում են ուրիշ քաղաք, թաքնվում։

Դիամանտան այդպես էլ չկարողացավ վերծանել տեսիլքը, երբ մոտեցավ Կալոն և գրկեց նրան, իսկ հետո հրավիրեց ընթրիքի։ Նա շքեղ սեղան էր պատրաստել, ինքն էր գառան միս պատրաստել, մի փոքր գինի էր լցրել։ Նրան դուր էր եկել Դիամանտան, դեռ այն ժամանակ, հարսանիքի ժամանակ, երբ նա վատացել էր, նա սիրահարվել էր։ Նա փնտրում էր նրան, բայց աղբավայրում այդպես էլ չկարողացավ գտնել։ Խոսում էին, որ նա փախել է։

Նրանք արթնացան միասին՝ ամուր գրկված։ Դիամանտան այդպես էլ չհասկացավ, թե ինչ էր տեղի ունեցել։

Կալոյի հետ մեկ ամիս ապրելուց հետո նա հասկացավ, որ հղի է։ Զույգի ուրախությանը սահման չկար։ Գնչուն վաղուց էր երազում որդու կամ դստեր մասին, իսկ նրա հայրը՝ գնչուական բարոնը, ամեն կերպ պաշտպանում էր և՛ Դիամանտային, և՛ նրա երեխաներին նրան առևանգելու փորձերից։ Մինչև երեխայի ծնունդը նա ապրում էր լիակատար անվտանգության, հարստության և ապահովության մեջ։ Դստերը նա պլանավորում էր անվանել Միրելա։

Հենց որ ծննդաբերելու ժամանակը եկավ, նրա փեսացուն տանը չկար։ Ուրիշ ելք չկար՝ նա արագ հավաքեց իրերը և մեկնեց մոտակա հիվանդանոց։

Միևնույն ժամանակ տղամարդուն բռնել էին հանցագործները, և նրան ողջ չէին թողել։

— Այ։ Օգնեցե՛ք, հանուն Աստծո, — գոռում էր գնչուհին։

— Ձեր մոտ ծննդաբերական ցա՞վեր են, կի՛ն, — հարցրեց նրան սանիտարուհին։

— Այո՛։ Օգնեցե՛ք։ Ինձ շատ ցավում է։

Սանիտարուհին թաքնվեց սենյակում, զանգեց մյուս բաժանմունք։ Հիվանդանոց արագ վազեց մյուս բաժանմունքի մանկաբարձուհին, շտապ փոխեց հագուստը և լվաց ձեռքերը՝ բղավելով բուժքրոջը։

— Ծանր ծնունդ է, պատրաստեք ամեն անհրաժեշտը, — բղավեց երիտասարդ մանկաբարձուհի Իննա Իվանովնան։

Գնչուհուն պառկեցրին կուշետկայի վրա, և սկսվեց ամենասարսափելին։

— Ես այլևս չեմ կարող։

— Կարող ես, լարվի՛ր։

Ծնունդը երկար տևեց, Դիամանտան բոլորովին անուժ էր։

— Նրա դեմքին դեմք չկա, — շշնջաց բուժքույրը՝ կաթիլային դնելով։

— Չգիտեմ, թե նա էլ որքան կապրի, բայց մենք ոչինչ չենք կարող անել, — միայն ձեռքերը թափահարեցին մյուս բժիշկները։

— Խնդրում եմ, օգնեցե՛ք, — շշնջաց Դիամանտան և մի թուղթ տվեց այն մանկաբարձուհուն, ով ընդունում էր նրա ծնունդը։

Իննա Իվանովնան արագ կարդաց թուղթը, նրա դեմքից արցունքներ հոսեցին։ Դիամանտայի ուժերը թողեցին նրան։ Գեղեցիկ գնչուհին, չնայած երջանիկ չէր, բայց իրենից հետո թողեց երեք գեղեցիկ երեխա։

Մանկաբարձուհին թղթից պարզեց, որ գնչուհու և նրա նորածին դստեր՝ Միրելայի գլխի համար որս է հայտարարված։ Դիամանտան նամակում օգնություն էր խնդրում, հովանավորություն իր դստեր համար։ Իսկ երիտասարդ մանկաբարձուհին հենց երեխաներ չուներ։ Եվ նա որոշեց, որ սա հնարավորություն է։ Հնարավորություն՝ օգնել երեխային և վերջապես մայր դառնալ։

Նա բռնեց երեխային և վազեց աղջկան տակդիրի մեջ փաթաթելու, նախքան այդ մտնելով բաժանմունքի վարիչի մոտ.

— Իրինա Օլեգովնա՛։ Օգնեցե՛ք ինձ, ես պետք է վերցնեմ այս աղջկան։

— Դու հասկանում ես, որ դու ինձ վտանգի տակ ես դնում։

— Ոչ ոք չի իմանա, Իրինա Օլեգովնա՛։

— Լավ։ Ես փաստաթղթերը կկազմեմ, և դու կարող ես նրան վերցնել։

— Շնորհակալ եմ, ձեզ պարտական կլինեմ։

Իննան իր ամուսնուն երեխայի մասին հայտնեց նույն օրը։ Նա մտածեց, որ կինը բոլորովին կորցրել է իրեն, բայց չհակաճառեց՝ վերցնելով նրանց աղջկա հետ ծննդատնից։ Որպեսզի երեխայի կյանքը վտանգի տակ չդնեն, նրանք որոշեցին հեռանալ երկրից։

Տաք երկրում նրանք երեխայի հետ երջանիկ էին։

— Դու չես պատկերացնում, Վանյա, թե ինչքան դժվար էր ինձ համար այս ամբողջ ժամանակ աշխատել որպես մանկաբարձուհի, չունենալով իմ սեփական երեխաները, և ծնունդներ ընդունել, տեսնել մարդկանց երջանիկ։ Իսկ հիմա ես էլ եմ երջանիկ։

Միրելան մեծանում էր հնազանդ աղջիկ։ Մինչև ութ տարեկանը նա լսում էր մորը և հորը, լավ էր սովորում, իսկ հետո… Հետո նրա մոտ սկսեցին տեսիլքներ գալ…

Նա մոտենում է պահարանին, բացում է այն և զարդատուփից մի նամակ է հանում.

«Աղջի՛կս, իմ անունը Դիամանտա է, ես արդեն չկամ, բայց դու իմացի՛ր, ես քեզ սիրում եմ»։

Միրելան դրանից հետո իսկապես գտավ նամակը և կարդաց այն՝ ուշաթափվելով։ Նա ծանր երազ տեսավ, որից իմացավ իր հարազատ մոր ամբողջ ճակատագիրը։

— Աղջի՛կս, — բղավում էր մայրը՝ աղջկա այտերին խփելով։

Միրելան ուշքի եկավ և սկսեց հարցաքննել ծնողներին Դիամանտայի մասին։

— Դու, հավանաբար, ինչպես քո հարազատ մայրը, ձիրք ունես։ Հասկանո՞ւմ ես, աղջի՛կս, մենք քեզ որդեգրել ենք և հեռու ենք եկել, քանի որ շատերը ուզում են, որ քո ձիրքը իրենց համար աշխատի։ Նրանք ուզում են քեզ իրենց ստրուկը դարձնել։ Իսկ քո մայրը խնդրել էր ինձ քեզ փրկել։ Երեկ ես տեսա ինչ-որ սև կոստյումներով տղամարդկանց մեր տան մոտ։ Ես կասկածում եմ, որ նրանք գտել են մեզ։ Միակ ելքը քո պապիկին գտնելն է։

— Իսկ ո՞վ է նա, — հետաքրքրությամբ էր նայում որդեգրած մորը աղջիկը։

— Նա գնչուական բարոն է, նա ապրում է Ռուսաստանում։ Դիամանտան նույնիսկ այդ թղթի մեջ գրել էր, թե որտեղ է նա ապրում։ Մենք կգնանք այնտեղ։ Նա մեզ կպաշտպանի։

— Դուք ո՞վ եք, — հարցրեց տարեց, սպիտակ մազերով գնչուն։

— Բախտալո՛։ Մենք ձեր թոռնուհու որդեգրած ծնողներն ենք։ Իսկ սա հենց թոռնուհին է՝ Միրելան։ Վերցրեք այս թուղթը, դրանից դուք ամեն ինչ կհասկանաք։

Տղամարդը դողացող ձեռքերով վերցրեց նամակը, արագ կարդաց այն և թուլացած նստեց գետնին։ Նրան արագ ոտքի հանեցին։

— Այսպիսով, դու իմ թոռնուհի՞ն ես, — արցունքներ հոսեցին գնչուական բարոնի կնճռոտ դեմքով։

— Իմ անունը Միրելա է, ես Դիամանտայի աղջիկն եմ։

— Այս օրվանից ես կպաշտպանեմ քեզ, — ասաց Բախտալոն։

Բախտալոն թույլ տվեց Իննային և նրա ամուսնուն նույնպես բնակվել իր տանը, չէ՞ որ նրանք այդքան տարի դաստիարակել էին իր թոռնուհուն։ Եվ պետք է նրանց շնորհակալ լինել։ Նա պահակներ վարձեց երեխայի համար և հրամայեց աղջկան լսել մորն ու հորը, ինչպես նաև հեռու չգնալ տանից։ Փոքրիկին ամենուր ուղեկցում էին պահակները։

Միրելայի ամբողջ կյանքի ընթացքում ոչ ոք չհամարձակվեց մոտենալ նրան՝ առևանգելու համար։ Բոլորը գիտեին. Բախտալոն կտակել էր, որ իր աղբավայրը պաշտպանի նրան։ Իսկ ինչ-որ բան պատահելու դեպքում հանցագործներին կհասներ աղբավայրի սարսափելի վրեժը և հենց Դիամանտայի անեծքը։